De laatste dagen in Cochabamba waren heel hectisch. Ik heb heel veel afscheid genomen, van de projecten en van alle leuke mensen in Cocha. We zijn lekker uiteten geweest en ook van de familie heb ik afscheid genomen. Nog een laatste keer uitgeweest (veel te laat, maar dat mag op de op-een-na-laatste-avond :-). De tas inpakken zorgde nog wel voor lichtelijk wat stress, want ondanks dat ik een tas vol souvenirs naar Nederland mee kon geven (dankje Victor en Samir!) en ik wat kleding weg had gegeven aan Atiy, was het nog steeds proppen. Ik had dan ook een weekendtas minder dan op de heenweg (die was weer in NL met de souvenirs) maar het moest en zou in de backpack en de gewone rugzak passen, want anders werd het reizen vrij lastig. Gelukkig is het allemaal gelukt, pfieuw! Maar 1 tip voor iemand die wil gaan reizen, een tas van 55liter is niet heel veel, 5 liter meer zou al een stuk relaxter zijn haha.

Ik had het plan om naar Santa Cruz te gaan om Marieke op te zoeken. Ik hoorde alleen de week ervoor dat maandag stakingen zouden beginnen voor onbepaalde tijd. Volgens de trufichauffeurs die ik erover sprak zou dit ook vrij heftig worden. Na veel wikken en wegen heb ik toen besloten niet naar Santa Cruz te gaan, omdat het mogelijk was dat ik daar straks vastzat of op het vliegveld van La Paz zonder vervoer naar het centrum. Ik ging het er niet op wagen omdat er nog heel veel dingen waren die ik wilde zien in een korte tijd. Ik heb toen om 11 uur de bus gepakt naar La Paz, die doet er zo'n 7 tot 8 uur over. Mijn bus was gelukkig erg relaxed, alleen de meneer met een sterk aanwezige lichaamsgeur naast me was iets minder, maar alles went haha. Om 7 uur was ik in La Paz waar ik een taxi heb gepakt naar mijn hostel. Het hostel zelf is erg goed, mooie kamer, privebadkamer, warm water en aardige eigenaar. Helaas heb ik het wel verkeerd gekozen qua ontmoeten van mensen, want ik wilde eigenlijk slapen op een slaapzaal om zo wat mensen te ontmoeten. Dat had dit hostel niet (dit was enige optie) maar ik had geen zin om naar een ander hostel te gaan, en nu ben ik nog steeds erg tevreden over het hostel.

Toen was het maandag, ik zou wat gaan rondlopen in La Paz om het te verkennen. Toen ik buitenkwam was het eerste wat ik zag.. TRUFIS en MICROS. Er waren dus geen stakingen want ze hadden zondagavond een akkoord bereikt. Het is natuurlijk fijn dat er een akkoord is, maar ik had dus naar SC kunnen gaan, maar dat is altijd achteraf spreken.
Op onderzoek in La Paz dus. Ik had mijn Lonely Planet bij de hand, dus het zou helemaal goed moeten komen. Eerst ben ik naar een plaza gelopen waar het parlement, presidentiele paleis en een kathedraal aan lagen. Hier aangekomen stonden er ontzettend veel mensen, vooral de traditioneel geklede Bolivianen en boeren. Overal zag ik ook de campesinovlag (boerenvlag) die je hier vaker ziet. Ik bleef dus maar even kijken uit nieuwschierigheid en toen werd er ineens omgeroepen: Hier komt meneer de president, huppelepup van Bolivia, blablabla, Evo Morales! En mensen begonnen luid te klappen toen de president dus naar buitenkwam. Er waren wat sprekers en muzikanten, maar na 5 minuten had ik het wel gezien. Ik heb nog lekker even op het plein gezeten en daarna ben ik doorgegaan naar het andere grote plaza, met de kerk 'San Fransisco'. Hier aangekomen (bleek letterlijk achter het hostel te liggen, wist ik niet eens) was er alleen niet veel plein... ze waren natuurlijk aan het verbouwen. Net zoiets als je op de Dam komt en dat het hele plein opengebroken is haha. Gelukkig kon je nog wel bij de kerk komen, en na de buitenkant een beetje bekeken te hebben, viel mijn oog op het bijbehorende museum.. dat ging ik, heel cultureel, doen! Het museum was leuk, we gingen naar de graftombes, daarna mochten we de kerk van binnen bekijken en uiteindelijk kon ik naar de toren en de kloostertuin. Het was interessant en echt een aanrader. Voor de rest heb ik die dag nog wat rondgelopen maar voor de rest niet heel veel meer gedaan. Vind La Paz wel een leuke stad maar niet heel erg speciaal. Vooral de omgeving is leuk denk ik.

De dag erna heb ik nog meer rondgelopen, weer naar het plaza bij presidentiele paleis geweest om te kijken hoe dat eruit ziet zonder heel veel mensen. Hier lekker wat gezeten en er waren nu heeeeeeeeel veel duiven, honderden als het er niet meer dan 1000 waren. Ze waren overal waar je keek, op mn schouders en op mn hoofd en ik had niet eens eten om te strooien.
Voor de rest vrij weinig gedaan, heerlijk relaxed uitrustdagje gehouden.

De dag erna ging ik naar Copacabana, samen met Coni. Ik ken haar via de taalschool in Cochabamba en een week voor vertrek kwamen we elkaar weer tegen en kwamen we erachter dat ze ook naar La Paz en Copacabana ging. We besloten toen om samen naar Copacabana te gaan. Copacabana is een klein stadje wat ligt aan het Titicacameer, het hoogst bevaarbare meer ter wereld. Het strand Copacabana ontleent zijn naam trouwens aan deze stad, had iets te maken met Brazilianen die schipbreuk leden op het Titicacameer maar gered werden door een verschijning van Maria en toen zo dankbaar waren dat ze het strand naar de stad hebben genoemd. Maargoed, terug naar Copacabana. In het Titicacameer ligt het eiland Isla del Sol. Hier zijn ook inca-ruines gevonden en het uitzicht en de omgeving schijnen heel erg mooi te zijn. Vrij snel na onze aankomst zijn we op de boot gestapt richting het eiland. We hadden gekozen om door te varen naar het noorden, dat scheen rustiger en minder toeristisch te zijn dan het zuiden. Toen we daar aankwamen was het inderdaad heel rustig en vredig. We hebben een hostel genomen (simpel maar goed) en we zijn toen een stuk gaan lopen. Hier hebben we nog de zonsondergang gekeken en zijn toen weer teruggegaan. De dag erna zouden we over het eiland naar het zuiden gaan lopen, wat zo'n 3 tot 4 uur zou duren. Helaas hadden we de dag ervoor de ruines gemist die toch op de route lagen die wij hadden gelopen. We hadden niet zoveel zin om nog een keer terug te lopen dus we zijn gewoon naar het zuiden gegaan. We kwamen uit op de route die langs de kust en wat dorpjes liep, erg mooi en gelukkig niet te zwaar. Ik had namelijk mijn volle rugzak mee omdat ik die dag terug zou gaan naar La Paz, dus dat was wel even sjouwen.
Na 3,5 uur kwamen we eindelijk aan in het zuidelijke deel. Dit was al meteen een stuk toeristischer met overal restaurants met een geweldig uitzicht. We zijn ergens bij een restaurantje gaan zitten, hebben wat gegeten, genoten van het uitzicht, blaren bewonderd (3!) en toen zijn we het laatste stukje naar beneden gelopen.

Coni moest natuurlijk weer terug naar het noorden. Ze kon weer gaan lopen maar daar had ze niet bijster veel zin in, dus we gingen vragen hoeveel een bootticket zou kosten naar het noorden toe. De mannen die de kaartjes verkochten, beweerden bij hoog en laag dat het écht niet mogelijk was om vandaag met de publieke boot naar het noorden te gaan, die ging namelijk helemaal niet (huh?). Na veel discussie, want wij waren de vorige dag ook gewoon naar het noorden gegaan, kwamen ze er uit dat ze dan wel een bootje kon huren voor 200 Bs. Dat is 20 euro voor een half uur varen en hier echt belachelijk veel. We besloten wat te gaan drinken en gewoon te wachten tot de publieke boten vanuit Copacabana aankwamen. We zagen er 1 komen dus Coni rende snel naar beneden om te vragen of ze meekon... en natuurlijk kon dat gewoon. Idiote mannen hahaha, probeerden denk ik gewoon wat te gaan verdienen.

Ik ging met de boot terug naar Copacabana. Ik heb lekker wat geslapen (wanneer niet) en van het uitzicht genoten. Eenmaal in Copacabana nog wat gedronken en toen ben ik op zoek naar een bus gegaan. Dat was niet al te moeilijk, er stonden zeker 6 mannen 'LA PAZ, BUS LA PAZ' te schreeuwen. In de bus zat ik naast een Amerikaans meisje, Clara. Ik had haar al eerder gezien op de boot op de heenweg. We raakten aan de praat en besloten een kamer in het hostel te delen, dit scheelde toch weer 20Bs. Ze had mensen ontmoet uit een afro-boliviaanse band (ter info: afro-bolivianen zijn boliviaanse afrikanen (duh) die hier in een gebied rond La Paz leven, de Yungas) en die zouden die avond weer een optreden geven. We waren wel moe maar besloten toch te gaan... en wat was het leuk. De mensen uit de band waren allemaal heel aardig, het optreden was erg leuk (traditionele muziek van Bolivia uit hun streek) en de club was ook gezellig. Het werd nog onverwacht laat (nee joh, uurtje of 2 niet later hoor = half 5) en daarna heb ik een gat in de dag geslapen.

Dag erna ook niet veel gedaan, tot idioot laat geslapen, nog wat rondgelopen door La Paz, internetcafe bezocht en wat gegeten. Die avond belde 2 van de band naar Clara om te vragen of we mee uitgingen, dus dat hebben we weer gedaan. De avond was wederom gezellig, ik heb me kapotgelachen en geërgerd aan de vooroordelen over NL (en over New York, waar Clara woont) en het was weer laat geworden.

De dag daarna heb ik, verrassend, weer uitgeslapen en sprak ik af met Sophia (een meisje dat ik ook ken uit Cocha) om een ticket te regelen voor... RURRENABAQUE! (dat ging even niet als gepland, maar hee daarover later meer) Amazone, wilde dieren, hitte, tropic feeling, here i come :-)

Liefs Lotte