Hola vanuit cochabamba!
Ik heb de afgelopen dagen weer flink veel meegemaakt, dus dit wordt weer veel om te lezen.Bedankt voor alle leuke reacties, volgende keer zal ik daar even op reageren in een blogje!

Zondagavond werden mijn scoubidoutouwtjes die ik meehad ontdekt door Analy, de oudste. Hier had ik liever mee willen wachten tot ik wat spaans sprak (anders wordt de uitleg zo moeilijk), maar ik moest er toch aan geloven. Het is uiteindelijk gelukt en ze zijn er net zoals mijn lieve nederlandse oppaskindjes (Jade, bedankt voor het lieve gedichtje, erg leuk!) helemaal dol op.
Maandag heb ik mijn eerste spaanse les gehad. Ik was met nog 2 mensen de nieuwe vangst voor de lessen en omdat ik nog geen spaanse spreekervaring had (die lesjes in NL tellen niet mee) zou ik de eerste 3 dagen les hebben met een andere jongen, Sebastian (Hij wil Sebi genoemd worden). Het eerste wat me opviel @ de school was dat er ontzettend veel zwitserse mensen zijn en ook allemaal Suiza-Aleman zijn (Duitse gedeelte). Ook zijn er nog wat Amerikanen en nog 2 nederlandse meisjes. Er zit 1 Zwitserse vrouw bij die ontzettend op mijn oude latijnse lerares (voor de kenners, mevr Mes) lijkt, als ze niet Zwitsers was geweest kon het niet anders zijn dan dat ze familie waren. Ook heel leuk, er is ook een Amerikaanse vrouw van ongeveer 75 jaar en misschien wel ouder om Spaans te leren.
Terug naar mijn eerste les. Die ging vrij goed, ik kende toch al wat meer dan gedacht. We hebben het verschil tussen de 2 werkwoorden ´zijn´ in Spaans geleerd en nog wat kleine gesprekjes gevoerd. Ik weet nu dus ook dat mijn vorige blogtitel 'soy en cochabamba' hopeloos fout is en dat het 'estoy en cochabamba' moet zijn.Dat gaat met een aantal woorden al best aardig en ik kan al goed duidelijk maken wat ik wil. Ik zou de eerste 2 weken een intensieve cursus hebben maar omdat ik dus met Sebi samen zit, heb ik eerst de gewone cursus. Na de school en middageten hadden Sebi en ik afgesproken om te kijken of er bij de school nog mensen waren om mee naar de stad te gaan. Sebi alleen is namelijk niet zo spraakzaam, dus dat zag ik niet helemaal zitten ;-). Toen kwamen Paulien en Marieke (NL meisjes) langs en die wilde ons wel even kort de stad laten zien.
Er zijn 3 soorten vervoer in Cochabamba,Taxi´s, Trufi´s en Micro´s. Micro´s zijn felgekleurde bussen (ziet er leuk uit) die ontzettend veel lawaai maken en erg stinken. Ze zijn ongeveer de helft van een NL bus en je betaalt 1,5 Bolivianos (20ct) om van mijn huis naar de stad te komen. Dan heb je Trufi´s, dit zijn personenauto´s (voor de kenners, Toyota Ipsum) en daar proppen ze ongeveer 12 mensen in, excl chauffeur. Echt ontzettend geprop maar wel grappig en hij brengt je snel naar de stad. Helaas zijn deze niet zo gemaakt voor de lengte van Hollandse benen want dat past niet zo goed. Bolivianen kunnen de benen makkelijk kwijt maar ik moet zeker 1,5 plek bezetten om ergens heen te kunnen met de benen:p.

Naar de stad zijn we heen met een Micro gegaan en terug met de Trufi. Eenmaal in de stad aangekomen was het iets minder dat het ontzettend hard begon te regenen, echte nederlandse buien. Daarom waren de grote pleinen hier (plaza 14 de septiembre en plaza colon) totaal verlaten en iedereen was aan het schuilen. Toch zijn we dapper van het ene plein naar het andere plein gelopen want ja, je moet het wel gezien hebben.

Eenmaal terug in mijn habitación (kamer) heb ik nog heel goed huiswerk gemaakt en daarna vroeg naar bed gegaan, die jetlag was nog niet helemaal weg.

Dinsdag had ik dus mijn 2e lesje spaans, van een andere lerares. Op school krijg je elke dag een andere lerares, opzich wel prettig. Je mag ook aangeven als je er maar behoefte hebt aan 1 of 2, dan regelen ze dat ook. Tot nu toe bevallen verschillende leraressen me wel. Sebi is volgens mij niet de meest pientere jongen, wel aardig hoor maar de uitgangen van de werkwoorden kan hij niet foutloos oplezen als ie ze van een blaadje afleest. Ik ben ook blij dat ik nu alleen les heb. Dinsdag had ik ´s middags les, dus voor de rest heb ik die dag niets gedaan. Je bent pas om 17.30 klaar met de les, dus er is niet veel tijd om echt iets te gaan doen.

Woensdag ben ik na de spaanse les naar de stad geweest en... het was WARM! Ik zou met Lisa (een frans-zwitsers meisje) gaan en onderweg kwamen we Sebi ook nog tegen. We zijn naar de Cancha gegaan, dat is de grootste markt van Zuid-Amerika en volgens mij ook vna de wereld. Het was in ieder geval enorm chaotisch met allemaal kraampjes van hetzelfde. Volgens een lerares kan je er alles kopen behalve autos, dus dat zegt nogal wat :). Wel moet je goed op je spullen letten want er wordt gejat bij het leven, dus ik heb als een soort bodyguard mijn tas beschermd. Lisa wilde nog op zoek naar schoenen omdat ze alleen bergschoenen en slippers meehad en we 's avonds naar een concert zouden gaan! Die hebben we helaas niet gevonden, maar het concert was wel oké.De gastmoeder vanDylan (een amerikaanse jongen) had een vriendin die een tafel had gereserveerd van een band uit Cochabamba en Dylan had gevraagd of we mee wilden gaan. Uiteindelijk zijn we met 5 meiden en Dylan (arme jongen helemaal alleen omdat Sebi had afgehaakt) en de vriendin van zijn moeder, Cinthia, naar het concert gegaan. Het was een cover-rockband met vrij aparte types, vooral de gitarist. Hij ging helemaal op in de muziek en maakte allemaal vreemde bewegingen. Ook was hij vrij 'volslank' dus het zag er vrij lachwekkend uit. De muziek was wel oké, maar vooral Cinthia vond het erg leuk en was als een bezetene aan het klappen en joelen. Het bier wat Cinthia had besteld was ongelooflijk veel, het was een flinke pul en ik houd niet eens van bier:P. Voor die pul (waar ze in NL minstens 3 biertjes uit halen) betaalde je 1,70 euro.Rond een uur of 1 vonden we het wel genoeg en hebben we een taxi gepakt voor welgeteld 3 bolivianos (35 ct)per persoon.

Oja, ook had ik een fijne allergische reactie omdat we 10 minuten gewacht hadden bij Dylans huis en ze daar 7 honden hadden waarvan 1 me besprong en begon te likken. Het is hier trouwens geen uitzondering om veel honden te hebben, in nederland is dat niet zo goed voor te stellen/

Donderdag was een druk dagje. Eerst spaanse les (ik was vrij moe:P), daarna zou ik skypen met mn ouders en Samir (Boliviaans-Nederlandse jongen die ik kende van school uit NL) meeten, en in de avond hadden we een afscheidsfeestje van 2 mensen van de taalschool.

Ik heb geskyped in een internetcafe met veel kinderen die schietspelletjes deden naast me, maar het internet was snel dus dat maakte weer veel goed. Ik moest voor bijna 2 uur 5,5 bolivanos afrekenen, 60 cent, is dus geen geld! Daarna heb ik met Samir wat gedronken in een café en wat gepraat, was gezellig :). 's avonds het feestje dus, daar zouden we ook hamburgers te eten krijgen. Het was erg gezellig, bijna alle leraressen waren er ook en heb ook nog even de grondbeginselen van de salsa geleerd. Rond een uur of 12 ging ik weer naar huis en ik had het er met Lisa over dat mijn buik wel erg rommelde. Ze had precies hetzelfde en had al wat diarree gehad, dus ik was benieuwd wat me te wachten stond.

Helaas was het helemaal mis die nacht, vanaf 3 uur wakker gelegen van de buikpijn en overgegeven en diarree. De hamburgers waren dus niet zo'n goed idee geweest. 's ochtens om 7 uur had ik al 2 keer overgegeven en was meerdere keren naar de wc gerend. Mijn gastmoeder was redelijk bezorgd en heeft ook mijn spaanse les voor die dag afgezegd, dat ging m niet worden. Daarna nog een aantal bezoekjes aan het toilet en weer overgegeven (smakelijk verhaal he) en ik voelde me vrij beroerd. Ik kreeg, heel lief, allemaal middeltjes om uitdroging te voorkomen en het braken te stoppen. Dit hielp wel een beetje gelukkig, maar ik kon alleen maar soep eten. Die dag was dus aardig prut en ik heb heel veel geslapen. Iedereen was heel lief bezorgd en Jeanine van de taalschool heeft me nog gebeld of ik naar de dokter moest (was niet nodig). Ook schijnt het dat mensen van de taalschool nog gesmst/gebeld hebben maar die heb ik niet ontvangen. mIjn nummer is echt prut en ik ontvang niks dus jullie kunnen gewoon op mijn oude nummer bellen, die andere gebruik ik alleen voor boliviaanse nummers.

Zaterdag (vandaag)voel ik me gelukkig al een stuk beter en ik heb al crackers gegeten bij ontbijt. Ook soep voor lunch en het voelde best goed. Ik kreeg nog ziekenbezoek van Marieke en Karly, heel leuk! Ze hebben me ook volgestopt met diarreeremmers (heel dom, die was ik vergeten) en ik ben nu zelfs in de stad in een cafe met WiFi om dit berichtje te typen. Ik moet nu heel erg opschieten want ze gaan sluiten, maar het gaat gelukkig al een stuk beter, ik heb honger en ik ga weer lekker optijd slapen. Morgen een excursie naar Incachaka met school, ben heel benieuwd!

Besos Lotte

ps. nog wat feitjes: automobilisten (en dan vooral van de trufi's) toeteren bij elke kruising een paar keer en rijden dan onverstoorbaar door, ze stoppen niet om te kijken, ze vinden toeteren genoeg.

2. op de wegen liggen hier heel veel kleine blokjes waar je als auto met 10 km per uur overheen moet wil je je auto niet kapot hebben. Dit remt dus wel lekker af en het maakt de roekeloze automobilisten wel wat veiliger :). In Nederland zouden er zware protesten komen als die dingen er zouden liggen door de hele stad hahaha, maar hier vinden ze het wel prima.

3. de hele straat staat vol met traditionele bolivaanse vrouwen, Cholita's. Ze hebben wijde plooirokken aan, lange vlechten in eht haar en traditionele hoeden op. Ze verkopen voornamelijk zaden, fruit en snoep. Leuk om te zien!

Nu ga ik echt stoppen want het cafe sluit!