Buen dia!

Dit wordt een verslagje van de afgelopen twee weken. Er zijn niet veel spannende dingen gebeurd zoals met excursies, dus dit keer past het wel in 1 verslagje J. Sorry dat het weer zo lang duurde, maar de inspiratie was ver, heel ver te zoeken.

Na de 3 dagen Lllallagua hebben Marieke en ik afscheid genomen van Pauline. Ze ging weer verder, op naar Salar de Uyuni (grootste zoutvlakte ter wereld, grootte: provincie Utrecht) en daarna door naar Peru en Ecuador. Nu waren we nog maar met zn tweetjes over.

Spaanse lessen gingen weer goed, de presente, futuro en klein deel van verleden tijd geleerd en het viel allemaal erg mee (toen wist ik, naïef als ik was, nog niks over de hele spaanse verleden tijd). In de lessen heb ik van de leraressen ook het Boliviaanse spel Cacho geleerd. Het is eigenlijk een drankspel, maar in de les deden we het toch maar zonder drank, zo op de vroege ochtend. Het lijkt een beetje op Yahtzee, dus dobbelen, maar hier moet er ook 1 (of 2) dobbelsteen een halve slag gedraaid worden. 1 wordt dus 6, 2 = 5 en 3=4. Ik ga het hier niet helemaal uitleggen, maar het is leuk en ik heb het ook maar aangeschaft, dus iedereen krijgt het over een paar maanden te verduren, want dan ga ik het wel leren J.

Die vrijdagavond hadden 2 leraressen een groot aantal leerlingen uitgenodigd om naar een cafe in de buurt te gaan om Cacho te spelen (dus met drank), en er zou ook folklorische Boliviaanse muziek zijn. Het was echt heel erg leuk. We hebben geen cacho gespeeld, maar de muziek was heel erg gaaf en vrolijk en zomers en we hebben allemaal lekker gedanst. Eerst keken we wel een beetje raar, omdat iedereen opstond met een servetje/papieren zakdoekje en daar mee stond te hupsen en te zwaaien... HUH ? Toen heeft Tuki (lerares) uitgelegd dat dat een echte Boliviaanse dans was, van vroeger en dat die zakdoekjes erbij hoorden. Iedereen danst hier ook, ook een man van dik in de 80 stond nog vrolijk mee te dansen, leuk! Er waren verschillende bands in traditionele kleding en we hebben veel gedanst. Op een gegeven moment kwamen er bij een band dansers in traditionele kostuums dansen, dat was echt heeeeeel erg vet! Foto's komen uiteraard nog, maar ze waren een en al kleur en dansten een soort gevecht met hoofdtooien, veren, alles.

Rond een uurtje of 1 zijn we weer huiswaarts gekeerd, want Marieke en ik hadden besloten dat we de avond erna naar de film zouden gaan en daarna zouden stappen.

Hier in Cochabamba heb je het CineCenter, een enorm gebouw met onder andere een bioscoop. We hadden allemaal goede verhalen over Black Swan gehoord, dus daar gingen we heen. En o-mijn-god, wat was die film gruwelijk. Prachtig gemaakt, heel goed gespeeld, maar ik vond hem zo eng! Het was ook niet slecht gruwelijk, maar gruwelijk gruwelijk en na de film had je ook niet een gezellig gevoel ofzo, je moest er over blijven praten.

Na bijgekomen te zijn van de film (adem in, adem uit), gingen we uit. We waren niet helemaal in de partymood door, jawel, de film maar we hadden van leraressen gehoord dat je bij het CineCenter in de buurt goed uit kon gaan. Vol goede moed gingen we naar die boulevard, maar wat we daar toch tegenkwamen.. Het stond er vol met meisjes in veel te korte sexy jurkjes met heel weinig stof en glitters (yuk) en mannen die met hun hoofd in de gel waren gevallen en met bendes oorbellen en grote kettingen en armbanden om. Ik voelde me in een keer heel ongemakkelijk in mijn spijkerbroek met gympies. We hebben nog wat rondgelopen, de voors en tegens afgewogen (voor: we zijn hier nou toch, tegen: help, hier wil ik niet naar binnen!) en toen hebben we maar snel een taxi gepakt naar de binnenstad om daar naar een club te gaan waar mensen ook zonder problemen in een spijkerbroek liepen. Uiteindelijk toch een hele leuke avond gehad !

De volgende dag hadden we bedacht dat het leuk was om een uitstapje te maken omdat er deze week niks van de school was. Het werd Quillacollo, een dorpje verderop. Daar is elke zondagochtend een markt waar het leuk is om over heen te lopen (Bolivianen zijn volgens mij sowieso dol op markten). Zondagochtend ja, je leest het goed, en daar gingen we na een nacht feesten naartoe en het was die ochtend vroeg. Heel vroeg. (Viel wel mee hoor, maar mijn bed riep nog heel hard dat het nog láááng geen tijd was om op te staan). Het marktje was leuk en we moesten volgens onze lonely planet gidsjes ook nog echt even naar de kerk want daar zou de heilige maagd Maria zich hebben laten zien. (Urkupiña genoemd hier, dat is dus die verschijning, niet Maria) Dat is trouwens niet heel onbekend hier, dat er een verschijning van de heilige maagd Maria / heilig ander persoon zich laat zien. In de kerk was een dienst bezig, en in tegenstelling tot in Nederland zat de kerk bomvol! Ook was er een speciale ruimte waar een beeld van Urkupiña stond en waar mensen kaarsen konden plaatsen (volgens mij namen ze die van thuis mee) en die plantten ze dan in een kaarsenzee > grote tafels met overal kaarsen, geen specifieke plaatsen dus. Helaas konden we geen foto's maken, maar het was wel een leuk gezicht.

Even een Boliviaans feitje tussendoor. Ze gebruiken overal spaarlampen voor, meestal nog zonder kap ofzo dus enkel een peertje. Dat is natuurlijk heel goed, maar ook in de kerk hadden ze spaarlampen. In werkelijk elke kroonluchter (zo'n klassieke met tierelantijnen) zaten spaarlampen en dat ziet er zo vreemd uit. Vooral omdat het licht echt van dat harde witte licht is, vind een kerk toch meer iets voor klassieke lampjes met warm geel licht hahaha.

Na deze uiterst vermoeiende wandelingen vonden dat we wel een goede lunch verdiend hadden. Ze eten hier altijd warm en veel voor de lunch en het is ook heel makkelijk om voor weinig geld ergens te gaan eten. We zagen ergens een klein ‘restaurantje' waar we naar binnen gingen. Restaurant is eigenlijk een te mooie naam voor veel eetgelegenheden hier, plastic stoelen / wiebeltafels / plastic bekers zijn hier heel normaal.

Er stonden allemaal gerechten op de kaart die we niet kenden, maar er stond ook iets met pollo (kip) bij. Pollo is altijd goed dachten wij, dus dat namen we... en wat kregen we: juist! Sopa de pollo (kippensoep) met een halve kip en aardappels. Dat was niet helemaal wat we in gedachten hadden, maar het was nog niet heel verkeerd.

Daarna zouden we nog naar een ander dorpje gaan, Tiquipaya. Dit zou -volgens de lonely planet, natuurlijk- een leuk dorpje zijn met prachtige bloemen overal en het was dichtbij Quillacollo. Na veel gezoek naar de goede trufi (dat is nog niet gemakkelijk, trufi-chauffeurs praten vrij onduidelijk) zaten we in de goede trufi naar TIquipaya. Daar aangekomen gingen we vol goede moed op zoek naar bloemen, bloemen en bloemen... maar zoveel bloemen konden we niet vinden. We hebben nog eventjes verder gekeken maar buiten een slapende man op het gras in het park (vast een wilde nacht gehad) konden we niks vinden. Toen zijn we maar weer teruggegaan naar onze casas om daar weer vroeg het bed in te duiken.

De week erna was het weer tijd voor spaanse les. We zouden beginnen met de 2 andere verleden tijdsvormen en ik had al van een zuchtende en steunende Marieke gehoord dat deze niet zo fijn waren.. Ojee!

Ze hebben hier dus 3 verleden tijd vormen waar weer allemaal verschillende regeltjes aanzitten. Verwarrend is dat deze elkaar op veel manieren overlappen en dat er weer veel uitzonderingen zijn. Na veel geoefen ging het al wat beter, maar toen de profesora zei dat ik eigenlijk alles kon gebruiken omdat niks ‘fout' is, maar ze me wel ging verbeteren, toen was ik helemaal de weg kwijt hahaha. Nu gaat het gelukkig iets beter, maar ik gebruik zelf eigenlijk maar 1 verleden tijd (de makkelijkste natuurlijk, dat begrijp je ;-)). Handig is wel dat ik mensen nu wel beter kan verstaan omdat ik weet dat het een verleden tijd is, dat is altijd mooi meegenomen.

In de les hoorde ik opeens vrij harde melancholische muziek. Ik vroeg aan de lerares wat die muziek inhield, waren het stakingen (daarover meer), feestje in de ochtend (je weet het nooit) of iets anders? Bleek het te zijn dat er iemand dood was gegaan en dan wordt door die familie die muziek gedraaid zodat iedereen weet dat er iemand overleden is en de buurt kan komen condoleren. Ook reed er een auto met een mannetje rond die aan het rondschreeuwen was waar er iemand was overleden, dat schijnt hier traditie te zijn!

Over de stakingen, dat was fijn de hele week. Het openbaar vervoer (trufi's) wilde de prijzen voor een ritje verhogen van 1,5 bolivianos naar 2 bolivianos. Dat is dus een verhoging van 5 eurocent, niet veel zou je denken. Voor de mensen hier is het alleen een groot probleem omdat 50 centavos (cent) hier best veel waard is. Daar begonnen de stakingen mee, de bevolking die aan het staken was. Dat betekende geen openbaar vervoer (dat mis je hoor in een grote stad), handiger om niet naar het centrum te gaan (met stakingen kan er geweld zijn) en wegblokkades door de hele stad heen. Dit is al 2,5 week aan de gang en toen de regering het terug wilde draaien, gingen de trufichauffeurs staken dat ze hem hoog wilde houden! NEEEEEEE.

Ik weet niet of ik het al verteld had, maar Bolivianen zijn nepstakers. In het weekend staken ze namelijk niet, omdat ze dan toch al vrij hebben van werk en ze zelf ook wel lekker erop uit willen. In het weekend rijden de trufi's wel gewoon, echt heel erg. Ook als het regent stoppen de mensen met demonstreren, want ja: straks worden ze nat!

Maargoed, de crisis is op het moment van plaatsen wel weer een beetje over, de prijs is nu 1,80 geworden (vaak 2 bolivianos omdat ze geen 20 centavos terughebben) en iedereen is weer min of meer tevreden J.

Ik ben 2 weken geleden ook verhuisd naar mijn nieuwe familia. Alles ging goed, de kids in mijn oude gastgezin waren er niet heel blij mee dat hun speelmaatje ging verdwijnen, maar ik heb het hier naar mn zin. Het gezin hier is wel een stuk rijker met een hulp die 6 dagen per week voor hen werkt, kookt, schoonmaakt en andere klusjes doet. Ik hoef dus ook nooit af te wassen, dat doet Adela. Ze is heel aardig en ze kan een kwartier dubbelgelegen liggen van het lachen omdat ik een woord niet weet in het Spaans of iets verkeerd zeg.

Later meer over mijn familie want ik moet nu rennen, want we gaan over 5 minuten naar Oruro toe voor het vetste carnaval everrrrrrr! Denk aan 30.000 dansen, parades, feesten en alles er op en eraan. Fotos komen uiteraard zo snel mogelijk en het verslagje natuurlijk ook J.

Muchos besos, Lotte