Voor degenen die het nog niet wisten (ik denk dat iedereen het weet haha), loop ik een beetje achter met mijn blogverhalen. Ik ben nu dus 3,5 week terug als dit verhaal begint, oei oei oei oei.

Dan als eerste wil ik iedereen heel erg bedanken voor alle leuke en lieve reacties, van veel wist ik niet dat ze mijn blog lazen en ik vind het ontzettend leuk dat iedereen mijn lappen tekst blijft lezen. Elke keer weer een vrolijk momentje als ik bij mijn ‘page-views' en mijn reacties kijk, muchas muchas gracias a todos!

Deze zondag ben ik verhuisd. Ik heb afscheid genomen van mijn leuke gastgezin bij de taalschool (moeder Mabel, vader Mirco, dochters Analy en Keisy) en ze waren zo lief om mij naar mijn nieuwe gastgezin te brengen. Vrij bijzonder dat ze een auto hebben, want dat hebben niet zo heel veel mensen in die buurt.

Aangekomen bij mijn nieuwe gastgezin was het even schrikken, wat een enorm huis in een deftige buurt! Dit was wel even andere koek, mijn oude gastgezin stond ook met grote ogen te kijken naar een villa-achtig vrijstaand huis van 2 verdiepingen. Dit is best wel bijzonder in Bolivia, je vindt hier zulke grote contrasten.

De familie bestaat uit 5 personen (moeder Theresa, vader Gabriel, dochters Gabriella en Valeria en zoon Ricardo) en oma Luz en hond Chato lopen er ook rond. Ook -SHOCK- hebben, ze een empleadora, een hulp die er 6 dagen per week is om te koken, schoonmaken en andere huishoudelijke taken te verrichten. In Nederland is dat bijna niet voor te stellen, maar hier is dat vrij normaal als je wat geld hebt. De hulp heet Adela, een lief meisje van 21 jaar die er al 3 (!!!) jaar werkt. Ze moet altijd heel hard lachen als ik iets niet weet in het Spaans of als ik een fout maakt. Een klassieke fout is wel dat ik zeg: ‘yo he lavado mi caballo/cebolla' terwijl ik bedoel ‘yo he lavado mi cabello'. Deze 3 woorden haal ik vrij veel door elkaar en dat kan voor veel rare zinnen zorgen. In de eerste zin zeg ik namelijk dat ik mijn paard (caballo) of ui (cebolla) gewassen heb, terwijl ik wil zeggen dat ik mijn haar (cabello) gewassen heb. Hier kan Adela dan een kwartier lang heel hard om moeten grinniken, heel grappig.

Gabriella, de oudste dochter, is getrouwd met een Nederlandse man, heel leuk. Ze is nu druk bezig met inburgeren, waar ik help als overhoorder met een ge-wel-di-ge Nederlandse uitspraak ;-).

Ook heb ik hele leuke buren gekregen, in de vorm van een Belgisch stel, Maarten en Tessa. Ik had ze al eerder via de mail gesproken en ontmoet op de taalschool, en nu hebben ze mij als lastige buurvrouw gekregen. Dat lastige zul je aan het eind van de blog wel begrijpen...

Mijn nieuwe ‘casa' dus: knettergroot huis met in de achtertuin een apart huisje met 2 kamers, een badkamer en het washok/geïmproviseerde keuken voor Maarten en Tessa. In één van de kamers slaap ik. Het is ietsjes kleiner dan mijn vorige kamer, maar nog steeds helemaal prima met een bed, 2 stoelen en een kast en het beste... draadloos internet! En ik hoor weer mensen denken, uuh maar waarom duren die blogs dan zo lang? Je hoeft toch nergens heen voor internet? Jup, i know, maar ik heb het gewoon veel te druk hahaha.

Tessa en Maarten koken zelf, maar aangezien de meeste mensen weten dat het niet verstandig is als ik in de buurt van een fornuis/oven kom (koken is geen hobby), eet ik met de familie mee. Oma Luz eet in de middag ook mee, die woont hier namelijk om de hoek.

Het eten in de familie is opzich prima, maar nu hebben ze bedacht dat ik nog te weinig traditionele Boliviaanse gerechten ken en dat resulteert in af en toe wat ‘aparte' maaltijden die de familie zelf volgens mij ook niet zo lekker vindt. Ook het brood in de ochtend is wat bijzonder, normaal hebben ze hier 2 soorten veelvoorkomend brood, tortillas en maraquetes. Dit is alleen wel witbrood en we weten dat bruin brood natuurlijk veel beter is, met gezonde granen en tarwen en weet ik wat. Normaal ben ik wel van bruin brood maar dit brood is niet te kauwen. Het is heel compact (het lijkt alsof het al een paar weken ligt terwijl het vers is, dat belooft veel goeds) en dus bijna niet weg te krijgen, alleen met heuuul veel jam is het nog te doen ;). Voordeel is wel dat het dus wel goed voor de stoelgang is, maar lekker brood vind ik toch iets belangrijker haha.

Ook ben ik hier nog niet uit hoe het nou zit met het avondeten, vooral de eerste 2 weken was het vreemd. Avondeten is hier sowieso niet met de hele familie, want de lunch is de belangrijkste maaltijd die je met iedereen samen eet. Het is dan ook warm en veel, heel veel eten. ‘Probleem' is dat ik soms om half 9 - 9 uur nog steeds niet gegeten heb en dan begint mijn maag toch wel te protesteren (die doet ook mee met de stakingen en protesten, mijn maag past zich helemaal aan aan de cultuur). Hier begin ik de lastige buurvrouw te worden, want op een aantal avonden wanneer ik om half 9 nog geen eten had, kwamen mijn buurtjes aankloppen of ik niet wat van hen wilde eten... natuurlijk wilde ik dat wel, dus ik was de panschraper/vuilnisbak waardoor ik er weer tegenaan kon, totdat de familie dan een half uur later aankomt dat het eten aankomt. Dan heb ik geen honger meer, dus nu hebben ze door dat mijn Nederlandse Ik graag voor half 9 eten ziet als ze een hele dag gewerkt heeft, dat is dus wel erg fijn J.

Nu even een update van mijn leven buiten werk, mijn Salomon Klein (weeshuis) stukje komt over een paar dagen (mijn blog is weer eens te lang, sorry es en kim, dat wordt weer een USB stick!) en kom vooral terug om dat te lezen, want je wilt niet missen hoe mijn eerste dagen waren hoor.

Vrijdag voor dat ik overkwam naar mijn nieuwe gastgezin, heb ik gebowld met Tessa, Maarten en Marieke. Het was heel gezellig en vooral mijn bowlingtalenten kwamen erg goed naar voren (24 punten in 10 beurten, hoezo slecht?). Toen we dus fanatiek aan het bowlen waren, zei ik tegen Marieke dat ik één van de mannen naast ons herkende van een avondje uit van de week ervoor. Hij viel op omdat hij vrij lang golvend haar had en dat zie je hier niet veel bij mannen, vooral niet bij Bolivianen. 10 minuten later word ik met Tessa ineens in het Engels aangesproken met ‘I heard you speaking Dutch to each other, is that right?'/'Ik hoorde jullie Nederlands praten met elkaar, klopt dat?' door die jongen met het lange haar. HUH, bleek hij dus in NL gestudeerd te hebben en te wonen en hij was hier nu op vakantie. Hij wilde graag dat we een foto van hem en zijn vrienden maakten en deze dan doorstuurden, dat wilden we wel natuurlijk! Maar wat een toeval, op Samir na heb ik nog geen NL sprekende Boliviaan gezien.

Na ons bowlavontuur zijn we nog even wat gaan drinken en daarna naar huis gegaan, de dag erna gingen we weer feesten (Marieke en ik) dus we moesten ergens nog wel energie overhebben.

Dag erna dus, eerst ging ik naar Hans en Koen toe, 2 andere vrijwilligers. Zij wilden hun nieuwe appartement midden in het centrum even inwijden met een drankje en daar zeg ik geen nee tegen. Marieke kwam daar later ook nog heen en toen zijn we met zn allen uitgegaan , waar het erg gezellig was. Het was ook alweer bijna ochtend toen ik thuiskwam en ik moest de dag erna nog mijn tas inpakken, oeps.

De eerste week in mijn nieuwe huisje was toch wel bijzonder te noemen. De Bolivianen houden namelijk nogal van staken zoals jullie al gelezen hebben in de vorige blog. Deze hele week was het stakingen - demonstraties - wegblokkades - weer stakingen, waarom niet - wegblokkades - staken. Dat is natuurlijk nog niet zo erg, buiten dat je een beetje gekluisterd zit aan de buurt van je huis omdat taxi's met stakingen vaak het centrum niet in durven, maar het weer zat ook erg mee.. Niet dus.

Het regent hier nu al een maand lang veel, lang en hard. Het is na een hele periode van droogheid, dus de eerste 2 weken was iedereen blij en tevreden en gelukkig met de regen (ik natuurlijk iets minder). Na die 2 weken begon er toch wel een probleem te ontstaan, het komt hier nauwelijks voor dat het 3 dagen of langer achter elkaar regent en nu regent het al zo'n paar weken achter elkaar met af en toe een dagje rust. Dit kunnen de straten ook niet aan die dan in hele rivieren veranderen, niet normaal. Vooral in de armere wijken met zandpaden is het een drama want daar kan je niet meer rijden.

Het echte drama bevindt zich echter in andere plaatsen, te beginnen met de gigantische grondverschuiving in La Paz waardoor honderden mensen hun huizen en bezittingen zijn kwijtgeraakt. Ook hier dichter in de buurt (Quillacollo het buurtdorp en andere dorpen rondom Cochabamba) zijn getroffen door de regen en hele delen zijn overstroomd. Dit is dus wel even andere koek dan rivierwegen, gelukkig is de regen nu weer een beetje op zn retour.

Terug naar mijn dagen, door stakingen en regen zat ik vrij aan huis gekluisterd, maar gelukkig waren Tessa en Maarten er nog om mij gezelschap te houden, dat was gezellig. Ik zou dinsdag eigenlijk naar Atiy gaan (project 1), maar door stakingen ging dat niet door. Anna, de begeleidster, heeft namelijk een busje dat er uitziet als een trufi en die zijn nogal eens doelwit van stakers, niet zo slim dus.

Woensdag nog Spaanse les (dat doe ik nou elke woensdagochtend om het niveau een beetje op peil te houden) en 's avonds was natuurlijk het wekelijkse sportavondje met Wally, ik heb weer van deze volleybalvorm genoten, het was echt leuk.

Donderdag zou ik naar Salomon Klein gaan maar Anna kon niet bij mij komen om me te introduceren. De stakingen waren vandaag helemaal geëscaleerd dus het was niet slim om op pad te gaan dus we hebben toen voor vrijdag afgesproken, ik had er zin in! Ik was er al 1 keer eerder snel geweest, maar ik was heel benieuwd waar ik terecht zou komen en wat ik mocht doen.

Vrijdag, maandag en dinsdag heb ik eindelijk gewerkt in Salomon Klein, mijn ervaringen volgen in de volgende blog over een paar dagen maar ik vertel nog even wat over het weekend. Kan je merken dat ik van praten hou? Zoveel ik praat, schrijf ik ook dus straks heb ik een heel boekwerk, lo siento (het spijt me)!

Het weekend dus, heel enerverend! Zaterdag ben ik met de buren op stap gegaan om een fiets te kopen en waar koop je een fiets... natuurlijk, op de Cancha, de grootste markt van Bolivia/Zuid-Amerika waar alles te koop is behalve auto's J. Wij hebben eerst 2 nieuwe Belgische studenten, Lieselot en Sarah een beetje wegwijs gemaakt en daarna gingen we op naar het fietsgedeelte van de Cancha. Voor 42 euro, jawel, heb ik daar een mountainbike gekocht en Tessa en Maarten ook. Helemaal gelukkig met onze aanwinsten fietsten we richting huis. Over de Cancha met de fiets is een uitdaging en we kregen veel starende blikken, maar we hebben het gered. Toen we op een kwart waren begon het zachtjes te regenen (duh) en de lucht zag er niet veelbelovend uit. Omdat wij in onze dunne vestjes waren gegaan, want hee, lekker weer in de ochtend, zijn we gaan schuilen bij een barretje om wat te drinken. Na een uur en 2 drankjes verder was de regen nog niet gestopt maar we wilden wel gaan, dus als diehards die in NL/België wat gewend zijn qua fiets en regen gingen we op weg... Eenmaal thuisgekomen waren we zeiknat (tot op het ondergoed en dat is niet overdreven) en ik was uitgeput, berg op op deze hoogte is toch wat anders dan in NL hoor en ik sta nou ook niet bekend om mijn uitstekende conditie hahaha. Lekker warme kleren aangetrokken en ik kon er weer tegenaan!

Zondag ben ik met Tessa en Maarten lastminute naar Tarata gegaan, een dorpje hier niet ver vandaan, dachten we. Trufi gezocht en rijden maar, het was alleen geen half uurtje rijden zoals we dachten, maar een uur! Ik had even in de Nederlandse dichtbij en ver weg termen gedacht, maar hier is alles onder de 3/4 uur dichtbij. We hadden de pech dat we bij 2 cholita's in de auto zaten, de traditionele Bolivaanse vrouw. Het fijne is dat deze mensen zich niet zo vaak wassen en de hygiëne niet heel hoog in het vaandel hebben staan en ik had daar geen last van, maar Tessa.. Die was een soort van ingeklemd tussen voor: een cholita en achter: doek met spullen van cholita = stinkennnn! Die was erg blij toen ze uit de trufi kon stappen, waarnaar wij een klein oud dorpje zagen. Het leek net of er een oorlog was geweest, veel gebouwen stonden op instorten, in de straten had de tijd stilgestaan en er lagen overal stenen en bergen zand.. indrukwekkend wel. Na wat rondgelopen te hebben werden we gebeld door Hans en Koen met de vraag of we naar een voetbalwedstrijd van Aurora (profclub van Cochabamba) wilden kijken. Wij snel hup in de taxi en op naar het stadion zodat we nog op tijd waren, die kans wilden we niet laten liggen.

Daar aangekomen kochten we een kaartje voor 2,5 euro om binnen te komen, tussen de die-hard fans zaten we. De wedstrijd was erg leuk om te zien, de supporters waren gigantisch aan het schelden op de scheids en de spelers (het is dat je het niet hoort) deden volgens mij even hard mee. Het gaat hier toch wel wat anders hoor, de scheids/grensrechters moeten onder ME-begeleiding het veld afgehaald worden omdat de spelers nog wel eens uit hun slof kunnen schieten hahaha. Toch vrij apart, vind je niet? Ook kan het zijn dat de scheids zijn beslissing terugdraait als het publiek heel hard joelt dat hij de verkeerde beslissing heeft gemaakt, geen moment saai dus.

Na de wedstrijd die natuurlijk gewonnen was door team Celeste (lichtblauw, de kleur van Aurora), gingen we op weg naar huis. Het was een gekkenhuis en de taxi's vroegen de hoofdprijs omdat iedereen tegelijk naar huis wil. Ik stapte met Tessa en Maarten in de taxi waar we voor een heel klein stukje 15 bs (1,60 euro) moesten betalen en dat is hier echt heel erg prijzig, normaal is het maximaal 10bs. Onze straat is vrij onbekend maar ligt dichtbij een grote kruising, en die geven we dus ook altijd aan bij de taxi-chauffeur. Normaalgesproken is het geen probleem voor hem om 2 straten door te rijden om ons af te zetten, maar deze had daar geen zin in. Op de kruising zette hij zijn auto stil en zei hij dat hij niet verder ging.. wat? Ik hou ook al van discussiëren, in welke taal dan ook, dus ik ging de discussie aan: wij hebben al veel te veel betaald, is het omdat we wit zijn, dat soort dingen :P. Hij wilde niet luisteren dus wij zeiden, als u niet verder rijdt, dan betalen we niet en we stapten uit in de hoop dat hij ons toch thuisbracht. Maar nee, opeens haalde hij iets onder zijn stoel vandaan (is het een mes, is het pepperspray, ik weet het niet?) en kwam op ons aflopen. Nu waren we toch wel een beetje bang en hebben we betaald en zijn we gelopen, wat een avontuur!

Even terug naar de fiets van de markt. Dag 2 van gebruik ging de heenweg super goed, bergaf, wind in de rug, heerlijk! De terugweg was minder, want ik moest lopen.. band lek! Na een wandeling van 40 minuutjes kom ik thuis aan en zie ik Maarten klungelen met hun fietsen terwijl Tessa roept ‘JIJ OOK AL?!'. De band van de fiets van Tessa was ook lek. De dag erna ging ik op de fiets van Maarten geld halen even verderop. Op de terugweg: ketting eraf die er niet zomaar opgelegd kon worden, top! Miskoop?

Toen kwam Maarten weer in beeld die de banden (ja ook die van mij:D) heeft geplakt, wat een held! Nou doet mijn fiets het weer helemaal goed (even afkloppen) en ben ik meer dan tevreden.

Dit was het weer voor deze blog en ik beloof met heel mijn hart dat de volgende blog snel komt want ik moet nog zo veel vertellen want ik maak ook zoveel mee!

Toekomstige blogs:

• - Werk in Salomon Klein, weeshuis
• - Werk in Atiy, groter project van Anna
• - Carnaval in Oruro, oh wat was dat vet
• - Afgelopen 2 weken + carnaval in Cochabamba, ook leuk!
• - En nog veeel en veeel meer

Heel veel liefs y besos, Lotte (die uitgelachen wordt om haar naam omdat LOTE hier een 'stuk grond' betekent en je het hetzelfde uitspreekt)