Ein-de-lijk is daar mijn blog over een deel van mijn vrijwilligersproject, Salomon Klein. Kan je niet tegen poep en pisverhalen of ben je net iets heel lekkers (chocolademousse bijvoorbeeld, dat spreekt erg tot de verbeelding) aan het eten, lees dan vooral NIET verder. Ook is het weer een hele kluif om te lezen, ik kan het gewoon niet korter opschrijven.

Salomon Klein is een weeshuis in het noorden van Cochabamba. In dit weeshuis zitten kindjes van 0 tot en met 6 jaar, vanaf het moment dat ze naar de basisschool gaan (groep 3), worden ze overgeplaatst naar een ander weeshuis, waar ze blijven tot ze volwassen zijn.

In Salomon Klein wonen op dit moment 130 kindjes, onderverdeeld 7 salas (zaaltjes met kinderen), van sala 0 tot sala 6. De nummers van de salas lopen gelijk aan de leeftijd, dus in sala 2 zitten de kindjes van 2 jaar.

De salas bestaan uit 3 delen, de slaapzaal, de baños (badkamer, grote ruimte met verschoontafel wasbakken en potjes) en de speelkamer waar de kinderen zijn als ze niet slapen, niet op de pot zitten en niet buiten spelen.

Ik ga hier werken op maandag en dinsdag van 8 tot 5 (eigenlijk van kwart voor 8 tot half 6 want kinderen hebben natuurlijk nooit hun eten op om precies 5 uur). Het is heel fijn want het is maar 10 minuutjes fietsen op de heenweg > berg af dus ik hoef niet te trappen en 15-20 minuten terug > berg op en best steil, moet dus veel trappen.

Dit was even de algemene informatie, nu gaan we door met mijn, meteen al bijzondere, ervaringen van mijn dagen werken daar!

Vrijdag was het eindelijk zover, ik kon samen met Anna naar Salomon Klein. Toen we daar aankwamen, was het eerste dat opviel het constante aroma van een mengelmoes tussen pis en caca, oftewel, plas en poep... Heerlijk! Eenmaal binnen en (min of meer) gewend aan de geur, werd ik voorgesteld aan Nel en Annelies, 2 vrouwen uit Nederland die al jaren in Salomon Klein werken voor een aantal maanden per jaar. Nel zou mij even rondleiden, zodat ik alles wist te vinden, maar eerst ging ik kijken waar ik ging werken. Anna nam mij mee naar Sala 2, de kindjes van 2 jaar oud. Mijn eerste indruk was: DIE STANK! Ik zag mijn kindjes voor het eerst toen ze met zn allen op de pot zaten en geloof me, 20 kindjes op een rij die aan het poepen zijn is niet zo'n lekkere geur.

Ik wilde al weer teruglopen voor de rondleiding, maar Anna zei dat ik meteen bleef en dat zij weer ging. Nel zou straks wel komen voor die rondleiding, en voor nu succes met de stank en de poepbillen, hasta luego! Meteen in het diepe dus.

Ik heb dus 20 kindjes van 2 jaar oud op mijn sala en in het begin dacht ik dat ze allemaal gek waren geworden omdat ze me allemaal ‘mama' noemde. Later kwam ik er dus achter dat alle verzorgers/begeleiders/vrijwilligers/toevallige bezoekers ‘mama' of ‘papa' heten, dus...

IK BEN MAMA! Van 20 twee-jaar-oude schatjes. Zij zijn ook mijn zoons en dochters, mis hijos y hijas.

Maar goed, terug naar de potjes met poep. Ik stond daar dus als kersverse, naïeve, niet wetende vrijwilliger verwonderd te kijken naar mijn pas gekregen kindjes. Ze keken heel nieuwschierig terug en er kwam al 1 naar me toe lopen met -jawel-, zijn potje vol met diarree-achtige poep. Muchas gracias, qué bien! Daarna kwamen ze één voor één hun poepkunstwerken aan me laten zien, en ik mocht uitgebreid kijken én ruiken wat ze er van gebrouwen hadden. Ik was zo'n 1,5 uur wakker en het was half 10 's ochtends, dus dat was even wennen. Ik was (en ben) nog duidelijk geen die-hard en nog lang niet gewend aan de poepgeur.

Daarna gingen de mama's druk aan het verschonen en ik mocht met de kinderen die klaar waren de speelzaal in. Meteen begonnen alle kinderen die er waren je aandacht te vragen en te zeuren of ze het grote speelgoed mochten, denk hierbij aan van die fisher price borden waar je op knoppen kan drukken die dan geluid maken. Dat gaf ik natuurlijk gewoon, wist ik veel dat ze daar later om gingen vechten.. oeps!

Op een gegeven moment kwam er een meisje naar me toe, heel dun en fragiel, ik was echt heel bang dat ik iets zou breken als ik haar op zou tillen. Dit was Liseth. Liseth had ik lekker op mijn schoot gezet toen ik ineens iets warms op mijn been voelde, que pasa? Nou dat was dus Liseth en Liseth was helemaal niet verschoond en klaar, maar had geen luier meer aan en was van het potje rechtstreeks ontsnapt naar de speelzaal. Toen vond ze het nodig om mijn been als potje te gebruiken, en ik denk ook absoluut dat mijn been een goede taak als potje kan volbrengen, maar toch.. ik had toch liever gehad dat ze het op een plastic potje had gedaan haha. Maar het hoort er allemaal bij, die pisgeur van je broek valt toch niet op in het constante aroma en ik ben gelijk ingewijd J. Daarna kwam ik er gelukkig wel op tijd achter dat er nog 2 kindjes ontsnapt waren en voordat die op mijn broek/schoen/hand/ander lichaamsdeel of de grond of een ander schoon kind heen plasten, heb ik ze gevangen en weer de baños in geloodst.

De eerste dag ben ik vooral bezig geweest met kijken hoe alles gaat, wat de dagindeling is en wie de kindjes zijn en hoe ze zijn (druk, rustig, aanhankelijk, afstandelijk etc). Ook probeerde ik al wat namen te leren, niet heel onverstandig want ze luisteren over het algemeen niet heel goed naar me en al helemaal niet als ik ze met chico en chica aanspreek.

Na deze dag observeren kan ik jullie ook de dagindeling van de kids vertellen, dat is wel handig om te weten.

Mijn niños staan 's ochtends denk ik rond een uur of half 8 op. Als ik om kwart voor 8 aankom, zijn de meesten al in de speelzaal te vinden. Rond een uur of 8, kwart over 8 gaan ze eten. Ze moeten dan een trencito (treintje) vormen waarna ze naar de grote tafel voor onze sala lopen.

Daar aangekomen begint het gevecht van het netjes zitten en wachten in plaats van rondrennen door de hele zaal. Tegen de tijd dat ze allemaal zitten, krijgen ze een soort sojamelkiets te drinken met 2x een half broodje.

Tegen de tijd dat je 20 ondeugende koters weer de sala hebt binnengewerkt, gaan ze allemaal naar de baños, hup op de pot. Veel kinderen hebben een soort diarree, maar hier vinden ze dat gewone poep, als het echt waterdun is heb je pas diarree.. hmmm. Daar begint het grote plassen, poepen, wassen en aankleden. Ik ben nu een echte expert in ‘hoe kleed ik een kind zo snel mogelijk aan' en ik kan ook al luiers vouwen van vierkante doeken. Ze doen hier namelijk niet aan pampers, maar aan katoenen luiers die weer uitgewassen kunnen worden. Dit geeft helaas wel vaak een kliederboel. Hoe de billetjes gewassen worden is ook niet echt hygienisch, met een handdoekje worden alle billen afgeveegd en het wordt in gewoon water uitgespoeld, vind je het gek dat die poep er bijzonder uitziet?

Na de baños krijgt iedereen weer wat te drinken en wat te eten, dat kan een koekje of een stuk brood zijn. Ook komt rond deze tijd de verpleegster met drankjes en medicijnen en de kinderen vinden het geweldig. Er zijn er ook een aantal die hard moeten huilen als ze een dag niks krijgen, was dat in Nederland maar zo!

Na het drinken gaan we naar buiten als het lekker weer is of blijven we binnen met slecht weer. Buiten ziet het er allemaal superstrak uit, een mooie speeltuin voor de kids, zwembad wat niet gebruikt wordt en alles goed onderhouden. Hier kunnen de kinderen naar hartenlust spelen en rondlopen. Ook kan het zijn dat we buiten een educatieve activiteit gaan doen met mijn kindjes (als: we pakken een flesje en daar doen we bier/frisdankdoppen in tot ie vol zit. Daarna gooien we het leeg en beginnen we overnieuw).

Rond half 12 dirigeren we iedereen weer naar de eetzaal, zelfde ritueel als bij het ontbijt (rondrennen, gillen, vooral niet zitten). Dit is de grootste maaltijd van de dag en de kinderen krijgen best veel te eten maar het gaat altijd schoon op. Na het eten gaat iedereen weer naar de baños, ze krijgen een nieuwe luier om en dan... 1,5 uur rust!

De kindjes slapen namelijk van 1 tot 3 (meestal van half 2 tot 3 of van 1 tot half 3) en in die tijd heerst er bijna een serene rust in Salomon Klein. In die tijd ga ik ook lunchen met andere vrijwilligers (4 dames: Nel, Annelies, Annemarie en Toos die hier al een eeuwigheid komen, en nog een hoopje andere vrijwilligers dat elke dag verschilt). Deze tijd is voor de mama's en dus ook voor mij de tijd om de was te vouwen. Alle was die droog is wordt naar binnen in de slaapzaal gehaald en daar vouwen we alles. En geloof me, het is veel, heel veel was. Het vouwen zelf gaat me goed af, ik heb me gespecialiseerd in het vouwen van de doeken in vieren en daar maken de mama's dan weer luiers van.

Rond een uur of half 3 worden de kids dus weer wakker en gaan we, huppakee, weer naar de baños toe (stankiestank) zodat ze weer verschoond worden. Daarna is het nog even spelen met de kids waarbij ik hulp krijg van Theresa, een Duits meisje. De kinderen zijn deze periode óf heel lief (goed geslapen) óf immens lastig en huilerig (slecht geslapen).

Rond een uur of half 5 gaan de kids weer aan tafel, dit keer voor de laatste maaltijd. Opnieuw een flinke hoeveelheid eten en daarna gaan de kids wederom naar de baños toe. Dit maak ik niet mee want tegen de tijd dat ze uitgegeten zijn en ik de lepels en glazen afgewassen heb is het na 5 uur en dat betekent... VAMOS A MI CASA!

De dag zelf ik best intensief want de kinderen vragen heel veel aandacht, maar tegelijk krijg je er ook heel veel energie van als ze je gezellig komen knuffelen. Ik vind 2 dagen een hele fijne periode per week, dan heb ik lekker de afwisseling.

Ook heb ik gevraagd naar de reden van verblijf van de kinderen in Salomon Klein en de verhalen erachter. Het eenduidige en schokkende antwoord wat ik daar op kreeg: Uh ja, verbannen en achtergelaten, vrijwel iedereen. Bijna alle kindjes zijn ‘gedumpt' door hun ouders en vaak weet het weeshuis de reden ook niet. Bij veel kinderen kan je het helaas wel raden. In Salomon Klein zitten toch een flink aantal kinderen met een lichamelijke of geestelijke handicap. De kinderen met lichamelijke beperkingen (veelal voetjes die een heel stuk gedraaid zijn waardoor het moeilijk is om te lopen) worden meestal gedumpt omdat het voor de arme ouders niet mogelijk is om goed voor het kindje te kunnen zorgen. In mijn Sala zit bijvoorbeeld Juan Carlos, een schat van een jongen, altijd vrolijk en lief en aanhankelijk, maar met een gedraaide voet waardoor hij heel moeilijk loopt. Salomon Klein heeft voor operaties gezorgd zodat het hopelijk snel beter gaat.

Bij geestelijke handicap is dit ook vaak de reden, deze kinderen zijn enorm lief maar kunnen snel omslaan en hebben veel aandacht en zorg nodig. Vaak is het ook een last voor de ouders. In mijn Sala is dat Gabriel, een jongen met verschillende stoornissen, waaronder een vorm van autisme. Dit is wederom een schatje, maar met enorme stemmingswisselingen. Het ene moment brult hij het letterlijk uit van het lachen, het andere moment gilt en schreeuwt hij het uit van boosheid. Hij bonkt ook heel vaak met zijn hoofd heel hard tegen de muur, super heftig. Ook als hij geen eten krijgt, gaat het mis. Hij eet heel veel en heel graag en gilt ook boos als het voor hem te lang duurt.

Dan zijn er nog 2 kindjes waarvan ik het verhaal wel een beetje weet. Benjamin (spreek uit bengamien) is een half blinde jongen die 1 oog verloren is. In zijn 2 jaar oude leven heeft hij al heel veel meegemaakt en dat merk je ook aan hem. Hij is een tijd geleden gedumpt in een vuilcontainer. Zijn ogen waren al slecht maar doordat hij een aantal dagen heeft doorgebracht in een container vol afval, was 1 oog zodanig beschadigd dat dit eruit moest. Het andere oog is ook slecht, maar hij kan nog wel zien. Het trieste is dat er voor gehandicapte mensen in Bolivia zo'n slechte toekomst is, ze kunnen werkelijk niks en blinde mensen komen vaak niet de deur uit omdat er geen voorzieningen zijn.

Benjamin is een hele lieve en intelligente jongen als je alleen met hem bent. Dan praat hij honderduit (en dat doen er niet veel op mijn sala), praat me na en geeft me heel erg veel kusjes en knuffels. We kunnen dan heerlijk knuffelen en spelen en je hebt geen kind aan hem. Zijn er andere kinderen bij, dan wordt het anders. Benjamin wordt gewelddadig en kan kinderen tot bloedens toe pijn doen met slaan, schoppen, krabben en bijten. Ook de mama's worden regelmatig aangevallen, zo'n rare omslag.

Nadia is het volgende kindje. Ze is hier pas 2 weken en heeft nog een moeder (zoals de meesten overigens). Deze moeder weet ook dat Nadia hier zit en is haar al een keer onder begeleiding komen opzoeken. Ze kan alleen zelf niet voor haar zorgen. Nadia zelf is heel aanhankelijk en komt altijd bij me staan of zitten. Ook is ze dol op kusjes, maar van haar moeder moest ze niet veel hebben. Heel raar om dat te zien, want toen haar moeder haar een kus gaf rende ze snel weg, naar een andere mama toe. Moeders komen wel vaker hun kinderen opzoeken, maar ik vind het een hele aparte gebeurtenis.

Ook hebben we Nicolas, overdag een hele vrolijke en ondeugende jongen. Met slapen heeft hij ook geen probleem maar hij wordt standaard huilend en badend in het zweet wakker, roepend naar papa. Dat doet pijn om te zien, want hij is op geen manier te troosten en papa zal hij heel waarschijnlijk nooit meer zien.

Na deze dagindeling en verhalen over kinderen ga ik weer terug naar mijn leven als mama want er zijn nog wel een aantal bijzondere gebeurtenissen die ik jullie niet wil onthouden hoor (poep, plas, anyone?)

Dinsdag was mijn 3^e dag in Salomon Klein. Maandag was er niet veel speciaals gebeurd, ik heb wat geoefend op de namen en dat was dat. Dinsdag leek ook een dag als normaal, maar schijn bedriegt. Het was heel warm en iedereen loopt altijd op slippers, dus die dag had ik datzelfde idee gehad. De mama's hadden er nooit problemen mee, dus hee: wat kon mij gebeuren?

Na het middagdutje werd iedereen langzaam wakker en naar de baños gedirigeerd om op de pot hun behoefte te doen. Hier was Angela het alleen niet he-le-maal mee eens. Want ja, waarom op de pot als het ook in de slaapzaal kan? Niemand had iets in de gaten en ik was Gabriel uit bed aan het halen toen ik ineens iets warms aan mijn teen voelde. Ik keek naar beneden en ik zag me toch iets dubieus geelgroenigslijmerigs aan mijn voet zitten! Jawel, ik was heerlijk in de drol van Angela gestapt, vers en nog lekker warm, jakkie. Na de rest van de kinderen de badkamer in te hebben gebracht ben ik maar snel naar de wc gerend om er nog het beste van te maken. Eenmaal thuis heb ik natuurlijk meteen mijn voet grondig, zeer grondig gewassen inclusief slipper. Voortaan dus absoluut dichte schoenen, ook al weet ik niet of poepsneakers nou zo'n goed idee zijn?

Poepverhaal 2:

Afgelopen maandag zijn er 2 nieuwe vrijwilligers bijgekomen, nichtjes van Nel. Die komen kijken waar hun tante altijd naar toe gaat en één daarvan werkt op mijn Sala. We waren aan het kletsen over vanalles en nog wat en het kwam over de poep van de kindjes. Ik vertelde dat eigenlijk alle poep wel een vieze kleur had (daar was ze het mee eens) en dat veel kinderen toch diarree hadden (niet alleen waterdun maar ook semi-dun vind ik diarree, was ze het ook mee eens). Ook zei ik dat vrijwel alle kinderen, en dan vooral de meisjes, luizen hadden. Dit alles vond ik opzich niet heel vreemd in een weeshuis met zoveel kinderen en ik nam aan dat de mama's hier ook op letten.

Tijdens de lunch kwam het gesprek dus op die diarree (lekker, zit je net pindakaas te eten, zie je het voor je?) en luizen en toen zeiden Nel en Annelies verontwaardigd dat dat echt niet normaal was en dat daar middelen tegen waren. De mama's zouden dit gewoon moeten doorgeven en luizenshampoo moeten gebruiken, maar dat had ik ze nog niet zien doen. Nel zou naar de verpleegster en naar de directrice, Emma, gaan om hier even over te praten.

En jawel, een half uur later tijdens het middagdutje van de kinders, komt er een delegatie van 4 personen aangestormd. Met vrij luide stem vragen ze of er luizenshampoo gebruikt wordt (de mama's zeggen van wel) en of de kinderen diarree hebben (de mama's zeggen 2 kinderen). Dan draait Emma zich naar mij en zegt heel subtiel: Zij heeft gezegd dat er luizen en diarree waren, vertel eens; gebruiken de moeders luizenshampoo? Ik kreeg twee dodelijke blikken naar me toe toen ik zei dat ik het niet precies wist maar ik dacht dat ze het niet gebruikten. Nel kwam al aangelopen met een dichte fles luizenshampoo, dat was dus gelogen. Ook over de diarree geven ze niet elke dag goed door hoeveel kindjes dat hebben.. zo raar! Nel legde me wel uit dat de Bolivianen over het algemeen wel vrij veel en om vrij nutteloze dingen liegen, dat had ik ook al vaker gehoord. Maar waarom zou je geen shampoo gebruiken? Wat is het nut?

De middag erna was uiteraard erg gezellig, met mama's die me niet aankeken en niet tegen me spraken dus ik was blij toen het 5 uur was. Gelukkig had ik de volgende dag weer 2 andere mama's.

De volgende dag vertelde ik het verhaal tegen de mama's die er heel hard om moesten lachen en gelukkig (GELUKKIG) begrepen dat ik het gezegd had. Ook hadden ze uitgelegd dat diarree dus alleen was als het waterdun was, and that was fine by me!

Deze dag (jawel, poepverhaal 3, begint het eentonig te worden?) kwamen ze de grote verbouwing in onze sala doen. Terwijl de kinderen op de pot zaten moest natuurlijk het doek van de omkleedtafel vervangen worden (dat kan natuuurlijk niet wachten tot daarna haha) en de kinderen vonden het enorm interessant. Vooral het gereedschap van de man (schaar, mes, schroevendraaier, hamer, spijkers) waren populair dus je moest echt opletten dat er niemand vandoor ging met een mes.

De kinderen moesten dus ook vrij lang wachten en dat deden ze niet allemaal keurig op het potje, begrijpelijk. Helaas was het feit toen wel dat er overal poep tegen de muren en op andere kinderen zat en gevaarlijk weinig poep ín het potje. Jummie, dat was lekker schoonmaken.

Daarna gingen we buitenspelen en opeens krijg ik de mededeling van Mama 1 (Jheanet) dat ik Jhunior even naar binnen moet brengen naar Mama 2 (Mariela) om hem te verschonen. Hij had zo gigantisch gepoept dat het via zijn broek naar beneden was gelopen zo zijn sok en schoen in, dat krijg je met dunne poep. De geur was ook weer absoluut heerlijk en als kers op de slagroom kon ik Mariela een zelfs voor elkaar gekregen om poep op zn t-shirt te krijgen, hoe dat kan gebeuren?

Na een grote schoonmaak en nieuwe schoenen konden we weer naar buiten, waar ik (heel lief) een compliment kreeg dat ik een echte mama was omdat ik hem zo goed verschoond had, blij momentje!

Nu is het voorlopig klaar met de poepverhalen, maar ik heb nog wel een wat smakelijker verhaal: een verjaardag (cumpleaños). Afgelopen dinsdag was de verjaardag van alle kindjes in Salomon Klein. In Bolivia vier je eigenlijk tot 4 jaar de verjaardag van kinderen niet, maar omdat het hier niet te doen is om iedereen apart zn verjaardag te laten vieren (ze hebben hier ook vrijwel niks voor zichzelf, buiten een bed en knuffel en tandenborstel), doen ze hier een aantal keer per jaar een grote verjaardag voor iedereen. Dit bestaat uit veel snoep, frisdrank, taart en ballonnen en elk kind krijgt een klein cadeautje (allemaal hetzelfde, kan er ook geen ruzie over komen). Dit was erg leuk om mee te maken, vooral de oudere kinderen waren door het dolle heen en kwamen met een big smile op je afrennen. En de mama's werden natuurlijk ook niet overgeslagen met chocola, taart en frisdrank, helemaal niet verkeerd dus J.

Weer een heel verhaal dus, over een paar dagen komt mijn Atiy verhaal erop EN nog een apart artikel over een sponsoractie die ik aan het opzetten ben voor de allerarmste kinderen van Atiy!

Muchos besos, Lotte