Daar ben ik weer met de volgende blog. Dit keer gaat het over mijn 2 bezoekjes aan het platteland, de campo. Met platteland hier moet je niet denken aan grote velden en een gezellige boerderij, de campo is hier echt iets anders dan het Nederlandse platteland.

De campesinos (boeren) zijn de bewoners van het platteland. Het platteland hier zijn de bergen, dus tussen de bergen, in de bergen, op de bergen en alles is ontzettend moeilijk bereikbaar. Je hebt een aantal 'grotere' dorpen in de campo waar ze electriciteit hebben en er stromend water is. In de omgeving daaromheen is dat niet zo, deze mensen leven dus in een adobe (leem) huisje met een rieten dak. Als ze het beter hebben is het huisje van steen met een golfplaten dak, maar alles is erg armoedig. De kinderen gaan ook vaak niet naar school, omdat de school in de dorpen liggen en dat voor kinderen wel 5 uur lopen kan zijn. (en dan ook weer 5 uur terug he!)

We gingen natuurlijk niet zomaar naar de campo. Anna gaat een aantal keer per jaar (nu was het elke week) naar een paar dorpen in de campo om schoolspullen en kleren uit te delen. Ook was er nu een man, Ad, van stichting Hand in Bolivia. Stichting Hand bouwt internaten in de campo, zodat de kinderen die ver moeten lopen (van 1,5 uur tot oneindig lang) daar door de week kunnen wonen. Zo gaan ze naar school en hoeven ze alleen nog in het weekend heen en weer te lopen (ook al mogen ze gewoon in het internaat blijven). De ouders betalen hier een kleine bijdrage voor of ze moeten het kind eten (aardappelen, mais) meegeven in de vorm van betaling. Dit wordt dan gebruikt met het koken voor de kinderen. Dit is hard nodig, de meeste kinderen in de campo kunnen namelijk geen Spaans (alleen inheemse taal; Quechua of Aymara) en uitzicht op een beter leven is er zonder school ook niet.

Tineke, Anton en ik konden die dag mee naar de campo, samen met Anna, Ad, Zuster Fulvia (een non die hier al heel lang woont en vriendin van Anna) en de 2 'hoofd'-bouwers, zij gingen het internaat bouwen. We gingen namelijk op weg naar Morochata, een dorp hier 4 uur vandaan waar we via een prachtige weg naar toe gingen. Daar zou namelijk het volgende internaat gebouwd gaan worden en daar was dan een kleine (toen dachten we dit nog...) bijeenkomst en de dag erna zou het bouwen beginnen.

We zaten bij zuster Fulvia in de jeep en die scheurde als een razende de weg over. Enorm goede chauffeuse en we voelden ons natuurlijk erg veilig bij een non in de auto (die bij veel dingen 'Dios mio' zei, oh mijn god.. hahaha erg leuk en ook bij dingen die misgingen zei: San Antonio!). Anna reed met Ad in haar busje vol bouwmaterialen.

Na een mooie rit en veel foto's later kwamen we aan in Morochata. Bij het hoofdplein van Morochata stonden al een paar mensen te zwaaien en met dynamiet te knallen (dat zit hier in staven die speciaal voor dit soort dingen zijn, als vuurwerk). Toen we daar uit de auto stapten kregen we van iedereen zoenen, handdrukken, schouderklopjes en bloemblaadjes en confetti over ons hoofd! We voelden ons al een beetje ongemakkelijk, want ja.. wij gingen dat internaat niet bouwen. Na iedereen begroet te hebben gingen we mee naar de plek waar het internaat zou komen. We rolden bijna van de berg af van verbazing, want daar stonden zeker 500 mensen op ons te wachten en te klappen! Toen we daar waren kregen we allemaal een bloemenkrans. Een meisje kwam al aanlopen met een 2e bloemenkrans voor mij, dus ik zei dat ik er al 1 had en dat iemand anders misschien niets had. Ik had het nog niet gezegd of ik merk dat er nog véééél meer bloemenkransen waren, dus op een gegeven moment liep ik er met 7 (!!!) om mijn nek heen. Ad konden we helemaal niet meer zien, dat was 2 meter vol bloemenkransen hahaha. We liepen een stukje door applaudiserende mensen (genânt) en toen mochten we gaan zitten bij het podium. Daar wat kransen af (zwaar!) en toen begon de ceremonie. Na een aantal praatjes in het Quechua, waar we niks van konden verstaan, kregen we nog een praatje van zuster Fulvia, Anna en Ad. Toen nog dansen van de oudere klassen en daarna was het feest! Eerst werden er nog symbolisch vazen en een fles wijn stukgegooid op de eerste steen, toen werden onze kransen erop gelegd en daarna mochten we ons bier eroverheen gooien om zo Pachamama (moeder Aarde) ook nog te eren. Pachamama heeft van mij vééél bier gekregen, lief he? Vind het nog steeds niet lekker en ze bleven maar bijschenken hahaha.

Ook vroegen we hier aan de kinderen hoe lang ze elke dag moesten lopen naar school. Dit verschilde van 1 uur tot 3 uur en die kinderen gingen dus stervensvroeg in het donker weg om op school te komen en gingen ook weer in het donker terug door de bergen. Indrukwekkend!

Daarna gingen we met een hoop kinderen terug naar het dorp. Hier werden we bestookt met vragen door de kids, de meesten hebben nog nooit iemand blank gezien dus we waren superinteressant. De vragen als 'waarom heb jij geen bruine ogen? is jouw haar geverfd? waarom ben je zo wit? vlogen je om de oren. Ze waren ook heel verbaasd dat ik mijn haar niet geverfd had, mijn wenkbrauwen dat ook niet waren én dat mijn vader en moeder ook blank waren. Daarna werden we uitgenodigd bij de burgermeester om te eten, erg leuk! We kregen lekker eten, zonder bestek wat ze later snel bij gingen halen omdat we geen experts zijn in met de handen eten :-).

Na nog wat rondgekeken te hebben in het mooie dorpje vertrokken we weer richting Cochabamba. We werden allemaal uitgezwaaid door de lieve mensen van Morochata, ze waren allemaal erg aardig en vriendelijk en hartelijk!

Ik heb toen 3 dagen de tijd gehad om bij te komen van de incredible ervaring in Morochata, want het weekend erop gingen we wéér naar de campo, dit keer naar Tacopaya. In Tacopaya zouden we een heel weekend blijven, daar zou namelijk zondagochtend het internaat geopend worden wat het jaar ervoor is gebouwd. Dit is niet het eerste internaat in het dorp, maar het andere zat vol en er bleven maar mensen komen. Samen met Anton, Tineke, Tessa, Maarten, Ad, Anna, Chris en Pauline. Pauline is Nederlands en had Anna gezien in een weeshuis in Cochabamba (andere dan Salomon Klein), ze ging dus gezellig mee!

Op de heenweg zijn we gestopt in Pongo, een groter campodorp. Hier heeft Ad ook een internaat gebouwd en daar gingen we even kijken. Ook liepen we nog even over de markt heen waar we enorm werden aangestaard. Blanken vinden ze toch maar raar hier.

De volgende stop was een ander dorp waar een weeshuis was gebouwd en daar gingen we ook nog wat wandelen. Toen de donkere wolken eraan kwamen zijn we snel doorgereden naar Tacopaya. Hier aangekomen eerst even het dorp verkend. Het bestaat namelijk uit 2 delen, op de berg en in het dal. Het internaat wat nieuw was, lag in het dal en het internaat wat er al stond, was op de berg. Hier gingen we ook slapen en eten.

In het dorp werden we wederom heel vreemd aangekeken door alle mensen. Veel zeiden ook geen Hallo terug, ze waren een beetje bang. In het internaat sliepen we op de meisjesslaapzaal met zn allen. DIt stond helemaal vol met stapelbedden, dus plek genoeg!

Die avond hebben we lekker gegeten en daarna zijn we onder het genot van een wijntje (of 2) ballonnen gaan opblazen voor de opening. Het was erg gezellig. Die avond hebben we nog diep onder de indruk naar de sterrenhemel gekeken, zoiets kan je niet zien in Nederland hoor! We liepen terug langs de keuken waar we naar binnen keken, wat lag daar toch? Toen we wat beter keken.. een afgehakt varkenshoofd! Ze waren bezig het varken te slachten wat we waarschijnlijk die morgenmiddag zouden eten haha, wel vers ;-).

De volgende dag was het vroeg vroeg op. Na het ontbijt gingen we door naar het te openen internaat. Daar zou de mis worden gehouden en daarna zou het weer feest zijn. Toen we daa r aankwamen hebben we eerst het internaat versierd met de gisteren opgeblazen ballonnen en serpentine. Ook waren de 'locals' bezig met het versieren van de ingang van het internaat. Palen werden versierd met doeken en in die doeken werden weer bloemen en zilveren voorwerpen (net als de auto's met carnaval) gestoken. Het zag er al erg gezellig uit.

Na wat gekletst te hebben kwam de openluchtmis. De mis was erg indrukwekkend zo in de buitenlucht. Ze hadden een altaar geïmproviseerd en het was erg interactief. De leuke pater die de mis hield kon mooi vertellen en hij gaf ook het woord aan enkele mensen in het dorp, super leuk. De mis was deels in het Spaans (hier heet dat geen Español maar Castellano) en deels in het Quechua. Daarna werd de naam van het internaat bekendgemaakt: Pilipintu. Dit is Quechua voor Mariposa en dat is Vlinder in het spaans. De naam bedenken ging als volgt: we liepen naar de opening van het internaat. 'Goh, we hebben nog geen naam voor het internaat jongens, iemand een idee?' Niemand had een idee. 'Wat kunnen jullie tekenen?' Lotte: 'Een bloem', Pauline: 'Een vlinder'. Samen: ' Vlinder, dat is leuk, van die metamorfose en uitvliegen enzo (mooi verhaaltje eromheen)'. 'Ohja, even vragen wat dat in Quechua is, klinkt altijd interessanter'. Dat was dus Pilipintu!

Toen we de naam onthuld hadden aan het publiek moesten ze allemaal erg lachen... uhm dat was niet de goede reactie? Was het omdat van die rare gringos Quechua praatten? Was het omdat ze het gewoon een idiote naam vonden? Gelukkig kwam daar pater Crispin (die de mis deed) en die heeft er een heel mooi verhaal omheen verteld, waardoor het gelukkig weer wat meer gewaardeerd werd :-).

Na de mis was het feesten geblazen. Natuurlijk kreeg iedereen een bloemenkrans en confetti over zich heen en daarna kregen we traditiegetrouw een blikje bier (of 2 blikjes, of 3, of 4, of...) en kwam de lokale band muziek maken. Dat betekende dansen, een onlosmakelijk ding verbonden aan de cultuur hier. Iedereen kan goed dansen, iedereen danst en op school krijgen ze altijd dansles in de verschillende traditionele dansen. Dansen dus, dit keer in een kring en dan maar ronddraaien met een overstappas erin en dan tegelijk nog ergens van je biertje drinken (Pachamama werd weer erg vrolijk van mij en de mannen in het gezelschap trouwens ook.. biertje? Ik moet nog beter oefenen, ben nog geen 'echte' student haha).

Iedereen was natuurlijk uit-ge-put van het dansen (viel mee) en daar kwam het almuerzo al... drie keer raden wat we aten? Juist, de vers geslachte en in oven gerookte varken, mmmm. Opzich was de geur wel absoluut goed te noemen, niks op aan te merken. Om me heen zag ik al veel mensen van het eten smullen en zeggen dat het lekker was, laat maar komen dus. Totdat ik mijn eigen bord geserveerd kreeg.. haren. Haren, vet, haren en weinig vlees. Het deeltje varken had nog steeds zijn vachtje en opzich ben ik de beroerdste niet, dus daar kon ik nog wel omheen eten (aanpassen he en ik stam af van rasechte boeren dus dit kan ik natuurlijk aan) maar zodra ik verder dan het harendekje keek zag ik vet. En nog meer vet. In Bolivia is dit gewoon eten,daarom zijn veel mensen hier heel dik, het is een zoete en vette cultuur, hallo extra kilo's (ja ook bij yours truly, dat was niet de bedoeling. Had de hoop dat ik superslank en uitgehongerd terug zou komen, helaas!). Maargoed, ik vond dat toch niet zo'n appetijtelijk idee en aangezien de hoeveelheid vlees ónder het vet te verwaarlozen was heb ik een Boliviaan ontzettend blij gemaakt met een extra maaltijd.

Na het eten hadden we besloten er weer vandoor te gaan. Alle spullen inclusief onszelf in het busje van Anna geïnstaleerd en op naar huis toe! We namen afscheid van Tacopaya en daar gingen we... Nu denk je: '.. en toen was het verhaaltje uit' of '... the end (met zwierige letters)', maar natuurlijk niet, want het is Bolivia.

We waren er bíjna, maar het was autovrije zondag. Juistem, geen auto's in de stad, tolpoortjes op slot en weg afgezet, dat soort taferelen. Dit zou tot 5 uur duren en wij waren er eerder, net als een hoop andere mensen. File dus. Hup uit de auto, nog wat drinken, wat eten (DROP, STROOPWAFELS, hallelujah!) en even in de zon zitten. Na een tijdje ging het weer rijden, dus hup alles weer inladen en gaaaan! Anna scheurde gewoon de helft van de auto's voorbij en we konden toen gelukkig nog redelijk snel doorrijden. Af en toe waren wegen nog geblokkeerd door dingen die mensen er neer hadden gelegd, maar via omwegen kwamen we allemaal weer veilig en heel moe thuis...

... en toen was het verhaaltje wel uit!

Chao chao, besitos y un abrazo

?

?

?