Carnaval Lotte, dat was bij ons begin maart! Wat grappig dat dat in Bolivia een andere datum heeft. Uhm, nou dat heeft het eigenlijk niet, begin maart... dat is ook carnaval in Bolivia (schaam). Ja ik weet het, ik ben ontzettend laat hiermee maar ik ga het jullie toch vertellen. Toch hoop ik het te beperken tot een korter verhaal want ik heb nog zoveel meegemaakt ná carnaval, dat ik door de bomen het bos al niet meer zie. Het is natuurlijk (ja ja) mijn eigen schuld dus ik hoop dat ik het ergens weer een beetje bij kan werken zodat ik niet zo erg meer achterloop. Ik heb al van mensen begrepen dat ze andere blogs volgen om maar op de hoogte te zijn van mijn verhalen, oooeeeeps.

Carnaval dus. Begin maart was het niet alleen in Nederland carnaval, nee ook Bolivia moest er aan geloven. Dit is een belangrijk feest in Bolivia, echte feestdagen en iedereen heeft ook 2 dagen vrij de maandag en dinsdag. Zaterdag en zondag is meestal groot feest, maandag en dinsdag wordt Pachamama geëerd (Moeder Aarde) en worden de huizen en winkels gezuiverd doormiddel van bijzonder stinkende rookvuurtjes. Het is hier ook veel sterker religieus gericht en het mooie is dat de katholieke traditie hier versmolten is met de inheemse.

Het op één na grootste carnaval (Rio is groter) bevindt zich toch echt in Bolivia, het staat op de UNESCO lijst voor cultureel erfgoed en volgens mijn Lonely Planet (reisgids) móést je hier bijzijn indien je in Bolivia was. Er dansen rond de 30.000 mensen mee, 10.000 fanfaremensen en er zijn zo'n 300.000 toeschouwers. Het feest is religieus gericht en het gaat erover dat de duivel knielt voor de heilige maagd (even heel kort en globaal). Er dansen dus ook allemaal duivelse figuren mee en ook engelen. De optocht zelf duurt van 7 uur 's ochtends tot de 3 uur 's nachts, lang he?! Nouja, dat geloof je dan maar en dan ga je natuurlijk ook. Ik had van te voren al een plaatsje gereserveerd op de lijst van de taalschool omdat ik al veel dingen gelezen had over hoe lastig het was om alles te regelen en dat het heel duur zou zijn, leek de taalschool mij wel een erg makkelijke oplossing. Veel andere vrijwilligers gingen mee, dus het was een gezellige groep met heeul veel mensen.

Vrijdag gingen we op pad met onze begeleiders van de taalschool. Dit was één leraar (Ronald) en de man van een lerares (Ariël, geen zeemeermin maar een mannennaam), hij had namelijk familie wonen in Oruro waarbij we zouden slapen. Nu kon de reis van 4,5 uur naar Oruro beginnen! Dit is ondertussen echt een klein eindje geworden, eitje. De weg naar Oruro is erg mooi. We moesten een stuk stijgen want Oruro ligt zo'n 1500 meter hoger dan Cochabamba, op 4000 meter. De weg is ook erg mooi, veel (heel veel) bergen en overal kronkelende wegen. Ook zie je af en toe eens een huisje tussendoor. Hier wonen dan ook echt mensen, in de middle of nowhere! Ik had al helemaal verwacht dat ik weer gigantisch misselijk zou worden van de reis maar het viel heel erg mee. Misschien is dat uitzicht wel een goede remedie , had het gewoon te druk met kijken ;-). Na een iets vertraagde rit kwamen we na 5,5 uur aan in Oruro. Ik was hier al 1 keer eerder geweest, op doorreis naar de mijnen, en toen vond ik de stad al helemaal niks. Half afgebouwde huizen, nergens mensen = echt een beetje een spookstad. We kwamen ook de stad binnenrijden en NERGENS hing iets van een affiche of poster of aankondiging: en dan praten we over een enorm carnaval, jawel.

We reden via via naar het huis van de familie van Ariël. Dit was een klein huis en dan nog niet eens klein van weinig ruimte, want we konden er met 8 slapen, maar ik kon er nauwelijks staan. Ook de deur door zonder bukken ging niet en ik was nog lang niet de langste hahaha. Er was een compacte huiskamer met 2 slaapkamers, waar heel kundig heel veel bedden in gepropt stonden. Ook de badkamer was apart, want er was een douche maar die werkte niet. Wij dachten dus dat de familie wel een andere douche zou hebben.. maar nee. De douche werd dat weekend wel ‘een keer' gemaakt, maar haast hadden ze niet, zo grappig.

Na een snel avondeten gingen we op weg naar de vooravond van carnaval. Hier zou al wat gefeest en opgetreden worden. We kwamen aan in het centrum en opeens blijkt Oruro best een mooie stad te zijn, zolang je je maar in het centrum begeeft! We hebben die avond nog leuk gedanst op verschillende muziek (1 jongetje van jaar of 12 met een dijk van een stem, wow) en Tessa en ik hebben de hele avond onze biertjes gedeeld, omdat 1 biertje p.p. nog net te veel van het goede is (maar ik begin te leren hoor haha). We hadden helemaal het plan niet om het laat te maken, maar het werd zo nog 3 uur. Oeps, want de volgende dag was het 7 uur opstaan.

De dag erna werden we allemaal veel te vroeg wakker gemaakt door de wekker. Na een goed ontbijt vertrokken we naar Carnaval! Onderweg moesten er natuurlijk spuitbussen gekocht worden. Hier in Bolivia is het de traditie om elkaar met carnaval onder te spuiten met schuim en in warme gebieden met water en verf. Oruro is k-k-koud dus het werd alleen schuim ;). Ook poncho's waren niet geheel overbodig, want van schuim word je ook nat. Nog een pruik gekocht om het helemaal af te maken en we waren er helemaal klaar voor. Ondertussen had Ariël een doorgang gevonden door de parade heen, we moesten namelijk naar de andere kant. Wij blij, we wilden graag zitten en kijken. Helaas pindakaas, er stond al een rij en er mochten steeds maar een aantal mensen door. Nog niet zo'n probleem, totdat je ziet dat de doorgang max. 3 meter breed is, er 2 richtingsverkeer zou moeten zijn en dat iedereen duwt en trekt of zijn leven er vanaf hangt. Na zo'n 3 kwartier gewacht, geduw en getrek waren we ein-de-lijk aan de overkant. Gelukkig had iedereen zijn bezittingen nog, want die raak je zo ook wel snel kwijt. Het kijken was in één woord: Adembenemend! Geweldig! Super! (3 woorden dus) We zagen veel danseressen in bijzonder korte rokjes (leuk voor de mannen) die op een sierlijke manier liepen (niet echt dansen dus), maar diep respect want de hakken waren hoog en de route lang, zo'n 10 km. Dit werd na een tijdje afgewisseld door Caporales, deze dansten wat heftiger en dit was ook met mannen erbij. Er was veel gestamp, veel geklap en gejoel en erg leuk. Onder het kijken moest dat schuim natuurlijk gebruikt worden en er werden dus regelmatig schuimgevechten gehouden op de tribunes... pfoeh ik was vaak de klos! Lang leve mijn poncho, als ik die niet had...

Er was nog een heel gedoe met de plaatsen trouwens. We zaten eerst een rij te laag en toen we hoger wilden gaan zitten, bleek dat er 2 plaatsen misten. De organisatie had -duh- dubbele kaartjes verkocht en de mensen onder ons wilden eerst niet meewerken. Uiteindelijk hadden we wel allemaal een plaatsje. Grappig detail: de mevrouw voor mij vroeg enigszins geïrriteerd of ik mijn benen a.u.b. wilde intrekken, ze staken in haar rug. Die heb ik toch maar even uitgelegd dat mijn benen nou eenmaal zo lang waren en dat intrekken gewoon niet kon hahaha. Over de veiligheid zullen we het maar niet te veel hebben, houten planken als bank die op een wankele steiger stonden. De achterste, hoogste rij had ook geen rugsteun dus je moest zelf maar zorgen dat je niet viel. Hier kwam je ook door een gammel houten trapje, achteraf best komisch.

In de middag kregen we de lunch gewoon op onze plaats, zodat we maar niks zouden missen. Ik was ook nog zo naïef dat ik niet weg durfde te gaan omdat ik dan bang was dat ik OPEENS de beste groep zou missen, onzin natuurlijk, maar dat is achteraf praten. Ik had me dus een houten kont, un-be-lie-va-ble! De optocht werd in de middag steeds beter en 's avonds zouden de echte toppers komen. We hadden rond 8 uur alleen zo'n houten kont dat we maar naar huis zijn gegaan. Het was misschien beter om later gekomen te zijn, maar ik heb toch gigantisch genoten!

Die avond vroeg Ariël wie er nog mee uit wilde gaan. Iedereen (behalve 2 diehards Marieke en Christie) wilde liever slapen, want Ariël had verteld dat we er die ochtend uitmoesten om 5 uur, want dan zouden de fanfares samen optreden en het scheen spectaculair te zijn. Slapen werd het dus voor mij, ook wel lekker hoor.

De volgende ochtend ging de wekker dus erg vroeg en we waren helemaal klaar om te gaan. De andere mensen sliepen alleen nog, klein misverstandje de avond ervoor. Ik nog snel bij Ariël gaan checken (die sliep in zn auto en wachtte daar ook op ons) en een kwartier later konden we gaan... dachten we. De groep in het andere huis (er waren 2 groepen) was nog niet klaar, dus toen die er ook waren vertrokken we echt. We klommen naar boven op 1 van de tribunes en wat een volk was er nog zeg! Je kon prachtig uitkijken op het feestgedruis beneden en het zag zwart van de mensen die allemaal tegen elkaar aangedrukt aan het feesten waren, heel leuk om te zien want deze mensen waren al bijna 24 uur aan het feesten en drinken.

We zagen alleen maar 2 bands. En die speelden wat, maar niet veel. Dat was wel jammer, maar het was ook leuk om die mensen te zien ,ook de zonsopgang bood welkome warmte. Later nog even gevraagd aan Ariël of we nou te laat waren, maar wat bleek.. er waren gewoon maar 2 bands die wilden spelen. Al 5 jaar was die traditie er niet meer en dit jaar weer voor het eerst. De meeste fanfarelieden wilden denk ik gewoon slapen, en groot gelijk!

Na de zonsopgang was het traditie om naar de kerk te gaan. Hier kan je namelijk afdalen in het mijnmuseum (heel grappig, gewoon in de kerk) om een ode te brengen aan Tío, een soort afgod van de mijnwerkers, je brengt dus eigenlijk een offer aan een soort duivel. Gelukkig waren we er vroeg bij, want het werd erg druk achter ons. Ook zo grappig, voor extranjeros (buitenlanders) kostte de entree 10 Bs (1€) meer dan voor de Bolivianen, raar he?

Na het bezoek aan het museum (niet heel spannend) nog snel een bezoek gebracht aan een carnavalsmuseum (ook niet heel interessant) en toen weer naar huis. Na de lunch zouden we vertrekken naar de thermale baden en weer terug naar Cochabamba. Na de lunch vertrokken we niet. De taxichauffeur die uit Cochabamba moest komen om ons op te halen was natuurlijk te laat, zo'n 2 uur. Hier moesten we wel op wachten, want ja.. met 15 man in 1 auto gaat zo lastig!

Nog even snel de thermaalbaden in (denk geen Sanadome, maar meer groot vuil zwembad met warm water) en op naar huis. Dit keer meteen gaan slapen en niks van het uitzicht gezien haha. Het was méér dan geslaagd, wat een weekend!

Ik pak hier ook even het carnaval van Cochabamba bij, dit was de week erna maar dan kleiner en maar 1 dag. Heel grappig, elke stad heeft in een andere week zijn ‘carnaval' met optocht enzo, ging nog tot 3 weken na het begin van Carnaval door, goedemorgen!

Annemieke (de lerares van de Nederlandse School hier in CBBA) had kaartjes voor ons geregeld, en het waren goede kaartjes! We zaten eerste klas helemaal vooraan en we konden alles dus perfect zien. Ook stonden er geen hekken, dus je kon zo de optocht in lopen. Nu zou ik geen 10 uur meer blijven zoals ik Oruro, dat vonden mijn billen echt niet fijn!

In de ochtend zou de militaire parade zijn. Hier wilden we natuurlijk bijzijn. We hadden al helemaal bedacht dat al die militairen zo sexy strak in pak zouden komen en mooi zouden marcheren... JAMMERRR! Eerst kwamen er lopende condooms langslopen die condooms strooiden, het schijnt namelijk dat 9 maanden na carnaval bijzonder veel kinderen geboren worden;-). De militaire parade was meer zoals in NL (alleen iets slechter). De militairen waren in opleiding en moesten verplicht meedoen. Ze hadden allemaal thema's, van verschillende films tot baby's in echte luiers (geen grap). Dit duurde vrij lang maar na een tijdje begon het echte carnaval. Dit was leuk, maar rond lunchtijd ben ik lekker even weggegaan en pas een paar uur later weer teruggekomen. Toen begonnen de goede groepen ook en ik heb genoten. Iedere vrouw is wel het publiek uitgehaald (gringa's he) om te dansen en de dansen zelf waren ook veel intensiever een mooier om te kijken. Super leuk om naar te kijken, maar op een gegeven moment weer lekker naar huis gegaan, genoeg carnaval voor dit jaar!

Carnaval bij Salomon Klein: Hier werd natuurlijk ook nog een beetje carnaval gevierd, dit vooral door de kinderen té veel snoep te geven (= hyper = niet slapen = daarna huilende en jengelende kindjes), veel ballonnen op te hangen en natuurlijk werd ook het weeshuis gezuiverd met zo'n rookkacheltje, blegh. Tijdens de lunchbijeenkomst moest iederen komen en werden alle mama's en vrijwilligers door de directrice gezegend met confetti. 1 handje voor liefde, 1 voor gezondheid en 1 voor energie. Ook kregen we serpentine omgehangen en allemaal wijn. Dit moest je dan eerst eren aan Pachamama (gooi maar op de grond!) en daarna opdrinken . Geslaagde dag!

Nou lieve allemaal, dit was het weer ! Carnaval kan ik van mijn lijstje afstrepen, nu nog Jungle, Campo (platteland) en nog veeeeel meer. Ik heb het druk, maar ik doe mijn best

Hoe is het in Nederland? Heb al diverse tropische berichten vernomen, straks is mijn bruine velletje helemaal niet meer speciaal

En lieve allemaal, ontzettend bedankt voor alle reacties bij de berichtjes, ik word er elke keer helemaal vrolijk van als ik ze lees! Dus blijf zo doorgaan, vind ik leuk hahaha

Besos Lotte