Weer even een update over Salomon Klein, er is weer veel gebeurd in de afgelopen weken. Ik werk er nog steeds 2x in de week, en deze hoeveelheid bevalt me goed. Ik vind het namelijk erg vermoeiend voor die 2 dagen haha. Diep respect voor alle mama's dan ook , maar volgens mij heb ik dat al een keer gezegd.

Alles gaat zn gangetje, ik ben een echte expert in poep en plasluiers en ik kan daar ook al een stuk beter tegen. Nog steeds niet mijn lievelingsgeur (wat vreemd, i know) maar ik ben er al helemaal aan gewend :). Ook het vouwen van luiers van katoenen doeken gaat steeds sneller, dus dat is ook altijd praktisch.

Met de kids gaat alles goed, helaas is nu wel de winter aangebroken. Dat betekent dus dat ALLE kinderen wel verkouden of ziek waren. Ook is waterpokken nu orde van de dag, dus veel gespikkelde kindjes in mijn sala (want dat gaat hier namelijk in een razend tempo door het hele weeshuis heen hihi). Hierdoor waren ze vaak hangerig, slaperig, vervelend en het huilniveau steeg dramatisch (AAAAAAAAAAAH). Ook ik was goed verkouden + mijn maag speelde weer op (parasietje) en de mama's liepen ook allemaal te snotteren. Gelukkig gaat het weer iets beter met de kids, wat betekent dat het rustiger is wat betekent dat het fijner is!

Over de winter gesproken, ik snap wel dat al die Cochabambinos zo kouwelijk aangelegd zijn. Het is hier 's avonds en 's nachts en 's ochtends vrij koud (kan tegen vriespunt lopen 's nachts), maar overdag is het prima weer. Maar omdat het dus zo koud is als de kinderen opstaan, krijgen ze een hemd, shirt met lange mouwen en daaroverheen nog een dikke trui aan! Dat doe je bij ons als het weet ik hoeveel graden vriest, maar hier is dit de normaalste zaak. Dat betekent ook dat die kinderen vrij erg zweten omdat het gewoon veel te heet is om in zoveel kleding te lopen als het zo'n 23 graden is. Ik moet er altijd erg om lachen en ik opper ook maar niet om die kinderen minder aan te trekken; de keer dat ik daar iets van zei en de mama's het een goed idee vonden, kwamen er 3 verschillende mensen naar onze sala om te zeggen dat die kinderen snel een trui aanmoesten omdat het veeeeel te koud was, hahahaha.

Terug naar de kids. Eén van mijn lieve kindjes, Sebastian, is weer terug naar zijn moeder. Hij was zo leuk en lief en slim en zindelijk (hallelujah) en altijd helemaal blij om mij te zien, dus ik mis hem wel een beetje (erg). Hij was nog niet zo lang bij SK, maar zijn moeder is hem en zijn grote zus komen zoeken. Aan de ene kant is het heel fijn voor hen dat ze weer terug mogen naar een echt gezin, maar nu hopen dat het goed blijft gaan! Hij wilde zelf helemaal niet terug naar zijn moeder, hij was helemaal in de war. Zijn zus vond het gelukkig wel fijn en was hem ook aan het troosten.

Zielig puntje: Jhonatan, ook een kindje uit mijn sala, zag dat Sebastian wegging en toen heeft hij 2 dagen nachtmerries gehad. Hij was al heel verdrietig overdag, maar het slapen was pas echt heel zielig. Haalde je hem uit bed en was het echt zo'n hoopje! Gelukkig is ie er nu wel weer overheen en slaapt hij weer goed en is hij weer vrolijk.

Nog één van mijn lieve kids ligt nu in het ziekenhuis. Brayan is gehandicapt en als ie boos is (of verdrietig of...) bonkt hij met zijn hoofd tegen de muur, de deur, mijn been of een ander voorwerp waar je met je hoofd tegenaan kan bonken. Dit doen veel kinderen hier, maar hij was vrij extreem. Nu is het zo dat er waarschijnlijk (niemand weet het precies) daardoor een abces is ontstaan in zijn hoofd. En dat abces moet weg, wat alleen door een zware operatie (8 uur lang opereren) kan, wat in het staatsziekenhuis gedaan wordt, wat niet zo'n geweldig goed ziekenhuis is. Ik heb hem regelmatig opgezocht en de eerste keer was het zo zielig. Hij lag daar alleen maar te slapen met dikke operatie-ogen (en dat 3 dagen na operatie) en soms moest hij heel hard huilen. De meeste hebben natuurlijk een mama die er altijd is, maar hij ligt het grootste gedeelte alleen. Een andere vrijwilliger en ik zijn hem maar vaak wezen opzoeken. De keren daarna dat ik kwam was hij 'normaler', maar heel erg boos. Alleen maar boos, boos en boos. Ook zijn hoofdwond is gigantisch, 3 dikke lijnen die in een punt bij elkaar komen (dat je het zo kan openklappen zegmaar) en die zeer amateuristisch gehecht zijn (als in, echte piratenhechting straks). Hij was ook heel sneu vastgebonden aan het bed met zijn handen, zodat hij a. niet ging bonken met zijn hoofd tegen het bed en b. hij het infuus er niet uittrok en c. hij de verpleegsters niet sloeg.

Hij zou al 2 weken terug zijn in Salomon Klein, maar de eerste week was een 'vergissing' (duh) en de tweede week zijn ze al 2x naar het ziekenhuis gegaan maar toen was de dokter er niet om toestemming te geven, dus mijn arme kindje ligt er nog steeds.

Het is ook leuk om te merken dat het zoveel beter gaat met sommige kindjes dan 4 maanden geleden. We hebben bijvoorbeeld Lizeth, eerst een heel fragiel kindje wat vaak wazig en afwezig was (ze heeft ook een handicap, maar wat.. dat weten ze niet) en nu is ze minder fragiel, heeft honger als een paard, slaat en krabt vrolijk terug met de andere kids (normaal negatief, in geval van Lizeth goed dat ze van zich afbijt) en ze is een stuk vrolijker en aanweziger!

Dan hebben we Juan Carlos, een lief dikkertje (hier is dikkertje een koosnaam hihi) wat met open ruggetje is geboren en daardoor ook moeilijk kon lopen. Na een operatie en veel fysiotherapie hoeft hij ook niet meer met zijn geliefde looprekje te lopen, maar kan hij het gewoon aan mijn hand en zelfs stukjes zelf! YAY!

Dan Andre en Navian, de 2 kleinste jongetjes van mijn sala. In het begin kon ik ze moeilijk uit elkaar houden, wat mede kwam doordat ze allebei continu huilden (ik herken al huilgeluiden, niet alleen van hen trouwens). Blijkt dat waarschijnlijk te liggen aan een lactose-intolerantie. Dit hebben vrij veel kinderen hier, melk is ook niet populair maar het wordt wel gedronken op SK. Sinds ze soyamelk drinken zijn ze een stuk vrolijker (nog wel huilerig, dat is de aard denk ik).

Ook heb ik weer nieuwe methodes aangeleerd om kinderen snel bij je te krijgen en niet weglopen zonder dat je erop af hoeft te lopen en ze te halen. Dit is errug handig met 20 ondeugende kindjes en hij wordt de laatste weken ook enthousiast toegepast door ondergetekende. Nou zijn jullie allemaal benieuwd, en vooruit, hij is ook heel simpel: Je zegt gewoon Chao *vul in, naam kindje*, voy a ir, chao en dan loop je weg. Je zegt niks anders dan doei, ik ga weg, doei. En dan komt het kind rennend achter je aan, heeeeeeeeeerlijk!

Ook zijn mijn ik-kam-haren-en-maak-er-leuke-creaties-van skills ernstig verbeterd. Ik kan al een stuk sneller en een stuk netter staartjes, vlechtjes, knotjes en meer maken. Het moet ook echt snel, maar van mijn favoriete mama's mocht ik altijd de haren doen om te oefenen, heel leuk.

Sowieso waren de mama's heel verschillend, ze hadden echt eigen 'regels' en manieren van doen. Was elke dag even omschakelen, van 'oja deze mama's doen het zo'. De communicatie liep dus ook niet heel geweldig en je merkte ook dat de kids anders waren bij de verschillende mama's. Ik heb zelf een sterke voorkeur naar 1 mamastel (om het even zo te noemen). Ze laten me meer dingen zelf doen, waarderen me meer (dat gevoel heb ik) en zijn een stuk geinteresseerder en helpen me ook. De andere mama's (Albertina en Ubaldina) waren een stuk onverschilliger en vonden de andere vrijwilligster (die vloeiend spaans spreekt) veel leuker omdat ze daar lekker me konden beppen en die er 5 dagen in de week was. Dat was denk ik het grootste probleem, ik was er maar 2 dagen in de week en de moeders wisselen elkaar om de dag af dus ik zag de moeders maar 1x in de week.

En toen kwam het afscheid. Ik ben dus absoluut geen afscheidpersoon en ik hou best van een potje huilen op zn tijd, niet echt een stercombo dus. Maandag had ik al afscheid genomen van Mariela en Jheanet, de leuke moeders. Mariela stond daar met tranen in haar ogen dus toen begon ik ook al bijna (maar ik heb me nog net ingehouden). Ik had ze een bodylotion gegeven en bedankt en toen ben ik maar heuuul snel weggegaan voordat we beide begonnen te janken.

De volgende dag was dus het afscheid van mijn kindjes. Ik had wat lekkers gekocht en iedereen wat extra geknuffeld en weer heel veel foto's gemaakt van mijn schattepatatjes. 2 vrijwilligsters kwamen nog heel lief even met me praten om te vragen hoe het ging en 1 had even tijd om ook wat foto's te maken, zo leuk! Toen het zo'n half 6 was, was daar het moment van het afscheid. De kids zaten lekker op de pot en ja, toen brak de dam hoor. De moeders troostten me heel lief en na hen bedankt te hebben en de kinderen doei te hebben gezegd, ben ik de directrice gaan zoeken. Daar stond ik nog als mijn betraande zelf haar te bedanken, toen de directrice zei dat ze het vergeten was. Ze vond het heel erg en vroeg me om de volgende dag even terug te komen voor het echte afscheid... WAT?!? Ik had dus nog gééén afscheid genomen, en ik moest morgen gewoon terugkomen. Ik verweerde me nog zwak met een 'dan moet ik weer huilen', maar vooruit.

De volgende dag dus. Om 10 uur zou het afscheid zijn. Ik zag er vrij tegenop omdat ik niet wist wat ze in petto hadden en ik dus geen zin in iets langdradigs had. Gelukkig viel het 120% mee! Ik kwam aan, zei hoi tegen mijn kindjes, nog even gespeeld en toen was daar Emma (directrice). De kinderen gingen allemaal aan tafel, ze kregen wat drinken en een stukkie cake (en ik ook, jahoe) en toen zei Emma nog een woordje en kreeg ik een cadeautje en een kaart... en dat was het gewoon, helemaal super! Geen poespas, geen gejank (nee ook niet van mij), geen gedoe.

Daarna was ik van plan Brayan nog op te zoeken in het ziekenhuis, en de verpleegster van SK ging hem net ophalen. Kon ik mooi met haar meerijden naar het ziekenhuis! Daar aangekomen moest zij heel veel dingen regelen en kon ik nog even met Brayan spelen. En hij mocht nu écht naar huis. Nieuwe luier, kleren aan en gaan! Ik had hem al uit bed getild, maar hij kan nou helemaal niet meer lopen. Dit schijnt te komen door die operatie, dus dat moet hij grotendeels weer leren. Het ging wel moeizaam met 2 handjes vast, maar het gaat vast helemaal goedkomen! Nog snel even foto's genomen van m (hij wilde niet op de foto) en toen ging ik, helemaal tevreden, weer naar huis!

Chao Salomon Klein, hasta luego !

Lotte