La Paz, Copacabana y Isla del Sol, que lindo!

De laatste dagen in Cochabamba waren heel hectisch. Ik heb heel veel afscheid genomen, van de projecten en van alle leuke mensen in Cocha. We zijn lekker uiteten geweest en ook van de familie heb ik afscheid genomen. Nog een laatste keer uitgeweest (veel te laat, maar dat mag op de op-een-na-laatste-avond :-). De tas inpakken zorgde nog wel voor lichtelijk wat stress, want ondanks dat ik een tas vol souvenirs naar Nederland mee kon geven (dankje Victor en Samir!) en ik wat kleding weg had gegeven aan Atiy, was het nog steeds proppen. Ik had dan ook een weekendtas minder dan op de heenweg (die was weer in NL met de souvenirs) maar het moest en zou in de backpack en de gewone rugzak passen, want anders werd het reizen vrij lastig. Gelukkig is het allemaal gelukt, pfieuw! Maar 1 tip voor iemand die wil gaan reizen, een tas van 55liter is niet heel veel, 5 liter meer zou al een stuk relaxter zijn haha.

Ik had het plan om naar Santa Cruz te gaan om Marieke op te zoeken. Ik hoorde alleen de week ervoor dat maandag stakingen zouden beginnen voor onbepaalde tijd. Volgens de trufichauffeurs die ik erover sprak zou dit ook vrij heftig worden. Na veel wikken en wegen heb ik toen besloten niet naar Santa Cruz te gaan, omdat het mogelijk was dat ik daar straks vastzat of op het vliegveld van La Paz zonder vervoer naar het centrum. Ik ging het er niet op wagen omdat er nog heel veel dingen waren die ik wilde zien in een korte tijd. Ik heb toen om 11 uur de bus gepakt naar La Paz, die doet er zo'n 7 tot 8 uur over. Mijn bus was gelukkig erg relaxed, alleen de meneer met een sterk aanwezige lichaamsgeur naast me was iets minder, maar alles went haha. Om 7 uur was ik in La Paz waar ik een taxi heb gepakt naar mijn hostel. Het hostel zelf is erg goed, mooie kamer, privebadkamer, warm water en aardige eigenaar. Helaas heb ik het wel verkeerd gekozen qua ontmoeten van mensen, want ik wilde eigenlijk slapen op een slaapzaal om zo wat mensen te ontmoeten. Dat had dit hostel niet (dit was enige optie) maar ik had geen zin om naar een ander hostel te gaan, en nu ben ik nog steeds erg tevreden over het hostel.

Toen was het maandag, ik zou wat gaan rondlopen in La Paz om het te verkennen. Toen ik buitenkwam was het eerste wat ik zag.. TRUFIS en MICROS. Er waren dus geen stakingen want ze hadden zondagavond een akkoord bereikt. Het is natuurlijk fijn dat er een akkoord is, maar ik had dus naar SC kunnen gaan, maar dat is altijd achteraf spreken.
Op onderzoek in La Paz dus. Ik had mijn Lonely Planet bij de hand, dus het zou helemaal goed moeten komen. Eerst ben ik naar een plaza gelopen waar het parlement, presidentiele paleis en een kathedraal aan lagen. Hier aangekomen stonden er ontzettend veel mensen, vooral de traditioneel geklede Bolivianen en boeren. Overal zag ik ook de campesinovlag (boerenvlag) die je hier vaker ziet. Ik bleef dus maar even kijken uit nieuwschierigheid en toen werd er ineens omgeroepen: Hier komt meneer de president, huppelepup van Bolivia, blablabla, Evo Morales! En mensen begonnen luid te klappen toen de president dus naar buitenkwam. Er waren wat sprekers en muzikanten, maar na 5 minuten had ik het wel gezien. Ik heb nog lekker even op het plein gezeten en daarna ben ik doorgegaan naar het andere grote plaza, met de kerk 'San Fransisco'. Hier aangekomen (bleek letterlijk achter het hostel te liggen, wist ik niet eens) was er alleen niet veel plein... ze waren natuurlijk aan het verbouwen. Net zoiets als je op de Dam komt en dat het hele plein opengebroken is haha. Gelukkig kon je nog wel bij de kerk komen, en na de buitenkant een beetje bekeken te hebben, viel mijn oog op het bijbehorende museum.. dat ging ik, heel cultureel, doen! Het museum was leuk, we gingen naar de graftombes, daarna mochten we de kerk van binnen bekijken en uiteindelijk kon ik naar de toren en de kloostertuin. Het was interessant en echt een aanrader. Voor de rest heb ik die dag nog wat rondgelopen maar voor de rest niet heel veel meer gedaan. Vind La Paz wel een leuke stad maar niet heel erg speciaal. Vooral de omgeving is leuk denk ik.

De dag erna heb ik nog meer rondgelopen, weer naar het plaza bij presidentiele paleis geweest om te kijken hoe dat eruit ziet zonder heel veel mensen. Hier lekker wat gezeten en er waren nu heeeeeeeeel veel duiven, honderden als het er niet meer dan 1000 waren. Ze waren overal waar je keek, op mn schouders en op mn hoofd en ik had niet eens eten om te strooien.
Voor de rest vrij weinig gedaan, heerlijk relaxed uitrustdagje gehouden.

De dag erna ging ik naar Copacabana, samen met Coni. Ik ken haar via de taalschool in Cochabamba en een week voor vertrek kwamen we elkaar weer tegen en kwamen we erachter dat ze ook naar La Paz en Copacabana ging. We besloten toen om samen naar Copacabana te gaan. Copacabana is een klein stadje wat ligt aan het Titicacameer, het hoogst bevaarbare meer ter wereld. Het strand Copacabana ontleent zijn naam trouwens aan deze stad, had iets te maken met Brazilianen die schipbreuk leden op het Titicacameer maar gered werden door een verschijning van Maria en toen zo dankbaar waren dat ze het strand naar de stad hebben genoemd. Maargoed, terug naar Copacabana. In het Titicacameer ligt het eiland Isla del Sol. Hier zijn ook inca-ruines gevonden en het uitzicht en de omgeving schijnen heel erg mooi te zijn. Vrij snel na onze aankomst zijn we op de boot gestapt richting het eiland. We hadden gekozen om door te varen naar het noorden, dat scheen rustiger en minder toeristisch te zijn dan het zuiden. Toen we daar aankwamen was het inderdaad heel rustig en vredig. We hebben een hostel genomen (simpel maar goed) en we zijn toen een stuk gaan lopen. Hier hebben we nog de zonsondergang gekeken en zijn toen weer teruggegaan. De dag erna zouden we over het eiland naar het zuiden gaan lopen, wat zo'n 3 tot 4 uur zou duren. Helaas hadden we de dag ervoor de ruines gemist die toch op de route lagen die wij hadden gelopen. We hadden niet zoveel zin om nog een keer terug te lopen dus we zijn gewoon naar het zuiden gegaan. We kwamen uit op de route die langs de kust en wat dorpjes liep, erg mooi en gelukkig niet te zwaar. Ik had namelijk mijn volle rugzak mee omdat ik die dag terug zou gaan naar La Paz, dus dat was wel even sjouwen.
Na 3,5 uur kwamen we eindelijk aan in het zuidelijke deel. Dit was al meteen een stuk toeristischer met overal restaurants met een geweldig uitzicht. We zijn ergens bij een restaurantje gaan zitten, hebben wat gegeten, genoten van het uitzicht, blaren bewonderd (3!) en toen zijn we het laatste stukje naar beneden gelopen.

Coni moest natuurlijk weer terug naar het noorden. Ze kon weer gaan lopen maar daar had ze niet bijster veel zin in, dus we gingen vragen hoeveel een bootticket zou kosten naar het noorden toe. De mannen die de kaartjes verkochten, beweerden bij hoog en laag dat het écht niet mogelijk was om vandaag met de publieke boot naar het noorden te gaan, die ging namelijk helemaal niet (huh?). Na veel discussie, want wij waren de vorige dag ook gewoon naar het noorden gegaan, kwamen ze er uit dat ze dan wel een bootje kon huren voor 200 Bs. Dat is 20 euro voor een half uur varen en hier echt belachelijk veel. We besloten wat te gaan drinken en gewoon te wachten tot de publieke boten vanuit Copacabana aankwamen. We zagen er 1 komen dus Coni rende snel naar beneden om te vragen of ze meekon... en natuurlijk kon dat gewoon. Idiote mannen hahaha, probeerden denk ik gewoon wat te gaan verdienen.

Ik ging met de boot terug naar Copacabana. Ik heb lekker wat geslapen (wanneer niet) en van het uitzicht genoten. Eenmaal in Copacabana nog wat gedronken en toen ben ik op zoek naar een bus gegaan. Dat was niet al te moeilijk, er stonden zeker 6 mannen 'LA PAZ, BUS LA PAZ' te schreeuwen. In de bus zat ik naast een Amerikaans meisje, Clara. Ik had haar al eerder gezien op de boot op de heenweg. We raakten aan de praat en besloten een kamer in het hostel te delen, dit scheelde toch weer 20Bs. Ze had mensen ontmoet uit een afro-boliviaanse band (ter info: afro-bolivianen zijn boliviaanse afrikanen (duh) die hier in een gebied rond La Paz leven, de Yungas) en die zouden die avond weer een optreden geven. We waren wel moe maar besloten toch te gaan... en wat was het leuk. De mensen uit de band waren allemaal heel aardig, het optreden was erg leuk (traditionele muziek van Bolivia uit hun streek) en de club was ook gezellig. Het werd nog onverwacht laat (nee joh, uurtje of 2 niet later hoor = half 5) en daarna heb ik een gat in de dag geslapen.

Dag erna ook niet veel gedaan, tot idioot laat geslapen, nog wat rondgelopen door La Paz, internetcafe bezocht en wat gegeten. Die avond belde 2 van de band naar Clara om te vragen of we mee uitgingen, dus dat hebben we weer gedaan. De avond was wederom gezellig, ik heb me kapotgelachen en geërgerd aan de vooroordelen over NL (en over New York, waar Clara woont) en het was weer laat geworden.

De dag daarna heb ik, verrassend, weer uitgeslapen en sprak ik af met Sophia (een meisje dat ik ook ken uit Cocha) om een ticket te regelen voor... RURRENABAQUE! (dat ging even niet als gepland, maar hee daarover later meer) Amazone, wilde dieren, hitte, tropic feeling, here i come :-)

Liefs Lotte

Humajalanta, El Vergel y Ciudad de Itas: Torotoro was geweldig!

Dit is mijn laatste verslagje van mijn tijd in mijn stadje Cochabamba. Nouja ik heb nog veel meer te vertellen natuurlijk, maar aangezien ik nu aan het reizen ben en daar weer veel meemaak, laat ik het hierbij zitten (tenzij ik ineens zeëen van tijd overheb, maar dat lijkt me niet heel erg logisch).

7,8 en 9 mei zijn we met een groep naar Torotoro geweest. Dit is een groot natuurpark zo'n 4,5 uur van Cochabamba af. We hadden er allemaal veel zin in. Alles was goed geregeld. We moesten om half 8 's ochtends verzamelen en daar stonden 2 grote en luxe auto's op ons te wachten. We verdeelden ons over de auto's en we konden vertrekken.
De rit was qua afstand natuurlijk een eitje, zulke afstanden voelen nu als 'dichtbij' terwijl je in NL dan al bijna in Parijs zit en dat alles behalve dichtbij is. Helaas was de weg voor een groot deel keien (hobbelen) of onverhard. Niet echt een probleem, maar voor de wagenziekte niet geweldig natuurlijk (dat gaat trouwens al beter dan eerst, dat is wel fijn!). Lieselot was mijn medestander in de wagenziekte, maar ze voelde zich wel slechter helaas.

Na een hobbelige maar supermooie reis kwamen we dus aan in Torotoro. Een klein dorpje in de campo, wat voor een groot deel leeft van het toerisme naar het nationaal park. Torotoro is vooral bekend omdat daar echte dinosaurussporen zijn gevonden, die zijn helemaal versteend in de rotsen. Om dat feit extra te benadrukken stond er een werkelijk afschuwelijke dinosaurus in het parkje. Normaal staat er in zo'n parkje een standbeeld van een of andere vrijheidsstrijder of president, maar nee... hier een grote plastic dino hahaha.

We werden naar ons onderkomen gebracht, wauuuuuw! We verbleven in hotel 'El Molino' en het was een heel mooi en luxe hotel. Ze hadden er een grote woonkamer met pooltafel en de kamers zagen er goed uit. Ik wilde ter plekke het matras mee naar huis nemen, want dat lag heel wat beter dan mijn tuinstoelkussenmatras. Maar er was geen tijd om te rusten, na de lekkere lunch gingen we meteen excursie 1 doen. We zouden naar de grot 'Humajalanta' gaan en wat dinosporen gaan bekijken.
Op weg naar de dinosporen dan maar. Ik ben niet een heel groot fan van de dinotijd en prehistorie, maar dit was dan wel echt in plaats van die plastic poppen in een park (ja, ik heb heeeeeel veel parken vanbinnen gezien vroeger. Gelukkig vond mijn lieftallige vader het ook niet bijster interessant en waren wij al snel verdwenen richting de uitgang. Broer en moeder volgden een stuk later haha). De dinosporen dus. Het was interessant om te horen hoe die dinosporen ontstaan waren (inzakking, verstening etc) en er waren een aantal sporen bij waar je inderdaad een poot in kon herkennen. Natuurlijk waren er ook een hoop kuilen die dinosporen moesten voorstellen, maar dat kon ook een gewoon gat zijn ;-).
Na een half uur dinosaurus voor en dinosaurus na (jaja, ik weet dat dit park juist hierom bekend staat maar toch), had ik het wel een beetje gehad. Gelukkig gingen we weer snel naar de auto die ons verder bracht naar de grot, YES!

Daar aangekomen moesten we eerst een stuk lopen. Eindelijk zag je in de hele grote berg een kleine scheur/opening en daar was de grot. Eenmaal bij de opening aangekomen was het klauteren geblazen! Bij een grot moet je niet denken aan de voorgeprepareerde paden in Frankrijk en subtiel verlichte dingen in de grot, nee deze grot moesten we lopen met hoofdlamp en al klimmend, heel gaaf. Het was ontzettend mooi om te zien allemaal. De grotten waren nog helemaal identiek. 1 punt wat wel eeuwig zonde was, was dat voordat de grot echt ontdekt en tot natuurmonument was bestempeld, toegetakeld was door mensen. Veel stalagtieten (die hangen naar beneden, jawel) waren afgebroken en dat was heel erg jammer. Voor de rest was het prachtig, er waren verschillende zalen die we konden zien, zwarte stalagtieten (zo raar), een ondergronds meer incl. vissen, een waterval en gewoon heel veel stalagmieten en stalagtieten. Ook kwamen we bij een ondergrondse ruimte met veel zand. Hier moesten we allemaal ons licht uitdoen en stil zijn.. het was oorverdovend stil, wow. Daarna gingen we verder via kruip door sluip door gangetjes, we moesten tijgerend door een gangetje heen (een heel avontuur, geloof me) en we moesten stukken omhoogklimmen. Nadat we weer bij de uitgang aankwamen, bleek het al helemaal donker te zijn. Dit had een prachtige (prachtige, net zoiets als in Tacopaya. Ik zie de beste sterrenhemels ooit) sterrenhemel tot gevolg, dus onder de sterren liepen we terug naar de auto. De ene helft ging binnenin zitten, de andere helft in de bak erachteraan, heerlijk verfrissend, daarna fris haha.
Moe maar heel voldaan kwamen we terug in het hotel, we hebben wat gegeten, een potje junglespeed gespeeld (Franse familie: dat spel moet weer mee op familiedag! Ik heb geoefend, het is heel gaaf, ik had wondjes van nagels en andere dingen en misschien kan ik Emilie nu wel verslaan, dus alsjeblieft? :-)) en daarna zijn we heel vroeg gaan slapen. Als een blok viel ik (en de rest ook) in slaap, de volgende dag zou weer heftig worden.

We mochten een beetje uitslapen, jahoe! Helaas voelde Lieselot zich niet goed, maar ze ging toch heel dapper mee. Rond 10 uur vertrokken we richting dinosaurussporen, part 2. Dit waren de grotere dinosaurussporen. Sommige sporen kon je weer herkennen, veel weer niet. Als klap op de vuurpijl vroeg de gids of we het geloofden, WAT? Het kon dus ook allemaal vette onzin zijn? Gelukkig gingen we hier ook weer weg na een tijdje, het kan me gewoon niet zo boeien (is dat erg?).

Nu kwam de hoofdattractie van de dag, El Vergel. Dit is een hele grote kloof/canyon in het Torotoro. Lieselot voelde zich inmiddels helemaal niet lekker meer, dus die zou wachten bij een uitkijkpunt. Wij gingen eerst een uitgebreidere route doen voordat we de canyon ingingen en halverwege zouden we kijken hoe Lieselot zich voelde. Dit eerste stuk was al adembenemend. We liepen in een soort opgedroogde waterval waar allemaal steenformaties uit ontstaan waren. Dit zag er erg mooi uit allemaal. Ook had je 3 stenen bruggen die allemaal een betekenis hadden: de brug van de liefde, de brug van de vriendschap en de brug van scheiding. Ook was er een soort amfitheater uitgesleten, je had echt verschillende 'bankjes' en onderaan een grotere vlakte. Ook hier zagen we weer een paar dinosporen. Op een gegeven moment kon je de canyon zien, wauw! Het was echt ongelooflijk groot en immens en mooi en indrukwekkend... en we stonden gewoon nog bovenaan. We gingen beginnen aan de afdaling de canyon in. Helaas voelde Lieselot zich niet goed genoeg om mee te gaan, dus met Sarah, Anton, Tineke, Maarten en Tessa maakten we de afdaling. Dit waren heel wat trapjes naar beneden. Gelukkig ben ik dol op trapjes naar beneden, dus dat was geen probleem. Ik moest alleen niet te veel denken aan het feit dat ik straks al die trapjes ook weer omhoog moest lopen, tja. Eenmaal beneden aangekomen was er ineens een heel andere omgeving zichtbaar. Het was een stuk warmer, er waren overal grote stenen met waterstroompjes en ijskoud en superhelder water. Al klimmend over de rotsen zouden we naar ons eindpunt gaan, een watervalpartij in de canyon waar we gingen lunchen en zwemmen. De omgeving werd al wat tropischer, aan de binnenkant zagen we al verschillende soorten planten uit de wand komen... en daar was het dan! Een prachtige watervalcombo met rotsen en heel helder (en wederom k-k-koud) water. Eerst eten en daarna snel de bikini aan om te zwemmen. Ik heb niet heel veel gezwommen want het water was, je raadt het al, koud! Wel kon je via wat rotsjes bij de watervallen komen. Daar kon je een deel achterlangs lopen en even douchen. Dit water kwam trouwens zo uit de wand lopen, puur grondwater dus!
Na hier een tijdje gerelaxed te hebben, verdween de zon ook uit de canyon. Dit was het teken om weer om te kleden en onze spullen te pakken. Hup weer naar boven toe. Vooral nu de zon dus voor een deel weg was uit de canyon was het lopen qua temperatuur een stuk aangenamer geworden. Het eerste deel was ook nog heel leuk, lekker klimmen over de rotsen heen. Deel 2 was ietsiepietsie minder, die trappen moesten we ook weer omhoog lopen. Het was echt wel zwoegen, vooral met mijn altijd fantastische conditie. Maar uiteindelijk zijn we allemaal heelhuids bovengekomen, waar Lieselot met een boekje op ons zat te wachten. We zijn toen teruggelopen met de auto en weer terug naar het hotel gegaan, wat een geweldige dag!

Weer moe natuurlijk, goed gegeten, meer junglespeed gespeeld (ik begon al beter te worden, maar alle Belgen in ons midden kenden het al te goed, boe!), wat gelezen, wat gerelaxed en toen weer lekker naar bed. De volgende dag zouden we namelijk naar Ciudad de Itas (stad van de Ita's) gaan, ook een grote rotsformatie wat vroeger als offerplaats werd gebruikt.

De volgende dag was Lieselot, heel sneu, nog steeds niet lekker. 2 dagen daarna zouden zij en Sarah naar Salar de Uyuni, grootste zoutvlaktes ter wereld, gaan dus ze moest wel fit zijn.
Wij waren ondertussen klaar voor de autorit! We gingen met 1 auto (de andere was de band van kapot) dus een aantal moest weer achterin en dat was best nog wel koud! Gelukkig maakte het uitzicht veel goed en bijkomend voordeel was dat je veel minder last hebt van wagenziekte in de bak. Halverwege was er een ouder echtpaar aan het wandelen, waarschijnlijk naar a) hun land om het te verbouwen of b) naar huis. Ze vroegen of ze mee konden liften en dat kon natuurlijk. Hup achterin en vooruit met de geit. Helaas gingen we niet zo heel lang meer vooruit. Er kwam namelijk een toch enigszins verdacht geluidje uit de band. Eerst de auto stopgezet, toen was er niks aan de hand dus we reden gewoon verder. Na regelmatig checken zagen we toch dat de band wat zachter werd, dus auto weer stop en band verwisselen. Gelukkig hadden de mannen daar meer verstand van dus die waren met zn allen druk aan het werk. De vrouwen genoten ondertussen van het uitzicht, verschil moet er zijn haha.

We konden weer verder en op de plaats van bestemming stopten we. De gids had gezegd dat er bij deze tocht niet zoveel gelopen hoefde te worden, helemaal goed dus... dacht ik. Het was dus wel een eind lopen, aaaaaah. Gelukkig was het ook ontzettend mooi. Er waren echt enorme rotsformaties waar echt een soort kamers uitgesleten waren. Het was heel hoog, heel sierlijk rond en er waren verschillende van dit soort 'kamers' die allemaal rond een soort open stuk lagen. Je had de offerplaats voor de dieren, een kathedraal (heel groot en hol klinkend) en nog wat andere plaatsen zonder specifieke naam. In de kathedraal begon de gids op zijn fluit te spelen, heel mooi. Het klonk ook helemaal door omdat het zo hoog was.
Daarna liepen we een stuk verder waar we een heel mooi uitzicht hadden over Torotoro. Ook zagen we hier wat condors en andere roofvogels (vraag me niet welke). Heel leuk en gelukkig was Anton snel genoeg om daar nog een foto van te maken :-).
We waren helemaal van boven naar beneden gelopen en dat kan maar 1 ding betekenen, we moeten weer omhoog. Het eerste deel liepen we en daarna kwam een stuk waar we moesten klimmen. Er werd door de gids snel even een touwtje gespannen en toen konden we gaan... zonder beveiliging of iets, zo grappig en zo onmogelijk in NL haha. Iedereen is gelukkig veilig bovengekomen en toen moesten we nog een stuk omhoog lopen. Mijn geweldig fantastisch uitstekende conditie vond dit natuurlijk erg prettig, een echte uitdaging na 2 dagen inspanning. Gelukkig zagen we al snel de auto en konden we (na nog meer condors gezien te hbben) terug naar het hotel. Hier hebben we nog wat gegeten en toen konden we weer hobbelen naar huis toe...

Ik ben zo blij dat ik gegaan ben, het was geweldig mooi en leuk om te doen! Inmiddels zit ik weer in La Paz, na een trip naar Copacabana (nee niet het strand) en Isla del Sol (beide Titicacameer). Dit was ook echt geweldig, maar daarover meer in de volgende blog... stay tuned!

Besitos Lotte

Atiy, Atiy, wat was het daar leuk!

Mijn beloofde blog-overload is niet helemaal lekker tot stand gekomen, mijn laatste dagen in Cochabamba waren ook zo druk en hectisch! Ik zit inmiddels in La Paz waar ik deze blog op mijn kamer aan het typen ben.

Ik moet jullie natuurlijk ook nog een update geven over Atiy! Er is weer veel gebeurd en we hebben weer heel veel gedaan met de kids.

Een aantal weken geleden zijn we met de kinderen van de Apoyo (huiswerkklas) naar het circus geweest. We konden dit doen met de opbrengsten van de winkel, heel leuk. Er staat hier een permanent circus, dus dat was het doel. In de huiswerkklas zitten zo'n 40 kinderen (30 komen er permanent, die anderen...tja) waaraan we de briefjes hadden uitgedeeld. Ook aan een paar andere kinderen hadden we briefjes meegegeven. Op de dag dat we zouden gaan, kregen we heeeeel veel kinderen die natuurlijk (gratis circus) ook meewilden. We hadden besloten dat er 70 kinderen meekonden, 2x 35 (!!) personen in het busje bij Anna. De eerste groep was al onderweg, kinderen als sardientjes in een blik opgestapeld in de auto, lerares + gerda + tineke in de auto en gááán! Samen met Anton en een andere lerares stonden we met de overgebleven kinderen te wachten. Dit waren er nog geen 35, veel kinderen van de huiswerkklas waren namelijk het briefje vergeten te laten ondertekenen door hun ouders (duh, heerlijk boliviaans) en we hadden gezegd dat iedereen die voor 3 uur terugwas nog meemocht. Op een gegeven moment kwam er een storm kinderen aan waardoor we op 37 zaten. We hadden al tegen een paar gezegd dat ze 'reserve' waren en dat ze misschien niet meekonden. En toen... stonden er huilende kids voor de dichte poort te smeken of ze niet alsjeblief toch heel misschien meekonden. Na 4x nee te hebben gezegd, de lerares 4x nee heeft gezegd, gingen ze helaas nog niet weg. Anna kwam gelukkig vrij snel terug met het busje, en daar hebben we nog snel de 37 kinderen ingewerkt (dat ging zo: EN STAPELEN, ALS VISSEN! NIET ZEUREN, ER KUNNEN ER NOG MINSTENS 3 EXTRA BIJ OP DIE BANK! heel grappig) en nog 2 vd huilende kinderen waarvan Anna wist dat ze erg arm waren. Dus vrolijk en blij met zn 43 in het busje en hoppa naar het circus.

Daar aangekomen zat de andere groep al verwachtingsvol te wachten met ieder een flesje frisdrank. Onze groep kreeg dit ook nog en toen kon de voorstelling beginnen. Het circus was aardig, echt familiecircus, niet heel spectaculair maar voor de kinderen, wauw! Ik sprak er over met Gerda en die zei ookal dat ze de kinderen niet vaak zó hoort lachen (bij de clowns), dat ze nu een keer echt kind waren, zonder zorgen, zonder niks. Heel bijzonder om mee te maken, geweldig om de kinderen zo blij en onbezorgd te zien! Ze waren ook met open mond aan het kijken naar de acrobaten en steeds fluisterde Sulma (zat bij mij op schoot) alles wat ze zag, zo lief (ik zag dat natuurlijk ook, ze was zo enthousiast).

Na de voorstelling moesten we natuurlijk ook weer in 2 shifts terug naar Buena Vista. Hier waren de kinderen iets minder gelukkig mee wat resulteerde in rondrennende kinderen die overal aanzaten waar ze niet aan mochten komen haha. Na 100 keer zeggen dat de spullen niet van hen waren dus dat er niet ingeklommen mocht worden, bedacht de lerares iets heel slims. Ze ging 1 voor 1 de namen van de kinderen oplezen en die moesten dan in de rij op stoelen gaan zitten. Volkomen nutteloos, maar ze renden niet meer rond en zaten voor een tijdje. Waren ze weer afgeleid, dan moesten ze in de rij gaan staan, etc.

Daar kwam eindelijk Anna weer, dus kinderen HUP weer in het busje terug naar huis. Super geslaagde dag voor de kids (en voor ons)!

Dan zijn er ook nog Día del Padre (Vaderdag, ergens in maart) en Día de la Madre (moederdag, eind mei) geweest, wat hier toch ietsjepietsje anders gaat dan in Nederland. Waar het in NL a) op een zondag valt, geen weekdagen aan verspillen. b)klein gevierd wordt met ontbijtje en klein cadeautje en c) de kinderen op school iets geknutseld hebben.

Hoe gaat het hier in zijn werk? Het valt natuuuurlijk op een doordeweekse dag, zo niet: dan krijgen ze de eerstvolgende weekdag een feest/vrij. Op school wordt er echt een speciale bijeenkomst voor de ouders geregeld. Hier worden dan verschillende dansjes gedaan, stukjes tekst voorgedragen, nog meer dansjes gedaan, wedstrijdjes kind-ouder gedaan en zo gaat het dan de hele ochtend door. Ja, dat betekent ook géén les voor de kids. Ook hebben de kinderen iets gemaakt voor de ouders, net zoals in Nederland. Hier helpen de kleuterjuffen de kleuters toch iets meer dan in Nederland, dat wel. Die zijn zeker 2 dagen bezig met vilten stropdassen knippen, die weer versieren met tekst en dergelijke. De bijdrage van de kinderen is een tekeningetje wat op de stropdas geplakt zit.

Dia de la Madre wordt trouwens wel een stukje groter en uitgebreider aangepakt dan Dia del Padre. Dit komt mede omdat de vaders er vaak niet zijn of helemaal niet in het leven van de kinderen voorkomen. Schrijnend geval was ook bij de huiswerkklas. Een jongetje liet mij zijn vaderdagcreatiekaart zien: Lieve mama, deze kaart is voor jou omdat jij mijn mama én mijn papa tegelijk bent. Ik hou van jou, kus van je zoon. Ook heeft Rink een vaderdagkaart gekregen van Sonia, een schat van een meid met een moeilijk veleden. Ze was helemaal in zenuwen of hij wel zou komen en ik heb toch wel 8 keer moeten zeggen dat hij écht wel kwam.

Dit is een beetje hoe hier vader en moederdag op school gevierd worden, bijzonder uitgebreid en een échte feestdag. Nu houdt het natuurlijk niet op bij vader en moederdag. Je hebt ook nog Día del Niño (gevierd op Salomon Klein, veel snoep en taart en feest en zondagse kleren. Het is één van de belangrijkste dagen van het jaar) en Día del Maestro, dag van de leraar. Tijdens dag van de leraar was ik op Atiy, en ik ging eigenlijk daarheen om wat foto's te maken. Ik had niet aan de mogelijkheid gedacht dat ik zelf mocht deelnemen aan Día del Maestro, want ja.. ik ben ook lerares natuurlijk, in de kleuterklas. Er werd al wild naar me gebaard door de lerares van de Kinder. Toen ik erheen liep werd er al gevraagd waar ik toch bleef, dat ik maar snel moest gaan zitten want de eindexamenklas had allemaal lekkere dingen bereid voor de leraren. We kregen cakejes, koekjes en nog meer cake en afschuwelijk vieze chocomel (hoe je dat zo vies kan krijgen, geen idee maar het was niet te drinken) en er werden wat toespraken gehouden. Intussen stonden er al veel kinderen met ouders te wachten op het 'feest'. Ja je ziet het goed, school ging wederom niet door. Maar dit was niet alles. Vrijdag was namelijk het feest en maandag (de werkelijke dag van de leraar) had iedereen sowieso vrij want leraren kunnen natuurlijk niet werken op hun eigen feestdag.

Terug naar het feest. Toen ik naar buitenkwam, kreeg ik van een aantal kindjes een plastic bloem terwijl er confetti over me heen werd gegooid. Ik keek toen ook vol verbazing naar de leraren, want daar stopte het niet bij een bloem of 3. Nee, veel liepen met schilderijen (liefst van Jezus of de Maagd Maria), lampen (nepgoudkitsch met bloemetjes), dekens (het wordt winter) en knuffels rond te sjouwen. De grote cadeaus kwamen vooral van de ouders met wat geld, dat snap je. Anders kreeg de leraar in kwestie een bloem. Als je je afvraagt waar deze spullen vandaankomen.. nou, voor de school waren ineens kraampjes als paddestoelen uit de grond geschoten. Hier werd de grootste kitschrommel verkocht, waaronder dus bloemen, knuffels en schilderijen. Het kostte allemaal niet veel, je was niet meer dan een euro kwijt voor een knuffel of schilderij, maar toch.. gouden handel. En wat die arme leraren er mee moesten, geeeen idee.

Na een tijdje zaten we dan toch allemaal aan de tafel. Eerst werd het volkslied gezongen (had niet in de gaten dat ze daarmee wilden beginnen, gelukkig stond ik nog nét op tijd op). Daarna kregen we verschillende dansjes en toespraken en de leraren werden één voor één naar voren geroepen voor nog meer cadeautjes. Ik zat volgens mij echt met open mond te kijken, wat een gedoe!

Na het hele dans en ceremoniegedeelte gingen de leraren met zijn allen eten en drinken en dansen en of ik ook meewilde.... nou toch maar niet. Ik heb maar snel gezegd dat ik ook nog gewoon naar Atiy moest, want meer van deze schijnvertoning zou ik denk ik niet helemaal aankunnen. Al mijn roosjes bijeengepakt ben ik razendsnel naar Atiy gegaan, pfieuw.

Zulke dagen worden dus echt super uitgebreid gevierd, terwijl veel verjaardagen echt 'vergeten' worden. Vaak weten ouders niet hoe oud hun kind nou eigenlijk is en wanneer het jarig is. Dit zou als het goed is op het carnet (identiteitsbewijs) moeten staan van het kind, maar sommigen hebben dit niet eens aangevraagd voor hun kind. Veel kinderen 'bestaan' dus niet voor de wet, zo erg!

We hadden bedacht dat het leuk zou zijn als we voor de kinderen van de huiswerkklas één grote verjaardag zouden vieren, met alles er op en eraan. We besloten de groep op te delen. Nu zouden we de verjaardagen vieren van kinderen die in januari t/m juni jarig waren. Ze moesten thuis allemaal de geboortedatum vragen, en er waren inderdaad kinderen waarvan de ouders niet wisten wanneer het nou eigenlijk was. Na veel gespeur in papieren is het uiteindelijk nog steeds goedgekomen, we wisten van iedereen de verjaardag! De kinderen waren zich er al helemaal op aan het verheugen. We hadden voor elk kind een cadeautje samengesteld, we hadden 'feesthoeden', we gingen cakejes versieren (geniaal idee van Tineke) en spelletjes doen dus het zou één feestelijke dag worden. Helaas zou het einde minder feestelijk zijn, omdat dit gelijk viel met het afscheid van Gerda en Rink.

Back to the party! We begonnen met de spelletjes. Eerst de klassieker stoelendans, erg leuk. De kinderen gaven wel iets makkelijker op. Dan liepen 2 kinderen al weg als in 'verloren', terwijl er nog 1 stoel overwas. De rest dus joelen en gillen en dan was het alsnog snel rennen. Na de stoelendans zijn we naar buiten gegaan voor touwtrekken. Dit was ook superleuk, de kinderen werden vooral erg enthousiast van de 'alle kinderen + 2 leraressen tegen alle vrijwilligers' potjes, die wij helaas verloren, tot grote blijdschap van de kinderen. Daarna weer iedereen naar binnen gedirigeerd voor het cakejes maken. Vergezeld van frisdrank konden de kids heerlijk aan de gang. Nadat de cakejes klaar waren, werd het tijd voor de jarigen. Per maand werden de jarigen naar voren geroepen. Ze kregen dan een hoed danwel pruik op hun hoofd en zingen maar. Daarna mochten ze weer gaan zitten met het cadeautje in de hand. Zo gingen we elke maand af, voor iedereen werd gezongen en geklapt en de kinderen waren erg enthousiast en blij. Ook waren er een aantal die moesten huilen omdat ze niks kregen, maar dit waren vooral de jongsten van een jaar of 6.

Als afsluiter hadden we nog een piñata, dat is zo'n kapotslading wat je ook wel in films ziet. Deze was speciaal voor de leraressen, zij waren ook jarig geweest dus in de piñata zaten 2 cadeautjes voor hen. Ook zat er natuurlijk genoeg confettirommel en ballonnetjes in, mét een paar snoepjes. Hier is de gewoonte dat je na het openslaan van de piñata allemaal als een malle op dat ding afrent, op de grond duikt en zoveel mogelijk dingen begint te graaien. Gelukkig hadden we de namen van de leraressen groot op de cadeautjes geschreven, want deze waren al in beslag genomen door graaiende kids.

Na al deze feestvreugde kwam het triestere gedeelte, het afscheid van Gerda en Rink. De kinderen hadden veel liedjes voorbereid, heel veel kaarten gemaakt en er waren toch wel een aantal huilende kinderen. Tineke en ik zaten al bijna te janken (ik heb mijn medehuilpartner gevonden, we kunnen allebei gemakkelijk huilen), dus het was erg emotioneel wat de kinderen hadden voorbereid. Na heel veel knuffels en kusjes en gedroogde tranen, werd er écht afscheid genomen.

Binnen een maand was mijn eigen afscheid bij Atiy, bahbah. Het was eerst nog onduidelijk of ik überhaupt wel afscheid kon nemen! Bolivia blijft Bolivia, en er waren stakingen gepland op donderdag en vrijdag, mijn laatste 2 werkdagen. Dit feit werd pas dinsdag bekend, dus ik had het helemaal Spaans benauwd. Anna ging er vanuit dat het afscheid wel door kon gaan op maandag omdat er dan waarschijnlijk geen stakingen en blokkades meer waren. Ik ging er dan ook al half en half vanuit dat ik donderdag sowieso geen afscheid kon nemen... tot woensdagavond. Eerst maakte een trufi-chauffeur mij heel blij door te zeggen dat er donderdag geen stakingen waren en daarna bevestigde Anna dat, jahoe! Ik had nu alleen niks voorbereid voor de kinderen, dus de volgende ochtend ben ik als de wiedeweerga naar de IC Norte (supermarkt) geraced om daar cake, lollies en zuurtjes te kopen. Met een enorme tas (moest voor zo'n 100 kinderen inkopen, 60 van de kleuterklas en 40 van de huiswerkklas) in de trufi naar Atiy toe. Bij de Kinder snel alles op bordjes gedaan en toen de kinderen pauze hadden, mochten ze dit opeten en kreeg ik nog een toespraakje van de lerares en mocht ik zelf ook nog wat zeggen.

De kinderen dachten eerst dat ik jarig was, heel grappig. Ze vroegen zich ook al af waar de clown was (die komt vaak op verjaardagen) en de piñata. Toen ik zei dat het mn laatste dag was, keken ze een beetje verschrikt, kreeg ik een knuffel en gingen ze weer lekker verder spelen. Na de les wilde ik afscheid nemen van de leraressen, maar die vroegen verschrikt of ik morgen niet kwam. Ik zei dat er dan toch helemaal geen school was (er zou een danswedstrijd van de leraren zijn, duh), maar die danswedstrijd ging niet door en ze hadden nog iets voor me en dat moesten ze wel geven natuurlijk. Ik heb toen maar beloofd dat ik de dag erna nog wel terug zou komen.

Daarna op naar de huiswerkklas. Hier mocht ik alleen een uur lang niet binnenkomen. Zij gingen er eigenlijk ook vanuit dat er geen afscheid zou zijn vandaag, dus de kinderen hadden nog niks voorbereid qua tekeningen. DIt doen ze meestal de dag van te voren, maar dat ging nu dus niet... STRESS! Ook bij de leraressen, want die maken ook altijd een heel kunstwerk, maar daar hadden ze nu ook minder tijd voor. Rond 3 uur mocht ik naar binnen. Ook voor deze kinderen had ik cake, een lolly en zuurtjes. Maar eerst werden er 4 dansjes opgevoerd door de schatten van meiden Sonia, Jessica, Dahlia, Laura en Ruth. Ook hadden ze Yoel gestrikt om mee te dansen, heel lief. Na 4 dansen was je er ook wel echt klaar mee, want het was allemaal hetzelfde, maar ZO lief! Ze waren allemaal als cholita's gekleed, dus helemaal traditioneel. Laura kwam op me afrennen met tranen in haar ogen, toen kreeg ik ook wel een dikke brok in mn keel. Ook Sonia kwam een beetje huilend bij me staan, maar dat ging alweer beter nadat ik ze getroost had. Daarna heeft Sonia nog een liedje voor me gezongen, supersuperlief. Weer 100 knuffels en kussen later werden er nog 2 liedjes gezongen door de rest van de Apoyo en toen werden de tekeningen aan me gegeven. Super mooi, super lief en super leuk!

Ik mocht nog een toespraak geven en daarna moesten de kinderen in de rij staan en dan mochten de rijen me één voor één knuffelen hahahaha. Veel kids vroegen of ik niet nog een week, 1 maand, 1 jaar, 1000 jaar kon blijven, en ik moest ze helaas teleurstellen. Ik kon ze nog blijmaken met het feit dat ik de dag erna nog terug zou komen en daarna nog na 1,5 maand met mijn ouders.. nou vooruit.

De dag erna kwam ik dus nog terug. Van de kleuterjuffen kreeg ik nog heel lief 2 boliviaanse tasjes. Ook Tatiana kwam nog met een cadeautje, ik kreeg een hele mooie alpacasjaal.

Bij de huiswerkklas was de theaterles bezig. Over 2 weken gaan ze namelijk een theaterstuk opvoeren, heel leuk. Hier keek ik nog mee en kreeg ik nog 2 kaarten van Ruth en Laura. Na nog heel veel keer vragen of ik echt niet langer bleef, nam ik echt afscheid van al deze ontzettend leuke en lieve kinderen. Verbazend traanloos, maar wel met een brok in mn keel ging ik voor de laatste keer met de trufi 111 (blauw met rode harten, details) naar huis.

Voy a retornar, pero para ahora: Chao Atiy!

Wat ga ik mijn schatjes missen!

Weer even een update over Salomon Klein, er is weer veel gebeurd in de afgelopen weken. Ik werk er nog steeds 2x in de week, en deze hoeveelheid bevalt me goed. Ik vind het namelijk erg vermoeiend voor die 2 dagen haha. Diep respect voor alle mama's dan ook , maar volgens mij heb ik dat al een keer gezegd.

Alles gaat zn gangetje, ik ben een echte expert in poep en plasluiers en ik kan daar ook al een stuk beter tegen. Nog steeds niet mijn lievelingsgeur (wat vreemd, i know) maar ik ben er al helemaal aan gewend :). Ook het vouwen van luiers van katoenen doeken gaat steeds sneller, dus dat is ook altijd praktisch.

Met de kids gaat alles goed, helaas is nu wel de winter aangebroken. Dat betekent dus dat ALLE kinderen wel verkouden of ziek waren. Ook is waterpokken nu orde van de dag, dus veel gespikkelde kindjes in mijn sala (want dat gaat hier namelijk in een razend tempo door het hele weeshuis heen hihi). Hierdoor waren ze vaak hangerig, slaperig, vervelend en het huilniveau steeg dramatisch (AAAAAAAAAAAH). Ook ik was goed verkouden + mijn maag speelde weer op (parasietje) en de mama's liepen ook allemaal te snotteren. Gelukkig gaat het weer iets beter met de kids, wat betekent dat het rustiger is wat betekent dat het fijner is!

Over de winter gesproken, ik snap wel dat al die Cochabambinos zo kouwelijk aangelegd zijn. Het is hier 's avonds en 's nachts en 's ochtends vrij koud (kan tegen vriespunt lopen 's nachts), maar overdag is het prima weer. Maar omdat het dus zo koud is als de kinderen opstaan, krijgen ze een hemd, shirt met lange mouwen en daaroverheen nog een dikke trui aan! Dat doe je bij ons als het weet ik hoeveel graden vriest, maar hier is dit de normaalste zaak. Dat betekent ook dat die kinderen vrij erg zweten omdat het gewoon veel te heet is om in zoveel kleding te lopen als het zo'n 23 graden is. Ik moet er altijd erg om lachen en ik opper ook maar niet om die kinderen minder aan te trekken; de keer dat ik daar iets van zei en de mama's het een goed idee vonden, kwamen er 3 verschillende mensen naar onze sala om te zeggen dat die kinderen snel een trui aanmoesten omdat het veeeeel te koud was, hahahaha.

Terug naar de kids. Eén van mijn lieve kindjes, Sebastian, is weer terug naar zijn moeder. Hij was zo leuk en lief en slim en zindelijk (hallelujah) en altijd helemaal blij om mij te zien, dus ik mis hem wel een beetje (erg). Hij was nog niet zo lang bij SK, maar zijn moeder is hem en zijn grote zus komen zoeken. Aan de ene kant is het heel fijn voor hen dat ze weer terug mogen naar een echt gezin, maar nu hopen dat het goed blijft gaan! Hij wilde zelf helemaal niet terug naar zijn moeder, hij was helemaal in de war. Zijn zus vond het gelukkig wel fijn en was hem ook aan het troosten.

Zielig puntje: Jhonatan, ook een kindje uit mijn sala, zag dat Sebastian wegging en toen heeft hij 2 dagen nachtmerries gehad. Hij was al heel verdrietig overdag, maar het slapen was pas echt heel zielig. Haalde je hem uit bed en was het echt zo'n hoopje! Gelukkig is ie er nu wel weer overheen en slaapt hij weer goed en is hij weer vrolijk.

Nog één van mijn lieve kids ligt nu in het ziekenhuis. Brayan is gehandicapt en als ie boos is (of verdrietig of...) bonkt hij met zijn hoofd tegen de muur, de deur, mijn been of een ander voorwerp waar je met je hoofd tegenaan kan bonken. Dit doen veel kinderen hier, maar hij was vrij extreem. Nu is het zo dat er waarschijnlijk (niemand weet het precies) daardoor een abces is ontstaan in zijn hoofd. En dat abces moet weg, wat alleen door een zware operatie (8 uur lang opereren) kan, wat in het staatsziekenhuis gedaan wordt, wat niet zo'n geweldig goed ziekenhuis is. Ik heb hem regelmatig opgezocht en de eerste keer was het zo zielig. Hij lag daar alleen maar te slapen met dikke operatie-ogen (en dat 3 dagen na operatie) en soms moest hij heel hard huilen. De meeste hebben natuurlijk een mama die er altijd is, maar hij ligt het grootste gedeelte alleen. Een andere vrijwilliger en ik zijn hem maar vaak wezen opzoeken. De keren daarna dat ik kwam was hij 'normaler', maar heel erg boos. Alleen maar boos, boos en boos. Ook zijn hoofdwond is gigantisch, 3 dikke lijnen die in een punt bij elkaar komen (dat je het zo kan openklappen zegmaar) en die zeer amateuristisch gehecht zijn (als in, echte piratenhechting straks). Hij was ook heel sneu vastgebonden aan het bed met zijn handen, zodat hij a. niet ging bonken met zijn hoofd tegen het bed en b. hij het infuus er niet uittrok en c. hij de verpleegsters niet sloeg.

Hij zou al 2 weken terug zijn in Salomon Klein, maar de eerste week was een 'vergissing' (duh) en de tweede week zijn ze al 2x naar het ziekenhuis gegaan maar toen was de dokter er niet om toestemming te geven, dus mijn arme kindje ligt er nog steeds.

Het is ook leuk om te merken dat het zoveel beter gaat met sommige kindjes dan 4 maanden geleden. We hebben bijvoorbeeld Lizeth, eerst een heel fragiel kindje wat vaak wazig en afwezig was (ze heeft ook een handicap, maar wat.. dat weten ze niet) en nu is ze minder fragiel, heeft honger als een paard, slaat en krabt vrolijk terug met de andere kids (normaal negatief, in geval van Lizeth goed dat ze van zich afbijt) en ze is een stuk vrolijker en aanweziger!

Dan hebben we Juan Carlos, een lief dikkertje (hier is dikkertje een koosnaam hihi) wat met open ruggetje is geboren en daardoor ook moeilijk kon lopen. Na een operatie en veel fysiotherapie hoeft hij ook niet meer met zijn geliefde looprekje te lopen, maar kan hij het gewoon aan mijn hand en zelfs stukjes zelf! YAY!

Dan Andre en Navian, de 2 kleinste jongetjes van mijn sala. In het begin kon ik ze moeilijk uit elkaar houden, wat mede kwam doordat ze allebei continu huilden (ik herken al huilgeluiden, niet alleen van hen trouwens). Blijkt dat waarschijnlijk te liggen aan een lactose-intolerantie. Dit hebben vrij veel kinderen hier, melk is ook niet populair maar het wordt wel gedronken op SK. Sinds ze soyamelk drinken zijn ze een stuk vrolijker (nog wel huilerig, dat is de aard denk ik).

Ook heb ik weer nieuwe methodes aangeleerd om kinderen snel bij je te krijgen en niet weglopen zonder dat je erop af hoeft te lopen en ze te halen. Dit is errug handig met 20 ondeugende kindjes en hij wordt de laatste weken ook enthousiast toegepast door ondergetekende. Nou zijn jullie allemaal benieuwd, en vooruit, hij is ook heel simpel: Je zegt gewoon Chao *vul in, naam kindje*, voy a ir, chao en dan loop je weg. Je zegt niks anders dan doei, ik ga weg, doei. En dan komt het kind rennend achter je aan, heeeeeeeeeerlijk!

Ook zijn mijn ik-kam-haren-en-maak-er-leuke-creaties-van skills ernstig verbeterd. Ik kan al een stuk sneller en een stuk netter staartjes, vlechtjes, knotjes en meer maken. Het moet ook echt snel, maar van mijn favoriete mama's mocht ik altijd de haren doen om te oefenen, heel leuk.

Sowieso waren de mama's heel verschillend, ze hadden echt eigen 'regels' en manieren van doen. Was elke dag even omschakelen, van 'oja deze mama's doen het zo'. De communicatie liep dus ook niet heel geweldig en je merkte ook dat de kids anders waren bij de verschillende mama's. Ik heb zelf een sterke voorkeur naar 1 mamastel (om het even zo te noemen). Ze laten me meer dingen zelf doen, waarderen me meer (dat gevoel heb ik) en zijn een stuk geinteresseerder en helpen me ook. De andere mama's (Albertina en Ubaldina) waren een stuk onverschilliger en vonden de andere vrijwilligster (die vloeiend spaans spreekt) veel leuker omdat ze daar lekker me konden beppen en die er 5 dagen in de week was. Dat was denk ik het grootste probleem, ik was er maar 2 dagen in de week en de moeders wisselen elkaar om de dag af dus ik zag de moeders maar 1x in de week.

En toen kwam het afscheid. Ik ben dus absoluut geen afscheidpersoon en ik hou best van een potje huilen op zn tijd, niet echt een stercombo dus. Maandag had ik al afscheid genomen van Mariela en Jheanet, de leuke moeders. Mariela stond daar met tranen in haar ogen dus toen begon ik ook al bijna (maar ik heb me nog net ingehouden). Ik had ze een bodylotion gegeven en bedankt en toen ben ik maar heuuul snel weggegaan voordat we beide begonnen te janken.

De volgende dag was dus het afscheid van mijn kindjes. Ik had wat lekkers gekocht en iedereen wat extra geknuffeld en weer heel veel foto's gemaakt van mijn schattepatatjes. 2 vrijwilligsters kwamen nog heel lief even met me praten om te vragen hoe het ging en 1 had even tijd om ook wat foto's te maken, zo leuk! Toen het zo'n half 6 was, was daar het moment van het afscheid. De kids zaten lekker op de pot en ja, toen brak de dam hoor. De moeders troostten me heel lief en na hen bedankt te hebben en de kinderen doei te hebben gezegd, ben ik de directrice gaan zoeken. Daar stond ik nog als mijn betraande zelf haar te bedanken, toen de directrice zei dat ze het vergeten was. Ze vond het heel erg en vroeg me om de volgende dag even terug te komen voor het echte afscheid... WAT?!? Ik had dus nog gééén afscheid genomen, en ik moest morgen gewoon terugkomen. Ik verweerde me nog zwak met een 'dan moet ik weer huilen', maar vooruit.

De volgende dag dus. Om 10 uur zou het afscheid zijn. Ik zag er vrij tegenop omdat ik niet wist wat ze in petto hadden en ik dus geen zin in iets langdradigs had. Gelukkig viel het 120% mee! Ik kwam aan, zei hoi tegen mijn kindjes, nog even gespeeld en toen was daar Emma (directrice). De kinderen gingen allemaal aan tafel, ze kregen wat drinken en een stukkie cake (en ik ook, jahoe) en toen zei Emma nog een woordje en kreeg ik een cadeautje en een kaart... en dat was het gewoon, helemaal super! Geen poespas, geen gejank (nee ook niet van mij), geen gedoe.

Daarna was ik van plan Brayan nog op te zoeken in het ziekenhuis, en de verpleegster van SK ging hem net ophalen. Kon ik mooi met haar meerijden naar het ziekenhuis! Daar aangekomen moest zij heel veel dingen regelen en kon ik nog even met Brayan spelen. En hij mocht nu écht naar huis. Nieuwe luier, kleren aan en gaan! Ik had hem al uit bed getild, maar hij kan nou helemaal niet meer lopen. Dit schijnt te komen door die operatie, dus dat moet hij grotendeels weer leren. Het ging wel moeizaam met 2 handjes vast, maar het gaat vast helemaal goedkomen! Nog snel even foto's genomen van m (hij wilde niet op de foto) en toen ging ik, helemaal tevreden, weer naar huis!

Chao Salomon Klein, hasta luego !

Lotte

Cerro Tunari, gelukkig maakte het uitzicht alles goed!

Ik doe samen met de andere vrijwilligers ontzettend mijn best om zoveel mogelijk van de omgeving van Cochabamba te zien, zoals je misschien gemerkt heb (kom niet toe aan het schrijven van de dagelijkse bezigheden, zo erg is het al!). Maargoed, zo zie je nog es wat :-).

Nu hadden via via gehoord dat het toch wel de moeite was om Cerro Tunari, de hoogste berg in het district Cochabamba te beklimmen. Deze berg is zo'n 5040 meter hoog, het toonbeeld van hét bier van Cochabamba (Taquiña) en overal vanuit de stad te zien (jaja, zelfs vanuit de tuin van mijn gastgezin in het noorden én Buena Vista in het zuiden). Iemand kwam toen op het luminueze idee om dan toch de berg maar te 'bedwingen' en natuurlijk zei ik enthousiast JA. Volgens mij zeg ik op alles qua excursies/uiteten/wat drinken/stappen ja, maar dat terzijde.

Op een donderdag was het zover. We gingen met een flinke groep de uitdaging aan. Via de winkel 'the spitting llama' (in het spaans: lama = modder en LLama = lama) hadden wij de trip geregeld, wat betekende dat onze guide Amerikaans was en dat is soms best wel fijn hoor. Het plan was om om 7 uur te vertrekken, wat al vrij vroeg was. Natuurlijk is het Bolivia, maar niet op de manier dat je denkt. Bolivianen zijn meestal te laat (dus half 8?) maar houden ook van staken om 7 uur 's ochtends op grote wegen (dus 6 uur? waarom zo vroeg?). Helaas voor ons waren er stakingen dus we werden de avond ervoor gebeld dat we een uurtje vroeger verwacht werden, noooo! 6 uur dus. Daar stonden we dan met onze duffe hoofden, knallende wallen en gebrek aan nachtrust en energie, goedemorgen. Natuurlijk is het Bolivia en kwam de Boliviaanse gids die ook meeging, te laat. Normaal no problem, maar nu toch enigszins problematisch vanwege die stakingen, die er helaas waren toen wij op de betreffende weg aankwamen. Na veel gehobbel, gebobbel en 100x vragen, kwamen we via landweggetjes op de goede weg uit naar ons startpunt. Dit lag iets boven de 4000 meter, dus we zouden bijna een kilometer stijgen, eitje (not). De tocht zelf was iets van 6 kilometer, dus dat viel mee... maar niet op zo'n hoogte.

We begonnen allemaal vol goede moed aan de tocht. Door een natuurpark liepen we richting de top, die we al zagen (er lag namelijk een wit puntje sneeuw op, heel herkenbaar). Toen leek het zo dichtbij.. Na wat lama's gezien te hebben en foto's te hebben gemaakt van de omgeving, begon Tessa wat problemen te krijgen met haar knie. Na nog wat wandelen was het niet meer vol te houden, zeker niet omdat we nu nog op het 'makkelijke, rechte' stuk zaten. We gingen nog een stuk steiler omhoog. Helaas heeft ze toen afgehaakt en heeft op ons gewacht terwijl wij aan het klimmen waren!

Vol goede moed gingen we verder. Het begon toch al ietsiepietsie steiler te worden en we merkten ook dat we hoger kwamen. Ik had natuurlijk al bijzonder geluk met een stevige verkoudheid (heb ik hier vrijwel altijd) en een verstopte neus en voorhoofd. Ook de lucht werd ijler dus zoals je leest zou dit een bijzonder relaxte klim moeten worden hahaha. Op een gegeven moment moesten vooral de vrouwen (Lieselot niet, de kuierde vrij gestaag door) wat pauzes nemen. Het leek ons allemaal beter dat de mannen met uitstekende conditie met gids 1 meegingen en de vrouwen met een iets minder uitstekende conditie met gids 2 het rustiger aandeden. En dat deden we. Het leek wel of de mannen de berg oprénden, en wij maar puffen na 20 stappen. Bij ons gingen de gesprekken ongeveer zo: scheldkanonnade (ja vaak van yours truly, maar niemand hoort het toch), @#$%!#$ -even stoppen hoor - puf, hijg, puf - ja kom op, we gaan weer, we kunnen dit, we gaan tot die rots - oh shit wat is dit zwaar - kom op we kunnen dit - oja, dit kunnen we - shit, nee dat kunnen we niet - plof, neergestort met zn allen - gids (heel vrolijk), aah gaat heel goed, even wat drinken en we gaan er weer voor! Nog maar een klein stukje - het was een half uur geleden ook nog maar een klein stukje, grmbl

Nou, zo zwoegend (wát een diehards, unbelievable)waren we bij de top... dachten we. We hadden namelijk een meer dan geweldig uitzicht over Cochabamba en de fenomenale bergen (helaas onmogelijk vast te leggen op foto). En toen, que horrible, zagen we de mannen op een ándere berg, een ANDERE berg! Neeeeeeee, dit menen we niet, we zijn er nog niet. En toen kwam het ergste, we moesten dalen. Gewoon een heel stuk dat we naar boven geploeterd hadden (gaat als in: we lopen 20 stappen en zakken er weer 10 terug) moesten we weer naar beneden en daarna weer omhoog, anders konden we niet op de werkelijke Tunari komen, porqueee? Nadat gedaan te hebben, waren we er ein-de-lijk. Na de hele tijd in hemdje of dun vestje gelopen te hebben bleek het zonder inspanning toch wel fris op zo'n 5000 meter (ja mensen, hoger dan het hoogste punt in Europa, jiehoe), dus het was tijd voor een jas en muts. Hier hebben we lekker geluncht en een beetje uitgerust en natuurlijk van het geweldige uitzicht genoten, jeetje, wat was het mooi. Nog even de broodnodige bewijsfoto's (ik verzin het niet hoor, echt niet? kijk BEWIJS) en toen konden we weer beginnen aan de afdaling.

Om het even duidelijk te maken voor iedereen: ik ben geen held in afdalen, sterker nog: ik heb er een hekel aan. Naar boven is natuurlijk zwaarder, maar dan kan je bijna niet vallen (of je valt maar een klein stukje omdat je toch al scheef loopt. Naar beneden daarentegen, dan gaan mijn gedachten een eigen leven leiden, dus: Oh nee, dit is wel erg steil naar beneden en zie je al die stenen, nou als je hier valt dan ben je nog niet jarig hoor, dat gaat nooit goed... ojee, nu gaan we afdalen... relaxed relaxed... HELP! Maargoed, daar was mijn persoonlijke held Mario, die doorhad dat ik dit idee van een soort skieen (maar dan met je voeten, hup hup hup = race je zo die berg af) van de berg niet helemaal leuk vond, en die zou me helpen. Toen we aan de afdaling begonnen en ik net 2, TWEE stappen had gezet stootte ik mijn knie heel hard tegen een rots aan. Het deed gruwelijk pijn, maar ik was eerst en Mario had niks door en ging al verder, dus ja.. ik ook! Toen we weer op rechtere grond waren, deed het wel heeul erg pijn, dus even een pauze ingelast. Na een tijdje weer doorgegaan en het deed nog wel pijn, maar gewoon doorkaggelen (samen met de lieftallige Sarah waar ik dus hele gesprekken mee gevoerd heb) tot het eindje. Ondertussen hadden we Tessa weer opgehaald, dus we waren klaar om terug naar de auto te gaan.

Eenmaal daar aangekomen, gingen we nog naar een thermaal-water bad. Volgens mij heb ik het in een andere blog al es verteld, maar dit is dus GEEN Sanadome ofzo, gewoon een zwembad met warm water uit een bron. Ook lekker.

Iedereen lag uitgeput te slapen in de auto, eenmaal aangekomen en iedereen wakker was het relaxen in heeeeel heet water. Na een tijdje weer gegaan, we zouden allemaal (behalve Hans, die ging niet mee) uiteten gaan bij de pizzeria, jum. Na mijn heerlijke pizza weer naar huis en toen... SLAPEN!

Het was dus geweldig, maar tegelijk ook afschuwelijk. Ik weet wel dat ik niet snel nog denk 'Oh leuk, we gaan een berg beklimmen, ik doe mee'. Tenzij het natuurlijk weer heel vet is, tja.

Chao Chao,

Lotte

ps. ik ben dus over 1 week al weg uit mijn geliefde Cochabamba. Dan ga ik eerst 3 weken zelf reizen (+ een deel met Sophia, Duits meisje) richting Lima waar mijn ouders en broertje komen en vanuit daar nog 4 weken reizen door Bolivia en Peru! Dat is een beetje de planning, dus ik ben al (veel te snel) over 2 maanden en een beetje thuis, NOOOOO!

pps. vandaar dat er deze week nog wat blogs komen, om even bij te komen voor reizen. Dit doe ik ook voor mezelf omdat dit ook een soort 'dagboek' is en ik niet zoveel vergeet (vandaar ook die enorme verhalen). Dus blog-overload!

Het wordt alleen maar beter - vervolg donatie-actie!

Lieve iedereen,

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een update heb geplaatst over de donatie-actie en jeetje, wat is het goed gegaan zeg! Jullie hebben allemaal heel gul gedoneerd en dat allemaal voor 'mijn' kindjes, ik ben erg onder de indruk. De keren dat Anna mij een update van de betalingen stuurde, rolde ik bijna van bed af van de schrik (positief natuurlijk) en mijn glimlach kon onmogelijk groter zijn. Daarvoor wil ik jullie allemaal ontzettend bedanken, want wow, dat had ik bij het begin van deze actie niet verwacht.

Nou zijn jullie natuurlijk benieuwd hoeveel er is opgebracht en met gepaste trots en met het geluid van een trommel *tromgeroffel* op de achtergrond.... €2100,-

Ja je leest het goed, één-en-twintig-honderd euro! Jullie hebben met zijn allenzó veel geld bij elkaar gesprokkeld, dat is een virtueel applausje waard (het geluid moet je er zelf maar bij bedenken). Nogmaals hartstikke bedankt voor de enorme bedragen die ik ontvangen heb; De kinderen, Anna en ik zijn diep, diep onder de indruk :-). Ik zie dat ik in herhaling val, maar ik kan het ook niet vaak genoeg zeggen. Hier komen de namen van de mensen die recent gedoneerd hebben:

Hanneke en Frans, mijn tante en oom

Lies en Siem, mijn tante en oom

Joke en Wim Nikkelen

Jan en Ellen, mijn oom en tante

Marian v.d. Giesen

Tessa en Maarten, 2 vrijwilligers van Atiy

Moeder en Oma van Tessa

Gerrie en John, mijn tante en oom

Pauline en Gerard, mijn tante en oom

Maaike Hooghof

Marianne van Velp

Marcel Detmers

Alrun Platzer

Joke Peters

Kath. Basisschool Appels (België)

?

MUCHAS GRACIAS A TODOS! Ik ben zo blij en trots dat dit is opgehaald, je hebt geen idee.

Dan nog 1 verzoek voor alle mensen uit Malden en omstreken: STATIEGELDFLESSEN INLEVEREN BIJ DE PLUS MALDEN! De maand juni en juli kunnen de statiegeldflessen ingeleverd worden bij de Plus en de opbrengst gaat dan naar mijn goede doel, Atiy! Voor de kinderen dus, dus vertel het iedereen in de buurt dat ze bij de Plus moeten zijn voor de statiegeldflessen, dit zou mij ontzettend helpen. Ga flessen ophalen in de buurt, verzin iets orgineels zodat straks heel Malden bij de Plus zijn statiegeldflessen (en kratten bier) inlevert. Alvast ontzettend bedankt!

Ter afsluiting wil ik nogmaals iedereen bedanken (wordt het al eentonig), iedereen oproepen om, jawel, de statiegeldflessen bij de Plus in te leveren en ik hoop dat iedereen lekker geniet van de Nederlandse zon!

Un abrazo, Lotte

Morochata y Tacopaya, campo de Bolivia

Daar ben ik weer met de volgende blog. Dit keer gaat het over mijn 2 bezoekjes aan het platteland, de campo. Met platteland hier moet je niet denken aan grote velden en een gezellige boerderij, de campo is hier echt iets anders dan het Nederlandse platteland.

De campesinos (boeren) zijn de bewoners van het platteland. Het platteland hier zijn de bergen, dus tussen de bergen, in de bergen, op de bergen en alles is ontzettend moeilijk bereikbaar. Je hebt een aantal 'grotere' dorpen in de campo waar ze electriciteit hebben en er stromend water is. In de omgeving daaromheen is dat niet zo, deze mensen leven dus in een adobe (leem) huisje met een rieten dak. Als ze het beter hebben is het huisje van steen met een golfplaten dak, maar alles is erg armoedig. De kinderen gaan ook vaak niet naar school, omdat de school in de dorpen liggen en dat voor kinderen wel 5 uur lopen kan zijn. (en dan ook weer 5 uur terug he!)

We gingen natuurlijk niet zomaar naar de campo. Anna gaat een aantal keer per jaar (nu was het elke week) naar een paar dorpen in de campo om schoolspullen en kleren uit te delen. Ook was er nu een man, Ad, van stichting Hand in Bolivia. Stichting Hand bouwt internaten in de campo, zodat de kinderen die ver moeten lopen (van 1,5 uur tot oneindig lang) daar door de week kunnen wonen. Zo gaan ze naar school en hoeven ze alleen nog in het weekend heen en weer te lopen (ook al mogen ze gewoon in het internaat blijven). De ouders betalen hier een kleine bijdrage voor of ze moeten het kind eten (aardappelen, mais) meegeven in de vorm van betaling. Dit wordt dan gebruikt met het koken voor de kinderen. Dit is hard nodig, de meeste kinderen in de campo kunnen namelijk geen Spaans (alleen inheemse taal; Quechua of Aymara) en uitzicht op een beter leven is er zonder school ook niet.

Tineke, Anton en ik konden die dag mee naar de campo, samen met Anna, Ad, Zuster Fulvia (een non die hier al heel lang woont en vriendin van Anna) en de 2 'hoofd'-bouwers, zij gingen het internaat bouwen. We gingen namelijk op weg naar Morochata, een dorp hier 4 uur vandaan waar we via een prachtige weg naar toe gingen. Daar zou namelijk het volgende internaat gebouwd gaan worden en daar was dan een kleine (toen dachten we dit nog...) bijeenkomst en de dag erna zou het bouwen beginnen.

We zaten bij zuster Fulvia in de jeep en die scheurde als een razende de weg over. Enorm goede chauffeuse en we voelden ons natuurlijk erg veilig bij een non in de auto (die bij veel dingen 'Dios mio' zei, oh mijn god.. hahaha erg leuk en ook bij dingen die misgingen zei: San Antonio!). Anna reed met Ad in haar busje vol bouwmaterialen.

Na een mooie rit en veel foto's later kwamen we aan in Morochata. Bij het hoofdplein van Morochata stonden al een paar mensen te zwaaien en met dynamiet te knallen (dat zit hier in staven die speciaal voor dit soort dingen zijn, als vuurwerk). Toen we daar uit de auto stapten kregen we van iedereen zoenen, handdrukken, schouderklopjes en bloemblaadjes en confetti over ons hoofd! We voelden ons al een beetje ongemakkelijk, want ja.. wij gingen dat internaat niet bouwen. Na iedereen begroet te hebben gingen we mee naar de plek waar het internaat zou komen. We rolden bijna van de berg af van verbazing, want daar stonden zeker 500 mensen op ons te wachten en te klappen! Toen we daar waren kregen we allemaal een bloemenkrans. Een meisje kwam al aanlopen met een 2e bloemenkrans voor mij, dus ik zei dat ik er al 1 had en dat iemand anders misschien niets had. Ik had het nog niet gezegd of ik merk dat er nog véééél meer bloemenkransen waren, dus op een gegeven moment liep ik er met 7 (!!!) om mijn nek heen. Ad konden we helemaal niet meer zien, dat was 2 meter vol bloemenkransen hahaha. We liepen een stukje door applaudiserende mensen (genânt) en toen mochten we gaan zitten bij het podium. Daar wat kransen af (zwaar!) en toen begon de ceremonie. Na een aantal praatjes in het Quechua, waar we niks van konden verstaan, kregen we nog een praatje van zuster Fulvia, Anna en Ad. Toen nog dansen van de oudere klassen en daarna was het feest! Eerst werden er nog symbolisch vazen en een fles wijn stukgegooid op de eerste steen, toen werden onze kransen erop gelegd en daarna mochten we ons bier eroverheen gooien om zo Pachamama (moeder Aarde) ook nog te eren. Pachamama heeft van mij vééél bier gekregen, lief he? Vind het nog steeds niet lekker en ze bleven maar bijschenken hahaha.

Ook vroegen we hier aan de kinderen hoe lang ze elke dag moesten lopen naar school. Dit verschilde van 1 uur tot 3 uur en die kinderen gingen dus stervensvroeg in het donker weg om op school te komen en gingen ook weer in het donker terug door de bergen. Indrukwekkend!

Daarna gingen we met een hoop kinderen terug naar het dorp. Hier werden we bestookt met vragen door de kids, de meesten hebben nog nooit iemand blank gezien dus we waren superinteressant. De vragen als 'waarom heb jij geen bruine ogen? is jouw haar geverfd? waarom ben je zo wit? vlogen je om de oren. Ze waren ook heel verbaasd dat ik mijn haar niet geverfd had, mijn wenkbrauwen dat ook niet waren én dat mijn vader en moeder ook blank waren. Daarna werden we uitgenodigd bij de burgermeester om te eten, erg leuk! We kregen lekker eten, zonder bestek wat ze later snel bij gingen halen omdat we geen experts zijn in met de handen eten :-).

Na nog wat rondgekeken te hebben in het mooie dorpje vertrokken we weer richting Cochabamba. We werden allemaal uitgezwaaid door de lieve mensen van Morochata, ze waren allemaal erg aardig en vriendelijk en hartelijk!

Ik heb toen 3 dagen de tijd gehad om bij te komen van de incredible ervaring in Morochata, want het weekend erop gingen we wéér naar de campo, dit keer naar Tacopaya. In Tacopaya zouden we een heel weekend blijven, daar zou namelijk zondagochtend het internaat geopend worden wat het jaar ervoor is gebouwd. Dit is niet het eerste internaat in het dorp, maar het andere zat vol en er bleven maar mensen komen. Samen met Anton, Tineke, Tessa, Maarten, Ad, Anna, Chris en Pauline. Pauline is Nederlands en had Anna gezien in een weeshuis in Cochabamba (andere dan Salomon Klein), ze ging dus gezellig mee!

Op de heenweg zijn we gestopt in Pongo, een groter campodorp. Hier heeft Ad ook een internaat gebouwd en daar gingen we even kijken. Ook liepen we nog even over de markt heen waar we enorm werden aangestaard. Blanken vinden ze toch maar raar hier.

De volgende stop was een ander dorp waar een weeshuis was gebouwd en daar gingen we ook nog wat wandelen. Toen de donkere wolken eraan kwamen zijn we snel doorgereden naar Tacopaya. Hier aangekomen eerst even het dorp verkend. Het bestaat namelijk uit 2 delen, op de berg en in het dal. Het internaat wat nieuw was, lag in het dal en het internaat wat er al stond, was op de berg. Hier gingen we ook slapen en eten.

In het dorp werden we wederom heel vreemd aangekeken door alle mensen. Veel zeiden ook geen Hallo terug, ze waren een beetje bang. In het internaat sliepen we op de meisjesslaapzaal met zn allen. DIt stond helemaal vol met stapelbedden, dus plek genoeg!

Die avond hebben we lekker gegeten en daarna zijn we onder het genot van een wijntje (of 2) ballonnen gaan opblazen voor de opening. Het was erg gezellig. Die avond hebben we nog diep onder de indruk naar de sterrenhemel gekeken, zoiets kan je niet zien in Nederland hoor! We liepen terug langs de keuken waar we naar binnen keken, wat lag daar toch? Toen we wat beter keken.. een afgehakt varkenshoofd! Ze waren bezig het varken te slachten wat we waarschijnlijk die morgenmiddag zouden eten haha, wel vers ;-).

De volgende dag was het vroeg vroeg op. Na het ontbijt gingen we door naar het te openen internaat. Daar zou de mis worden gehouden en daarna zou het weer feest zijn. Toen we daa r aankwamen hebben we eerst het internaat versierd met de gisteren opgeblazen ballonnen en serpentine. Ook waren de 'locals' bezig met het versieren van de ingang van het internaat. Palen werden versierd met doeken en in die doeken werden weer bloemen en zilveren voorwerpen (net als de auto's met carnaval) gestoken. Het zag er al erg gezellig uit.

Na wat gekletst te hebben kwam de openluchtmis. De mis was erg indrukwekkend zo in de buitenlucht. Ze hadden een altaar geïmproviseerd en het was erg interactief. De leuke pater die de mis hield kon mooi vertellen en hij gaf ook het woord aan enkele mensen in het dorp, super leuk. De mis was deels in het Spaans (hier heet dat geen Español maar Castellano) en deels in het Quechua. Daarna werd de naam van het internaat bekendgemaakt: Pilipintu. Dit is Quechua voor Mariposa en dat is Vlinder in het spaans. De naam bedenken ging als volgt: we liepen naar de opening van het internaat. 'Goh, we hebben nog geen naam voor het internaat jongens, iemand een idee?' Niemand had een idee. 'Wat kunnen jullie tekenen?' Lotte: 'Een bloem', Pauline: 'Een vlinder'. Samen: ' Vlinder, dat is leuk, van die metamorfose en uitvliegen enzo (mooi verhaaltje eromheen)'. 'Ohja, even vragen wat dat in Quechua is, klinkt altijd interessanter'. Dat was dus Pilipintu!

Toen we de naam onthuld hadden aan het publiek moesten ze allemaal erg lachen... uhm dat was niet de goede reactie? Was het omdat van die rare gringos Quechua praatten? Was het omdat ze het gewoon een idiote naam vonden? Gelukkig kwam daar pater Crispin (die de mis deed) en die heeft er een heel mooi verhaal omheen verteld, waardoor het gelukkig weer wat meer gewaardeerd werd :-).

Na de mis was het feesten geblazen. Natuurlijk kreeg iedereen een bloemenkrans en confetti over zich heen en daarna kregen we traditiegetrouw een blikje bier (of 2 blikjes, of 3, of 4, of...) en kwam de lokale band muziek maken. Dat betekende dansen, een onlosmakelijk ding verbonden aan de cultuur hier. Iedereen kan goed dansen, iedereen danst en op school krijgen ze altijd dansles in de verschillende traditionele dansen. Dansen dus, dit keer in een kring en dan maar ronddraaien met een overstappas erin en dan tegelijk nog ergens van je biertje drinken (Pachamama werd weer erg vrolijk van mij en de mannen in het gezelschap trouwens ook.. biertje? Ik moet nog beter oefenen, ben nog geen 'echte' student haha).

Iedereen was natuurlijk uit-ge-put van het dansen (viel mee) en daar kwam het almuerzo al... drie keer raden wat we aten? Juist, de vers geslachte en in oven gerookte varken, mmmm. Opzich was de geur wel absoluut goed te noemen, niks op aan te merken. Om me heen zag ik al veel mensen van het eten smullen en zeggen dat het lekker was, laat maar komen dus. Totdat ik mijn eigen bord geserveerd kreeg.. haren. Haren, vet, haren en weinig vlees. Het deeltje varken had nog steeds zijn vachtje en opzich ben ik de beroerdste niet, dus daar kon ik nog wel omheen eten (aanpassen he en ik stam af van rasechte boeren dus dit kan ik natuurlijk aan) maar zodra ik verder dan het harendekje keek zag ik vet. En nog meer vet. In Bolivia is dit gewoon eten,daarom zijn veel mensen hier heel dik, het is een zoete en vette cultuur, hallo extra kilo's (ja ook bij yours truly, dat was niet de bedoeling. Had de hoop dat ik superslank en uitgehongerd terug zou komen, helaas!). Maargoed, ik vond dat toch niet zo'n appetijtelijk idee en aangezien de hoeveelheid vlees ónder het vet te verwaarlozen was heb ik een Boliviaan ontzettend blij gemaakt met een extra maaltijd.

Na het eten hadden we besloten er weer vandoor te gaan. Alle spullen inclusief onszelf in het busje van Anna geïnstaleerd en op naar huis toe! We namen afscheid van Tacopaya en daar gingen we... Nu denk je: '.. en toen was het verhaaltje uit' of '... the end (met zwierige letters)', maar natuurlijk niet, want het is Bolivia.

We waren er bíjna, maar het was autovrije zondag. Juistem, geen auto's in de stad, tolpoortjes op slot en weg afgezet, dat soort taferelen. Dit zou tot 5 uur duren en wij waren er eerder, net als een hoop andere mensen. File dus. Hup uit de auto, nog wat drinken, wat eten (DROP, STROOPWAFELS, hallelujah!) en even in de zon zitten. Na een tijdje ging het weer rijden, dus hup alles weer inladen en gaaaan! Anna scheurde gewoon de helft van de auto's voorbij en we konden toen gelukkig nog redelijk snel doorrijden. Af en toe waren wegen nog geblokkeerd door dingen die mensen er neer hadden gelegd, maar via omwegen kwamen we allemaal weer veilig en heel moe thuis...

... en toen was het verhaaltje wel uit!

Chao chao, besitos y un abrazo

?

?

?

Calor, linda naturaleza, lluvia, hamacas, mosquitos = Chapare!

Ja, daar ben ik weer met het volgende verhaal. Ik hoop dat de achterstand zo een beetje wordt verkleind en dat betekent voor jullie dus een overload aan verhalen :) Ik zal deze ook weer wat korter proberen te houden. Misschien was het je niet opgevallen, maar voor mijn doen waren de vorige 2 verhalen toch wel 2 a-4tjes korter dan normaal, best een prestatie toch?

Bolivia heeft zo'n beetje alle klimaten in huis die er zijn. Wat mist is het zeeklimaat en dat vinden ze hier allemaal verschrikkelijk (snap ik wel, economisch veel gunstiger), ze hebben hier een 'dag van de zee', trieste dag want toen had Chili de zee ingepikt en nu heeft de president weer bedacht dat er een maas zou zitten in het verdrag om die zee zodat ze hem weer terug kunnen eisen. Hiervoor kreeg dan weer iedereen een dag vrij, lang leve de vrije dagen in Bolivia.

Maargoed, Bolivia heeft naast altiplano (hoogvlakte) nog vééél meer tropisch gebied. Cochabamba ligt in een vallei met altijd hetzelfde weer, lekker warm en niet heel veel regen (normaalgesproken). Achter de bergen begint het tropisch gebied, Chapare. Dit is nog geen Amazone maar tropisch is het zeker, met bijbehorende klamme temperaturen. Chapare was ons doel voor het weekend. We gingen, uiteraard, weer met de taalschool mee. De bazen van de taalschool, Janine en Joaquin, hebben in een dorpje, Shinahota, een huis staan. Dit lag dicht bij een natuurpark en hier gingen we 3 dagen heen en genieten. We gingen met een gezellige groep die ik al kende en ook gingen er nog 2 mensen van de taalschool zelf mee (erg he, de rest was nederlandssprekend)

Na vertrek bij de taalschool reden we via een prachtige weg naar Chapare. Je stijgt eerst een stuk (de berg over) en dan daal je in 90km het stuk van 3750m naar 250m! Je ziet langzaam het landschap veranderen naar meer tropische vormen, erg indrukwekkend. Ook merk je dat de temperatuur gezellig meestijgt. Onze chauffeur was Ronald, de schoonzoon van Janine en Joaquin. Hij zou ook het hele weekend blijven. Eenmaal aangekomen bij het huis, kregen we allemaal een kokosnoot (een groenige, geen harige bruine) met een rietje erin van Janine die er al was, helloooo tropic feeling! Janine vertelde ons ook dat het de tuin 15 hectare was, grote lap dus! Na ons verwonderd te hebben over de enorme warmte, onze eerste muggenbulten (5 min uit de auto) bewonderd te hebben, zijn we het huis gaan verkennen. Op de begane grond woont een gezin wat denk ik op het huis past als Janine er niet is. Op de eerste verdieping lagen matrassen voor ons klaar, hier konden we slapen. En het allerbeste, de 2e verdieping! Dit was een grote open ruimte zonder muren, met alleen een dak. Dit bood nog enigszins een piepkleinminibeetje verkoeling. Er hingen in totaal 7 hangmatten met muskietennetten, hier konden we 's nachts ook slapen! Hemels, wat een topverdieping. Er stond allemaal exotisch fruit op ons te wachten, wat denk je van rode (jawel) bananen, genaamd platanos manzanas? Iets kleiner, iets zoeter en lekker! Ik weet niet of ik het al gemeld heb, maar na 18 jaar lust ik nu ein-de-lijk bananen. ik kwam er niet onderuit, overal wordt hier banaan gegeten.

De eerste dag zijn we snel gaan zwemmen in het riviertje achter het huis. Er was een stuk afgebakend waar we lekker konden badderen en iedereen een beetje verkoeling kreeg. Eenmaal uit het water werden we natuurlijk meteen weer lekgestoken dus snel naar binnen, aan de DEET en de muggenbulten verzorgen. Verder heerlijk gegeten, veel gekletst en lekker gaan slapen. De eerste nacht wel in een 'echt' bed, want ik wilde niet brak zijn bij excursie numero 1 de volgende dag.

Ik dacht dat ik vanwege de hitte wel slecht/weinig zou slapen, maar als een roosje hoor. De volgende dag heerlijk lui wakker geworden, topfit voor de excursie. We zouden naar een natuurpark gaan waar een gids ons alles uit zou leggen over de natuur daar. Natuurlijk hoopten we ook wat dieren te spotten, apen of mooie vogels. We zagen er allemaal uit als nou.. toeristen? We leken net rangers op pad, allemaal lange broek met sokken er overheen, dikke blouse en zweten maar. Het was bijzonder charmant om te zien. Waarom zulke dikke kleding? Er leven dus vrij veel insecten in het regenwoud (verrassing) en sommigen zijn ook gevaarlijk. Daarom moesten we zorgen dat ze zo min mogelijk bij ons konden kopen omdat we liever gezond en wel naar huis willen terugkeren. Ook helemaal ingesmeerd met zonnebrand en DEET, we konden er tegenaan!

Eenmaal in het park werden we ten eerste getrakteerd op een mooi uitzicht over de rivier. De gids was aanwezig, dus we waren ready to go! We moesten naar de andere kant van de rivier en dat doe je ... niet varend, niet omlopend, niet aan een liaan (zou wel leuk geweest zijn) maar in een karretje wat boven de rivier gespannen was. Hier stonden dan een paar personen in en de gids trok ons zo naar de overkant :-). Vanaf hier gingen we de bushbush in. Het was erg mooi en de gids heeft ons veel verteld over verschillende plantensoorten en insecten. Dat ging in de trant: Leun niet tegen die boom, de mieren zijn giftig. OEPS, handen trokken zich terug die zich daar éven aan wilden vastgrijpen, inclusief de hand van ondergetekende.

Op een gegeven moment kwamen we uit bij een grot. Hij legde ons uit dat in de grot een aantal soorten vleermuizen leefden. Ook dat niet alle vleermuizen vampieren zijn en veel alleen maar planten eten. Op naar binnen dus. Je ziet vrij weinig maar met lichtjes scheen hij over verschillende groepen met hangende vleermuizen. Af en toe vloog er dan een rakelings langs je heen (gilluuuuh) en na een tijdje zijn we de grot weer uitgegaan. Leuk ook dat er een paar vleermuizen volgden (gilluuuuh).

We zijn toen weer verdergelopen waar we een gigantische boom tegenkwamen mét de bijbehorende lianen 'me Tarzan, you Jane aohaohoaaaaa'. Bleek dat die boom eigenlijk niet zo heel dik was, maar dat in de loop van jaren de lianen aan de boom vastgegroeid waren, zodat de boom dus wel heel groot en breed was. Erg mooi gezicht!

Helaas nog geen aap of felgekleurde vogel gezien... We liepen weer verder, we gingen vogels zien die heel weinig voorkomen maar hier wel. We kwamen weer aan bij een soort grot. Dit was afgesloten voor voetgangers, maar hier was de verblijfplaats van de vogels. We hoorden een gekrijs van die beesten, maar zien deden we ze eigenlijk niet zo goed. Het gekrijs was ook waar ze bekend om stonden (als ik het goed begreep).

We liepen weer verder, de natuur was werkelijk prachtig en de gids vertelde heel veel en wist ook heel veel. Erg interessant. Helaas geen enkele aap gezien :(. Na het beeindigen van de trip, gingen we gelukkig nog even zwemmen. Even al het zweet afspoelen, heerlijk. Ook hebben we daar gepicknickt. De rivier was erg leuk om in te zwemmen. Het was een vrij brede rivier, flinke stroming dus je moest wel opletten. Gelukkig zijn Nederlanders bijzonder ervaren zwemmers, dus we konden het aan. Het water was wel enorm koud, maar heerlijk verfrissend. Na de heerlijke duik vertrokken we weer naar huis, douche here we come!

Na weer een heerlijke maaltijd, gezellig geklets en spelletjes (cacho, ik word al goed) had ik besloten dat ik nu wel in een hangmat wilde slapen. Samen met Maarten, Anton en Hans lagen we boven te wiegen. Het was de avond al aan het regenen (niet voor niets REGENwoud) en bliksemen. Bliksemen deed het hier altijd wel, het had te maken dat de bliksemwolken tegen de berg aanketsten en dus weer terugkwamen. De lichtflitsen waren wel een stukkie feller dan in NL hoor. Maargoed, lekker in de hangmat ... ik sliep nog aardig snel, er was een lekker windje en je hoorde in de verte dierengeluiden, helemaal tropisch. Midden in de nacht werd ik ineens wakker, het begon me toch te onweren, om bang van te worden. Ik ben helemaal niet zo bang aangelegd wat onweer betreft, maar dit vond ik toch wel eng. Het donderen was erg dichtbij en de flitsen waren ook heel erg heftig. Ook de regen, de regen was heftig! Voorzichtig riep ik of er nog iemand wakker was. Riep ja, door de regen moest je roepen om elkaar te verstaan. Maarten reageerde gelukkig en ik vroeg of we wel veilig lagen (je weet nooit, beter levende lotte dan geëlectrocuteerde lotte) en hij stelde me gerust dat het het geval was (en Maarten is natuurkundeleraar dus die vertrouwde ik volledig natuurlijk). Na nog wat woelen viel ik weer in slaap, en echt weer heerlijk geslapen tot half 9 de volgende dag.

Het was nog steeds non-stop aan het regenen. Normaalgesproken zouden we nog een excursie gaan doen, nu om meer dieren te spotten. We hadden hier allemaal heel veel zin in, maar omdat het nog aan het bliksemen was, was het helaas te gevaarlijk. Dit werd dus de hele ochtend relaxen, spelletjes spelen en nog meer relaxen. De regen hield maar niet op, het was zelfs onzeker of we nog naar huis konden (vanwege gevaar op de weg en de hevige regenval). Gelukkig kon de taxi vanuit CBBA ons bereiken en gingen we - helaas - weer terug naar huis toe. Onderweg zagen we nog redelijk wat schade die was voortgekomen uit de heftige nacht, maar rond half 8 waren we moe, maar heel voldaan weer thuis aangekomen. Wat een excursie! Die avond heb ik ook meteen besloten dat ik zelf nog naar Rurrenabaque wil, dit is echt Amazonegebied en hier wil ik absoluut heen om meer dieren te spotten en nog te genieten van die verbluffende natuur.

Dit was m dan weer voor deze keer! Als een echte aap door de jungle gestruind en ik ga zeker weten terug naar een nog mooiere plek :) kan niet wachten ! Als ik er aan denk dat ik nog maar 1 maand in mijn stadje Cochabamba ben krijg ik het al koud... ik wil nog helemaal niet weg! Mijn kindjes, mijn projecten, mijn stad, de mensen, die moet ik allemaal gaan missen. Gelukkig ga ik zelf nog heel veel mooie dingen zien voordat mijn ouders en broertje komen en daar verheug ik me ook heel erg op. Heel dubbel dus, ik wil namelijk nog lang niet weg! Maargoed, ik moet er maar niet te veel over nadenken, daar word niemand vrolijker van en ik ga nu nog heel erg genieten van de heerlijke dingen die nog gaan komen.

Un abrazo, Lotte

?