Mi viaje a Incachaca

Buenos dias!

Ik heb afgelopen week weer heel veel gedaan en ik heb dus even besloten de stukjes in 2en te hakken zodat het wat beter leest. De andere komt waarschijnlijk morgen nog online maar ik beloof niks (drukdrukdrukdruk hahaha). Er is afgelopen week ook iets mis gegaan met de foto's dus ik probeer ze er weer op te zetten!

Vorige week zondag ben ik met veel andere studenten naar Incachaca geweest. Dit is een natuurpark waar je heel mooi kan lopen met een waterval. Gelukkig voelde ik me al weer wat beter en ik kon nog lekker even slapen in de auto op weg er naartoe. De omgeving waarin we naar Incachaca toereden was ook heel mooi. Groene bergen en mooie natuur. Ze doen in Bolivia alleen niet aan afval in de afvalbak, veel stukken van de weg waren begroeid met plastic flessen, zakjes en andere troep.. geen mooie bloemetjes dus!

We waren in totaal met 2 kleine busjes die gereden werden door onze gidsen. In mijn busje zat een zeer praatgrage gids, maar helaas ging het terugpraten wat lastig omdat hij niet helemaal begreep dat onze spaanse taalvaardigheid nog niet op het niveau ‘ik-kan-alles-verstaan,-ook-als-het-snel-en-binnensmonds-spaans-is' was. Dus maar lief si, aaaaah, oooh, hmhm gezegd en vooral over het uitzicht zeggen dat het zo bonito, lindo (mooi) is.

Na 2 uurtjes rijden waren we aangekomen bij Incachaca. We zaten nu al iets meer in ‘jungle-achtig' gebied, maar het rare was dat alles door elkaar groeide. Er stonden namelijk ook gewoon dennenbomen en loofbomen, waar dan palmbomen bovenuit staken! Het was dus een beetje een mix van alles, wel heel leuk. Eerst gingen we een stuk naar boven lopen, heel sportief want we zaten best hoog en dan is je conditie (niet dat die van mij zo goed was in NL) totaal verdwenen. Na wat klauteren en oh's en ah's bij het uitzicht (en niet te vergeten foto's), kwamen we aan bij een houten hangbrug. Het zag er uit als een brug uit van die tekenfilms, maar gelukkig wel wat steviger. Ik was dan weer niet de held die op dat ding ging springen en dansen, maar Lisa (zwitsers meisje) durfde er eigenlijk helemaal niet overheen en had dus wat begeleiding nodig. Daarna nog een heel stuk geklommen en toen konden we weer naar beneden. Weer aangekomen bij de rustplaats gingen we maar meteen lunchen. Ik dacht dat ik een lekker broodje met ei meehad (dat was mijn gastmoeder aan het maken om half 7 's ochtends), maar helaas geldt hier niet het credo: hoe simpeler hoe beter, er zat echt vanalles doorheen en het smaakte niet geweldig. Toen ik naast me keek was ik alweer heel gauw tevreden want Marieke en Karly hadden van hun gastgezin brood met boliviaanse kaas (niet lekker) en een stuk taai vlees met uien meegekregen, heel apart.

Na het ene deel van het eten aan de kippen/honden (ook paarden en koeien trouwens) die daar rondliepen te hebben gevoerd, gingen we op pad naar beneden. Hier hadden we een goed uitzicht op de waterval en we zouden helemaal beneden ook nog wat gaan zwemmen. Na weer veel mooie omgevingfoto's kwamen we aan bij de rand van waar de waterval overging in een snelstromende rivier met grote steenpartijen erin. Hier was het de bedoeling dat we konden zwemmen, we dachten alleen dat het ergens rustig zou zijn, maar nee! Toch maar de diehard uitgehangen en met Karly, Pauline en Marieke gaan ‘zwemmen'. Niet dat je het zwemmen kon noemen want het was k-k-k-koud! Dylan vond dat allemaal geen probleem en die kwam 3 kwartier later pas weer opdagen. Iedereen kon toen weer naar boven en hier merkte ik dat ik nog niet helemaal beter was. Heb het laatste stukje lopen (rond een klein meertje, niet heel interessant) maar niet meegedaan en ben gaan liggen op de grond, ook verbrand whoehoe. Daarna lekker in de bus terug en toen ik thuis was maar meteen richting bed gegaan. Dit alles (2 uur heen, 2 uur terug, gidsen, entree) heeft me 11 euro gekost, het leven is hier goed J.

De week erna weer spaanse les gehad, het gaat echt al een stuk beter! De hele week hebben we fijn de werkwoorden gedaan en op het af en toe verwisselen van betekenissen na gaat het goed! Ik heb heel veel les gehad van Paola, een heel aardige profesora waar ik eigenlijk meer mee praat dan les krijg, maar daar leer je ook veel van. Trots momentje was toen ik het in het spaans met minimaal gebruik van engels voor elkaar kreeg om uit te leggen hoe het NL schoolsysteem werkt en hoe het hier zit met abortus, drugs etc.

Dit was ook de laatste week van Karly. Woensdagavond hadden we besloten dat het wel leuk was om uit te gaan en dan vooral te gaan dansen. Van de profesora's hadden we gehoord dat er leuke discotheken waren bij het CineCenter, in het noorden (rijke deel) van de stad. Toen we bij de straat van de discotheken kwamen zag het allemaal heel leuk uit, maar alles was dicht en niet omdat we te vroeg waren. Blijkt dus dat je in de stad zelf wel heel goed op woensdag uit kan gaan (ja, beetje vreemde dag) maar hier niet.. FAIL! Terug bij het CineCenter wilden we een milkshake halen maar dit was ook al dicht, dus toen zijn we maar terug naar huis gegaan. Marieke had Greys Anatomy bij, dus dat hebben we gekeken tot veel te laat (elke aflevering had een vervelend einde, dan moeten er helaas meer gekeken worden).

Volgende dag was een herkansing, dit was echt de laatste avond van Karly met ons erbij, want Pauline, Marieke en ik zouden vrijdag naar de mijnen in Llallagua gaan (daarover later meer). Eerst zouden we wat gaan eten, vooral voor Karly en Marieke was het belangrijk want die worden niet zo goed gevoed in hun gastgezin. Ook ik had er zin in, mijn eten is prima maar elke dag rijst of pasta (nooit een keer alleen aardappelen) en het is niet dat ik veel vlees hoef, maar in mijn gezin is het gewoon erg weinig tot niets. Ik had dus wel zin in goed eten J, heel decadent hahaha. We kwamen ergens een restaurant tegen wat er goed uitzag. Toen we de kaart kregen, zagen we dat dit voor Boliviaanse begrippen heel erg duur was, want je betaalde wel 52 bolivianos voor een hoofdgerecht (5,50 euro). Dit wist ik omdat ik de fout had gemaakt om in een verhaal voor school te zeggen dat 2 personen in totaal voor 150 bolivianos (16 euro) gegeten hadden. De lerares verslikte zich bijna en zei dat je hier voor 15 (1,60 euro) bolivianos al een prima maaltijd in een simpel restaurant (denk aan tl-bakken en plastic stoelen, hebben ze hier heel veel) kon eten.. oeps! Maar goed, terug naar het eten. Ik heb ontzettend genoten van mijn enorme biefstuk en de rest was ook aan het smullen, echt een goed feestmaal. Daarna gingen we uit in een bar die we onderweg tegenkwamen. Ik heb eerst 10 minuten met open mond staan te kijken naar de mannen daar, die kunnen echt afschuwelijk goed dansen! Er werd veel salsamuziek gedraaid en iedereen was lekker aan het dansen (en dat konden ze dus ook allemaal heel erg goed). Heel grappig is hier dat je in een soort ‘rijtje' staat tegenover elkaar en dan aan het dansen bent, en niet alleen met de salsa. Soort linedance ofzo, maar we werden heel vreemd aangekeken met onze dansmoves. Hier dansen ze allemaal heel vloeiend met veel heupen en in NL is het meer ‘schokkerig' en de mannen in NL dansen niet eens. Maargoed, Karly zei tegen me dat we vast een half uur raar aangestaard zouden worden en dat daarna mensen nieuwschierig zouden worden en met ons zouden praten, en ze had gelijk! Eerst tikte iedereen elkaar aan om te zeggen dat er ‘gringos' waren, witte mensen. Veel aangestaard en daarna kregen we uit het niets een biertje van 2 mannen (hier is 1 biertje ook gelijk een liter). Die kwamen daarna helemaal met ons praten en wilden ook dansen. Toen een beetje de salsa geleerd maar ik kreeg een beetje de kriebels van de man waarmee ik danste. Toen die met zn keycord als een cowboy boven zn hoofd ging zwaaien was het echt genoeg, dus toen ben ik snel weggelopen en hebben we daarna erg om hem moeten lachen.

Afgelopen weekend ben ik naar de mijnen van Llallagua geweest, was erg indrukwekkend maar dat komt in het volgende stukje dus ik hou jullie op de hoogte!

Besos, Lotte

ps. nieuwe foto's in hetzelfde album, nu hoop ik wel dat er meer doorkomen dus kijk maar even!

ps. Karin, mijn exacte adres is B. De Cardenas 430 maar dat vindt google maps volgens mij niet. Het ligt in ieder geval in het westen van Cochabamba en als je de grote weg 'Blanco Galindo' naar het oosten volgt moet je bij de rotonde met de weg AvenidaJuan Pablo XXIII naar boven toe en dan loopt de weg waar ik woon vanaf de 2e afslag parallel (linkerkant) aan Juan Pablo. Op die weg is het weer de eerste weg naar rechts (parallel aan Juan Pablo) en dan is het het 4e huis denk ik (dat gaat hier niet zo precies ;-)). Ik hoop dat je het kan vinden, ik weet dat het een beetje onduidelijk is hahaha

Me gusta bolivia

Hola vanuit cochabamba!
Ik heb de afgelopen dagen weer flink veel meegemaakt, dus dit wordt weer veel om te lezen.Bedankt voor alle leuke reacties, volgende keer zal ik daar even op reageren in een blogje!

Zondagavond werden mijn scoubidoutouwtjes die ik meehad ontdekt door Analy, de oudste. Hier had ik liever mee willen wachten tot ik wat spaans sprak (anders wordt de uitleg zo moeilijk), maar ik moest er toch aan geloven. Het is uiteindelijk gelukt en ze zijn er net zoals mijn lieve nederlandse oppaskindjes (Jade, bedankt voor het lieve gedichtje, erg leuk!) helemaal dol op.
Maandag heb ik mijn eerste spaanse les gehad. Ik was met nog 2 mensen de nieuwe vangst voor de lessen en omdat ik nog geen spaanse spreekervaring had (die lesjes in NL tellen niet mee) zou ik de eerste 3 dagen les hebben met een andere jongen, Sebastian (Hij wil Sebi genoemd worden). Het eerste wat me opviel @ de school was dat er ontzettend veel zwitserse mensen zijn en ook allemaal Suiza-Aleman zijn (Duitse gedeelte). Ook zijn er nog wat Amerikanen en nog 2 nederlandse meisjes. Er zit 1 Zwitserse vrouw bij die ontzettend op mijn oude latijnse lerares (voor de kenners, mevr Mes) lijkt, als ze niet Zwitsers was geweest kon het niet anders zijn dan dat ze familie waren. Ook heel leuk, er is ook een Amerikaanse vrouw van ongeveer 75 jaar en misschien wel ouder om Spaans te leren.
Terug naar mijn eerste les. Die ging vrij goed, ik kende toch al wat meer dan gedacht. We hebben het verschil tussen de 2 werkwoorden ´zijn´ in Spaans geleerd en nog wat kleine gesprekjes gevoerd. Ik weet nu dus ook dat mijn vorige blogtitel 'soy en cochabamba' hopeloos fout is en dat het 'estoy en cochabamba' moet zijn.Dat gaat met een aantal woorden al best aardig en ik kan al goed duidelijk maken wat ik wil. Ik zou de eerste 2 weken een intensieve cursus hebben maar omdat ik dus met Sebi samen zit, heb ik eerst de gewone cursus. Na de school en middageten hadden Sebi en ik afgesproken om te kijken of er bij de school nog mensen waren om mee naar de stad te gaan. Sebi alleen is namelijk niet zo spraakzaam, dus dat zag ik niet helemaal zitten ;-). Toen kwamen Paulien en Marieke (NL meisjes) langs en die wilde ons wel even kort de stad laten zien.
Er zijn 3 soorten vervoer in Cochabamba,Taxi´s, Trufi´s en Micro´s. Micro´s zijn felgekleurde bussen (ziet er leuk uit) die ontzettend veel lawaai maken en erg stinken. Ze zijn ongeveer de helft van een NL bus en je betaalt 1,5 Bolivianos (20ct) om van mijn huis naar de stad te komen. Dan heb je Trufi´s, dit zijn personenauto´s (voor de kenners, Toyota Ipsum) en daar proppen ze ongeveer 12 mensen in, excl chauffeur. Echt ontzettend geprop maar wel grappig en hij brengt je snel naar de stad. Helaas zijn deze niet zo gemaakt voor de lengte van Hollandse benen want dat past niet zo goed. Bolivianen kunnen de benen makkelijk kwijt maar ik moet zeker 1,5 plek bezetten om ergens heen te kunnen met de benen:p.

Naar de stad zijn we heen met een Micro gegaan en terug met de Trufi. Eenmaal in de stad aangekomen was het iets minder dat het ontzettend hard begon te regenen, echte nederlandse buien. Daarom waren de grote pleinen hier (plaza 14 de septiembre en plaza colon) totaal verlaten en iedereen was aan het schuilen. Toch zijn we dapper van het ene plein naar het andere plein gelopen want ja, je moet het wel gezien hebben.

Eenmaal terug in mijn habitación (kamer) heb ik nog heel goed huiswerk gemaakt en daarna vroeg naar bed gegaan, die jetlag was nog niet helemaal weg.

Dinsdag had ik dus mijn 2e lesje spaans, van een andere lerares. Op school krijg je elke dag een andere lerares, opzich wel prettig. Je mag ook aangeven als je er maar behoefte hebt aan 1 of 2, dan regelen ze dat ook. Tot nu toe bevallen verschillende leraressen me wel. Sebi is volgens mij niet de meest pientere jongen, wel aardig hoor maar de uitgangen van de werkwoorden kan hij niet foutloos oplezen als ie ze van een blaadje afleest. Ik ben ook blij dat ik nu alleen les heb. Dinsdag had ik ´s middags les, dus voor de rest heb ik die dag niets gedaan. Je bent pas om 17.30 klaar met de les, dus er is niet veel tijd om echt iets te gaan doen.

Woensdag ben ik na de spaanse les naar de stad geweest en... het was WARM! Ik zou met Lisa (een frans-zwitsers meisje) gaan en onderweg kwamen we Sebi ook nog tegen. We zijn naar de Cancha gegaan, dat is de grootste markt van Zuid-Amerika en volgens mij ook vna de wereld. Het was in ieder geval enorm chaotisch met allemaal kraampjes van hetzelfde. Volgens een lerares kan je er alles kopen behalve autos, dus dat zegt nogal wat :). Wel moet je goed op je spullen letten want er wordt gejat bij het leven, dus ik heb als een soort bodyguard mijn tas beschermd. Lisa wilde nog op zoek naar schoenen omdat ze alleen bergschoenen en slippers meehad en we 's avonds naar een concert zouden gaan! Die hebben we helaas niet gevonden, maar het concert was wel oké.De gastmoeder vanDylan (een amerikaanse jongen) had een vriendin die een tafel had gereserveerd van een band uit Cochabamba en Dylan had gevraagd of we mee wilden gaan. Uiteindelijk zijn we met 5 meiden en Dylan (arme jongen helemaal alleen omdat Sebi had afgehaakt) en de vriendin van zijn moeder, Cinthia, naar het concert gegaan. Het was een cover-rockband met vrij aparte types, vooral de gitarist. Hij ging helemaal op in de muziek en maakte allemaal vreemde bewegingen. Ook was hij vrij 'volslank' dus het zag er vrij lachwekkend uit. De muziek was wel oké, maar vooral Cinthia vond het erg leuk en was als een bezetene aan het klappen en joelen. Het bier wat Cinthia had besteld was ongelooflijk veel, het was een flinke pul en ik houd niet eens van bier:P. Voor die pul (waar ze in NL minstens 3 biertjes uit halen) betaalde je 1,70 euro.Rond een uur of 1 vonden we het wel genoeg en hebben we een taxi gepakt voor welgeteld 3 bolivianos (35 ct)per persoon.

Oja, ook had ik een fijne allergische reactie omdat we 10 minuten gewacht hadden bij Dylans huis en ze daar 7 honden hadden waarvan 1 me besprong en begon te likken. Het is hier trouwens geen uitzondering om veel honden te hebben, in nederland is dat niet zo goed voor te stellen/

Donderdag was een druk dagje. Eerst spaanse les (ik was vrij moe:P), daarna zou ik skypen met mn ouders en Samir (Boliviaans-Nederlandse jongen die ik kende van school uit NL) meeten, en in de avond hadden we een afscheidsfeestje van 2 mensen van de taalschool.

Ik heb geskyped in een internetcafe met veel kinderen die schietspelletjes deden naast me, maar het internet was snel dus dat maakte weer veel goed. Ik moest voor bijna 2 uur 5,5 bolivanos afrekenen, 60 cent, is dus geen geld! Daarna heb ik met Samir wat gedronken in een café en wat gepraat, was gezellig :). 's avonds het feestje dus, daar zouden we ook hamburgers te eten krijgen. Het was erg gezellig, bijna alle leraressen waren er ook en heb ook nog even de grondbeginselen van de salsa geleerd. Rond een uur of 12 ging ik weer naar huis en ik had het er met Lisa over dat mijn buik wel erg rommelde. Ze had precies hetzelfde en had al wat diarree gehad, dus ik was benieuwd wat me te wachten stond.

Helaas was het helemaal mis die nacht, vanaf 3 uur wakker gelegen van de buikpijn en overgegeven en diarree. De hamburgers waren dus niet zo'n goed idee geweest. 's ochtens om 7 uur had ik al 2 keer overgegeven en was meerdere keren naar de wc gerend. Mijn gastmoeder was redelijk bezorgd en heeft ook mijn spaanse les voor die dag afgezegd, dat ging m niet worden. Daarna nog een aantal bezoekjes aan het toilet en weer overgegeven (smakelijk verhaal he) en ik voelde me vrij beroerd. Ik kreeg, heel lief, allemaal middeltjes om uitdroging te voorkomen en het braken te stoppen. Dit hielp wel een beetje gelukkig, maar ik kon alleen maar soep eten. Die dag was dus aardig prut en ik heb heel veel geslapen. Iedereen was heel lief bezorgd en Jeanine van de taalschool heeft me nog gebeld of ik naar de dokter moest (was niet nodig). Ook schijnt het dat mensen van de taalschool nog gesmst/gebeld hebben maar die heb ik niet ontvangen. mIjn nummer is echt prut en ik ontvang niks dus jullie kunnen gewoon op mijn oude nummer bellen, die andere gebruik ik alleen voor boliviaanse nummers.

Zaterdag (vandaag)voel ik me gelukkig al een stuk beter en ik heb al crackers gegeten bij ontbijt. Ook soep voor lunch en het voelde best goed. Ik kreeg nog ziekenbezoek van Marieke en Karly, heel leuk! Ze hebben me ook volgestopt met diarreeremmers (heel dom, die was ik vergeten) en ik ben nu zelfs in de stad in een cafe met WiFi om dit berichtje te typen. Ik moet nu heel erg opschieten want ze gaan sluiten, maar het gaat gelukkig al een stuk beter, ik heb honger en ik ga weer lekker optijd slapen. Morgen een excursie naar Incachaka met school, ben heel benieuwd!

Besos Lotte

ps. nog wat feitjes: automobilisten (en dan vooral van de trufi's) toeteren bij elke kruising een paar keer en rijden dan onverstoorbaar door, ze stoppen niet om te kijken, ze vinden toeteren genoeg.

2. op de wegen liggen hier heel veel kleine blokjes waar je als auto met 10 km per uur overheen moet wil je je auto niet kapot hebben. Dit remt dus wel lekker af en het maakt de roekeloze automobilisten wel wat veiliger :). In Nederland zouden er zware protesten komen als die dingen er zouden liggen door de hele stad hahaha, maar hier vinden ze het wel prima.

3. de hele straat staat vol met traditionele bolivaanse vrouwen, Cholita's. Ze hebben wijde plooirokken aan, lange vlechten in eht haar en traditionele hoeden op. Ze verkopen voornamelijk zaden, fruit en snoep. Leuk om te zien!

Nu ga ik echt stoppen want het cafe sluit!

Soy en Cochabamba

Mijn eerste berichtje vanuit een nu regenachtig Cochabamba! Ik ben hier nu pas 3 dagen maar heb al vrij veel gedaan en heel veel te vertellen. Gelukkig kan ik bij Anna even op de computer.

Vrijdag moest ik al vroeg opstaan, om half 6 vertrokken we (papa, mama, ik) al naar Brussel waar mijn vlucht om 10uur vertrok. Toen begon ik het pas echt spannend te vinden, daarvoor had ik daar nog niet zoveel last van (in tegenstelling tot de rest:P). Gelukkig waren we op tijd en stond er geen lange rij voor het inchecken. Het moment dat ik door de douane moest was wel even lastig, afscheid nemen behoort niet tot mijn favoriete bezigheden kan ik je zeggen. Het boarden ging allemaal erg vlot. Ik had een plek bij het raam en we kregen allemaal een kussen en dekentje. Het was wel een vrij klein vliegtuig (formaat ryanair, inclusief dezelfde beenruimte)en het zat niet helemaal vol. De vlucht zelf had wat vertraging maar zou dit inhalen tijdens het vliegen zodat we nog redelijk op tijd in NYC aan zouden komen. Het was een vrij heftige vlucht met veel turbulentie, maar iedereen vond het volkomen normaal dus het zou wel goed zijn. Na een vlucht van bijna 9 uur was daar New York. Ik was bang dat de douane heel erg lang zou duren (ik kende alle horrorverhalen), maar zo snel ben ik nog nooit door de douane geweest. Het was erg rustig, alleen onze vlucht was er en de douanebeambte vond het erg cool dat ik naar Bolivia ging in mn eentje, dat hij spontaan alle vragen vergat om het te controleren. Daarna langs de tassencontrole, toen ik zei dat ik 'Dutch cookies'bij me had was alles prima en hoefden ze niks te zien :). Toen de vliegreis naar Miami. Ook die ging erg goed, ik heb een hele tijd met een man naast me zitten kletsen over vanalles en nog wat. Hij probeerde me wel te bekeren tot God maar daar heb ik me maar niks van aangetrokken :P Ook een oude vrouw kletste gezellig mee. De vlucht zelf was prima, alleen er was geen gate vrij in Miami dus we moesten 40 minuten wachten tot we eruit konden. Daarna waren er ook nog problemen met de tassen dus ik had nog 1 uur en 10 minuten om in te checken = STRESS! Miami is ook een gigantisch vliegveld dus het was een flink eind zeulen met de tassen. Bij de incheckbalie was ik eigenlijk 1 minuut te laat maar ik mocht gelukkig toch nog mee. Ik was net op tijd bij de gate en toen kon de vliegreis naar Santa Cruz de la Sierra beginnen. Ik had nog even een stressmomentje omdat ik dacht dat ik mijn ipod kwijt was maar die is nu ook weer terecht. Deze vlucht was de eerste 4,5 uur prima te doen, maar daarna begon het toch wel spannend te worden omdat de turbulentie zo hevig was (of de piloot kon niet vliegen) dat het vliegtuig af en toe 'vrije vallen' maakte. Het hele vliegtuig begon te schreeuwen dus dat was niet echt prettig, was ook blij dat ik geland was ;). In Santa Cruz was het warm, heel warm. Gelukkig ging de vlucht naar Cochabamba snel. Dat vliegtuig was vrij aftands, met stoelen die op de grond gespijkerd zaten, maar ook daarmee ben ik veilig aangekomen. Fijn was ook dat ze mijn tas niet controleerden omdat ik niet kon verstaan wat ze zeiden, gaat erg makkelijk hahaha

Anna stond mij op te wachten en toen zijn we naar haar huis gegaan. Daar kon ik even douchen (erg fijn) en ontbijten.

Ik werddoor Anna ook naar mijn gastgezin gebracht, een familie met 2 meisjes van 8 (Analy) en 2,5 (Keisi/Cesy, geen idee hoe je het schrijft). Het is een aardige familie en ik heb een mooie kamer. Het communiceren gaat alleen nog lastig want ze spreken geen Engels en ik spreek maar een klein beetje Spaans (mas poco espanol). De kinderen zijn heel lief en we hebben die vrijdag de hele dag bellen geblazen (soplar burbujas). De oudste probeert mij vanalles uit te leggen in het Spaans, dus het gaat al ietsje beter, alleen de meest gebruikte zin van mij is toch wel: ' No comprendo', ik begrijp het niet. Als ik dat tegen de jongste zeg moet ze altijd heel hard lachen. We zijn nog even naar het park geweest en voor de rest echt alleen maar gespeeld, ze vinden me gigantisch interessant. De jongste komt ook regelmatig mijn kamer binnenlopen om of een droptoffee te pakken (vind ze lekker) of om aan mijn deo te ruiken , heel grappig.

Het eten in Cochabamba is veel, en niet een beetje veel, nee heel erg veel. In de ochtend eet je een broodje, wat best wel vult. In de middag eet je hier het meest uitgebreid, warm. Vooraf krijg je soep die ontzettend vult (vaak van mais) en daarna komt het 'echte' eten pas. Ik heb 's middags 2 keer gegeten bij mijn gastgezin, beide keren pasta met een stukje vlees en een stuk aardappel. Dat eten ze hier bij elke maaltijd erbij. 's avonds een lichtere maaltijd, maar dit kan ook het middageten zijn zonder soep. Ik heb ook echt geen moment honger.

Ik help al elke dag trouw mee met de afwas (dat is hier echt iets voor vrouwen, de mannen doen vrijwel niks) en heb ook al wat gekookt en het is niet mislukt, ook wel een unicum.

Zaterdag heb ik niet heel veel gedaan, een beetje uitgerust en met de meisjes gespeeld. Toen ik naar bed wilde gaan was er alleen 1 probleem. Mijn deur zat op slot en de sleutel lag binnen. Dit was heel raar want ik heb de deur nog nooit op slot gedaan, dus ik (en gastgezin) heb geen idee hoe dit kwam. Hij was ook met geen mogelijkheid open te krijgen en de scharnieren en alles zat allemaal in de binnenkant. Ook hadden ze geen reservesleutel.Ik voelde me vet schuldig want Mirco (de man) heeft een heel gat geboord om bij het slot te komen en deze er als het ware uit te duwen. Helaas lukte dit niet dus toen hebben we gaas voor mijn raam weggeknipt en een klapraam open geduwd. Toen kon ik met een stok + haak gelukkig mijn sleutels van het bureau vissen en de deur open doen.. oeps!

Vandaag ben ik met Anna en het buurmeisje van Anna op pad geweest. Eerst zijn we Bolivianos gaan pinnen en daarna hebben we inkopen gedaan (zakdoekjes, wasmiddel, shampoo ed.) Veel winkels zijn gewoon op zondag open. Daarna ben ik rondgeleid door een CineCenter, een groot gebouw met een speelhal, bioscoop en veel eettentjes. Ook nog even langs een speeltuin geweest en uiteindelijk gingen we bij de buren en goede vrienden van Anna eten. Dat was wel een stukje luxer dan in het gastgezin en ze vonden allemaal dat ik te weinig at (en dat viel heel erg mee hoor:P). Ook al meteen aan de sterke drank (door mijn drankje) en de wijn, heel apart haha. Nu zit ik dus bij Anna dit te typen en ik ga zo nog een simkaart kopen voor een nieuw nummer want volgens mij komen al mijn smsjes niet aan.

Ik ga weer stoppen want we gaan zo weg. Morgen ga ik kijken bij het internetcafe in mijn buurt en dan heb ik ook mijn eerste schooldag, ik ben heel benieuwd!

Chao Chao y hasta luego!

Nog maar 5 dagen!

¡Hola!

Het is bijna zover, over 5 dagen zit ik in het vliegtuig op weg naar Cochabamba, Bolivia. Een lange vlucht (28 uur, jippie) maar dan heb je ook wat! Nu ben ik druk bezig met de laatste dingen kopen, kijken of alles in mn tas past, alvast afscheid aan het nemen, nog best veel om te doen haha.

Ik zal even een kort overzichtje doen van mijn bezigheden die 6,5 maand dat ik in Bolivia zit, dan weten jullie waar ik een beetje mee bezig ben. Eerst ga ik een maand mijn Spaans bijspijkeren, want dat is nog niet op een niveau om over naar huis te schrijven en het is natuurlijk wel handig om te communiceren ;-). Vrijwilligerswerk ga ik doen voor stichting Atiy (www.atiy.nl) en Anna vanStichting Atiyvangt mij op in Cochabamba. Ik weet nog niet wat waar ik in het project ga werken, dat is nog een verrassing. Dit wil ik ook die eerste maand al gaan doen naast mijn Spaanse lessen, maar dat zie ik daar nog. Ik hoop half juni mensen te ontmoeten waarmee ik kan reizen, want ik wil er nog graag een maandje tussenuit om rond te reizen, maar ook dat zie ik later nog! En als kers op de taart komen mijn lieve ouders en af en toe lieve broertje de laatste maand langs om met mij een rondreis te maken! :)

Nu al een heel verhaal, maar dan weten jullie een beetje wat ik ga doen (voor zover dat nog niet duidelijk was, want volgens mij praat ik er vrij veel over haha). Mijn volgende berichtje zal zijn vanuit een warm, warmCochabamba :)

¡Saludos!