Ik doe samen met de andere vrijwilligers ontzettend mijn best om zoveel mogelijk van de omgeving van Cochabamba te zien, zoals je misschien gemerkt heb (kom niet toe aan het schrijven van de dagelijkse bezigheden, zo erg is het al!). Maargoed, zo zie je nog es wat :-).

Nu hadden via via gehoord dat het toch wel de moeite was om Cerro Tunari, de hoogste berg in het district Cochabamba te beklimmen. Deze berg is zo'n 5040 meter hoog, het toonbeeld van hét bier van Cochabamba (Taquiña) en overal vanuit de stad te zien (jaja, zelfs vanuit de tuin van mijn gastgezin in het noorden én Buena Vista in het zuiden). Iemand kwam toen op het luminueze idee om dan toch de berg maar te 'bedwingen' en natuurlijk zei ik enthousiast JA. Volgens mij zeg ik op alles qua excursies/uiteten/wat drinken/stappen ja, maar dat terzijde.

Op een donderdag was het zover. We gingen met een flinke groep de uitdaging aan. Via de winkel 'the spitting llama' (in het spaans: lama = modder en LLama = lama) hadden wij de trip geregeld, wat betekende dat onze guide Amerikaans was en dat is soms best wel fijn hoor. Het plan was om om 7 uur te vertrekken, wat al vrij vroeg was. Natuurlijk is het Bolivia, maar niet op de manier dat je denkt. Bolivianen zijn meestal te laat (dus half 8?) maar houden ook van staken om 7 uur 's ochtends op grote wegen (dus 6 uur? waarom zo vroeg?). Helaas voor ons waren er stakingen dus we werden de avond ervoor gebeld dat we een uurtje vroeger verwacht werden, noooo! 6 uur dus. Daar stonden we dan met onze duffe hoofden, knallende wallen en gebrek aan nachtrust en energie, goedemorgen. Natuurlijk is het Bolivia en kwam de Boliviaanse gids die ook meeging, te laat. Normaal no problem, maar nu toch enigszins problematisch vanwege die stakingen, die er helaas waren toen wij op de betreffende weg aankwamen. Na veel gehobbel, gebobbel en 100x vragen, kwamen we via landweggetjes op de goede weg uit naar ons startpunt. Dit lag iets boven de 4000 meter, dus we zouden bijna een kilometer stijgen, eitje (not). De tocht zelf was iets van 6 kilometer, dus dat viel mee... maar niet op zo'n hoogte.

We begonnen allemaal vol goede moed aan de tocht. Door een natuurpark liepen we richting de top, die we al zagen (er lag namelijk een wit puntje sneeuw op, heel herkenbaar). Toen leek het zo dichtbij.. Na wat lama's gezien te hebben en foto's te hebben gemaakt van de omgeving, begon Tessa wat problemen te krijgen met haar knie. Na nog wat wandelen was het niet meer vol te houden, zeker niet omdat we nu nog op het 'makkelijke, rechte' stuk zaten. We gingen nog een stuk steiler omhoog. Helaas heeft ze toen afgehaakt en heeft op ons gewacht terwijl wij aan het klimmen waren!

Vol goede moed gingen we verder. Het begon toch al ietsiepietsie steiler te worden en we merkten ook dat we hoger kwamen. Ik had natuurlijk al bijzonder geluk met een stevige verkoudheid (heb ik hier vrijwel altijd) en een verstopte neus en voorhoofd. Ook de lucht werd ijler dus zoals je leest zou dit een bijzonder relaxte klim moeten worden hahaha. Op een gegeven moment moesten vooral de vrouwen (Lieselot niet, de kuierde vrij gestaag door) wat pauzes nemen. Het leek ons allemaal beter dat de mannen met uitstekende conditie met gids 1 meegingen en de vrouwen met een iets minder uitstekende conditie met gids 2 het rustiger aandeden. En dat deden we. Het leek wel of de mannen de berg oprénden, en wij maar puffen na 20 stappen. Bij ons gingen de gesprekken ongeveer zo: scheldkanonnade (ja vaak van yours truly, maar niemand hoort het toch), @#$%!#$ -even stoppen hoor - puf, hijg, puf - ja kom op, we gaan weer, we kunnen dit, we gaan tot die rots - oh shit wat is dit zwaar - kom op we kunnen dit - oja, dit kunnen we - shit, nee dat kunnen we niet - plof, neergestort met zn allen - gids (heel vrolijk), aah gaat heel goed, even wat drinken en we gaan er weer voor! Nog maar een klein stukje - het was een half uur geleden ook nog maar een klein stukje, grmbl

Nou, zo zwoegend (wát een diehards, unbelievable)waren we bij de top... dachten we. We hadden namelijk een meer dan geweldig uitzicht over Cochabamba en de fenomenale bergen (helaas onmogelijk vast te leggen op foto). En toen, que horrible, zagen we de mannen op een ándere berg, een ANDERE berg! Neeeeeeee, dit menen we niet, we zijn er nog niet. En toen kwam het ergste, we moesten dalen. Gewoon een heel stuk dat we naar boven geploeterd hadden (gaat als in: we lopen 20 stappen en zakken er weer 10 terug) moesten we weer naar beneden en daarna weer omhoog, anders konden we niet op de werkelijke Tunari komen, porqueee? Nadat gedaan te hebben, waren we er ein-de-lijk. Na de hele tijd in hemdje of dun vestje gelopen te hebben bleek het zonder inspanning toch wel fris op zo'n 5000 meter (ja mensen, hoger dan het hoogste punt in Europa, jiehoe), dus het was tijd voor een jas en muts. Hier hebben we lekker geluncht en een beetje uitgerust en natuurlijk van het geweldige uitzicht genoten, jeetje, wat was het mooi. Nog even de broodnodige bewijsfoto's (ik verzin het niet hoor, echt niet? kijk BEWIJS) en toen konden we weer beginnen aan de afdaling.

Om het even duidelijk te maken voor iedereen: ik ben geen held in afdalen, sterker nog: ik heb er een hekel aan. Naar boven is natuurlijk zwaarder, maar dan kan je bijna niet vallen (of je valt maar een klein stukje omdat je toch al scheef loopt. Naar beneden daarentegen, dan gaan mijn gedachten een eigen leven leiden, dus: Oh nee, dit is wel erg steil naar beneden en zie je al die stenen, nou als je hier valt dan ben je nog niet jarig hoor, dat gaat nooit goed... ojee, nu gaan we afdalen... relaxed relaxed... HELP! Maargoed, daar was mijn persoonlijke held Mario, die doorhad dat ik dit idee van een soort skieen (maar dan met je voeten, hup hup hup = race je zo die berg af) van de berg niet helemaal leuk vond, en die zou me helpen. Toen we aan de afdaling begonnen en ik net 2, TWEE stappen had gezet stootte ik mijn knie heel hard tegen een rots aan. Het deed gruwelijk pijn, maar ik was eerst en Mario had niks door en ging al verder, dus ja.. ik ook! Toen we weer op rechtere grond waren, deed het wel heeul erg pijn, dus even een pauze ingelast. Na een tijdje weer doorgegaan en het deed nog wel pijn, maar gewoon doorkaggelen (samen met de lieftallige Sarah waar ik dus hele gesprekken mee gevoerd heb) tot het eindje. Ondertussen hadden we Tessa weer opgehaald, dus we waren klaar om terug naar de auto te gaan.

Eenmaal daar aangekomen, gingen we nog naar een thermaal-water bad. Volgens mij heb ik het in een andere blog al es verteld, maar dit is dus GEEN Sanadome ofzo, gewoon een zwembad met warm water uit een bron. Ook lekker.

Iedereen lag uitgeput te slapen in de auto, eenmaal aangekomen en iedereen wakker was het relaxen in heeeeel heet water. Na een tijdje weer gegaan, we zouden allemaal (behalve Hans, die ging niet mee) uiteten gaan bij de pizzeria, jum. Na mijn heerlijke pizza weer naar huis en toen... SLAPEN!

Het was dus geweldig, maar tegelijk ook afschuwelijk. Ik weet wel dat ik niet snel nog denk 'Oh leuk, we gaan een berg beklimmen, ik doe mee'. Tenzij het natuurlijk weer heel vet is, tja.

Chao Chao,

Lotte

ps. ik ben dus over 1 week al weg uit mijn geliefde Cochabamba. Dan ga ik eerst 3 weken zelf reizen (+ een deel met Sophia, Duits meisje) richting Lima waar mijn ouders en broertje komen en vanuit daar nog 4 weken reizen door Bolivia en Peru! Dat is een beetje de planning, dus ik ben al (veel te snel) over 2 maanden en een beetje thuis, NOOOOO!

pps. vandaar dat er deze week nog wat blogs komen, om even bij te komen voor reizen. Dit doe ik ook voor mezelf omdat dit ook een soort 'dagboek' is en ik niet zoveel vergeet (vandaar ook die enorme verhalen). Dus blog-overload!