¡Hola, hola!

Ja, ik hoor het jullie al zeggen: hee, die blog zou vorige week toch komen? Ik weet het, maar ik had verschillende opstartproblemen met het internet hier (toen las die mijn USB niet, daarna had het internetcafé alleen oude word en mijn bestand was natuurlijk in nieuwe word, en zo verder). Hier issie dus eindelijk, mijn verslag van de excursie naar de mijnen van Llallagua.

Afgelopen week hadden Pauline, Marieke en ik ons opgegeven voor de excursie naar de mijnen van Llallagua. Dit is een dorp waar nog een actieve mijn aanwezig is en waar bijna het hele dorp in de mijn werkt. Llallagua is hier, hoe verrassend, ook niet om de hoek, maar ik begin al te wennen aan de afstanden hier. Vrijdag om 1 uur zouden we vertrekken in de bus richting Oruro. Er ging nog 1 iemand anders mee, Heidy, een oudere Zwitserse vrouw. Na school had ik een uurtje om te eten en nog de laatste dingen voor te bereiden. Om 1 uur stonden we bij de school te wachten en ik (en de rest ook) dacht dat er een klein busje zou komen om met ons naar Llallagua te gaan. Dit was de vorige keren ook het geval. Toen bleek dat we met de gewone bus gingen (ook geen probleem) en dat die over een half uur al zou gaan. Nou zou je dat toch nooit redden, want het duurt zeker een half uur om bij de busterminal te komen. Marieke was 5 minuutjes te laat, want Karly ging weg en de familie wilde graag een foto. Dat kan hier alleen niet even snel, er moesten haren gekamd worden en leuke kleren aangetrokken worden hahaha. Toen we in de Micro zaten was Heidy niet zo blij dus de sfeer was gelijk al geweldig. Eenmaal aangekomen bij de busterminal blijkt er echt nul probleem te zijn omdat er om het kwartier een bus gaat, vanwaar die haast? Maargoed, we zaten goed en wel in de bus naar Oruro. De reis zou ongeveer 4,5 uur duren en ik denk dus nu al : Oh relaxed, maar 4,5 uur in de bus. De busreis lang kwamen er veel verkoopmevrouwen met warm eten ( het ruikt echt afschuwelijk) en drinken. Die werden dan een aantal kilometer later weer uit de bus gegooid, heel apart. In Oruro was het nog 2,5 uur naar Llallagua toe, we zaten inmiddels al een stukje hoger in de ‘altiplano'. De omgeving is hier ook meteen heel anders, veel bergen en een stuk minder groen dan rond Cochabamba. Die nacht lekker geslapen in hotel Llallagua, we waren allemaal kapot. Ik merk nu trouwens voor het eerst hoe het is om ‘groot' te zijn. Voor Boliviaanse begrippen ben ik vrij enorm, 1.75 is hier niet eens voor veel mannen weggelegd. De deuren in het hotel waren ook gemaakt voor mensen onder de 1.70 waardoor ik toch een aantal keer mijn hoofd fijn gestoten heb. Ook is het water hier bruingrijzig, komt doordat er veel meer mineralen in het water komen als het regent (en het regende hard), maar het ziet er niet heel fijn uit.

De volgende dag was het weer vroeg ‘rise and shine' en we zouden die ochtend naar de mijnen gaan, dachten we... Het bleek dat er (op zn boliviaans) nog niks geregeld was en opeens was het niet meer zeker dat we wel de mijn in konden, tuuuuurlijk. Mario de gids (die ging vanuit Cochabamba mee) heeft als brugman staan praten en met een beetje bijbetaling wilde de gids ons wel meenemen die dag. We hebben dus snel snel snel cocabladeren (dat kauwen ze hier bij het leven) en sigaretten gekocht. Cocabladeren zijn trouwens echt niet lekker, maar het schijnt goed te zijn tegen slaap, honger en buikpijn. Ook krijg je er energie van, vandaar dat de mijnwerkers dit kauwen.

In de mijn eerst een stuk gelopen. De gids heeft verschillende dingen uitgelegd, en hij werkte zelf al 30(!) jaar in de mijn. De meeste mijnwerkers werken 1 kilometer onder de grond, maar wij zijn niet helemaal naar beneden gegaan omdat er boven ook mensen werkten. Overal waar je loopt zie je kleine gaten in de berg, dit zijn gangen waar de mijnwerkers werken, heel raar om te zien. Je zou namelijk bij de helft denken dat daar nooit een persoon in zou passen. We kwamen aan bij een stuk waar het heel erg warm was, rond de 40 graden en een saunagevoel. Hier waren mijnwerkers met enkel een doekje over de edele delen aan het uitrusten van het werk. Ze werken hier soms wel 24 uur achter elkaar voordat ze de mijn uitkomen en in de hitte is het niet mogelijk om langer dan 2 uur te werken. Veel mijnwerkers wisselen elkaar dan ook af. Ook hangt er versiering in de mijn, en als ik het goed begrepen heb is dat om Tio, de duivel, te verdrijven. Ze zijn hier allemaal heel gelovig en Dios (God) is in de hemel, en de duivel zou onder de grond zitten, waar de mijnwerkers dus werken. We konden ook zelf nog een kleine gang in waar we misschien werkende mensen zouden zien (het was zaterdag en dan werken er niet veel mensen). Het was wel een beetje gevaarlijk, maar na overtuigende woorden van Marieke en Pauline ben ik toch maar meegegaan. Halverwege ben ik alleen weer omgekeerd, het zou nog 50 meter door een gang van 1,5 bij 1 meter kruipen en glijden zijn en ik voelde me toch niet helemaal prettig. Toen ik weer naar boven klauterde, merkte een mijnwerker op (ik zat voor hem, arme man want ik was langzaam) dat hij wel vond dat ik erg groot was haha. Ook mijn lieve medereizigers van max 1.65 attendeerden mij er op wanneer ik moest bukken bij het lopen J. Boven aangekomen zat Heidy op me te wachten en toen de rest veilig was teruggekomen zijn we teruggelopen. Het was best heftig om te zien waar deze mensen in werken, de omstandigheden zijn afschuwelijk en het verdient ook nog eens heel slecht. Het was dus wel een fijne realitycheck, we hebben het maar goed met het baantje bij de Appie Heijn.

Eenmaal uit de mijn hebben we gegeten en daarna zijn we gaan slapen, we waren kapot. 's Avonds zijn we weer avontuurlijk bezig geweest en hebben we *trrrrromgeroffel* lama gegeten! Het vlees was apart, heel droog en lekker knapperig (beetje aangebrand leek het). Dit met 2 gekookte eieren, maisiets (niet lekker), aardappelen en lamakaas. Het was opzich wel oke, maar als ik kan kiezen zal ik niet snel meer voor lama kiezen. Die avond nog iets gedronken bij een heel leuk cafe dat behangen was met traditionele bolivaanse doeken en met foto's, mutsen, hoeden en andere Boliviaanse dingen aan de muur.

De volgende dag hadden we nog een vrij druk programma. Eerst zouden we naar een thermaalbad gaan (uniek in bolivia volgens mij) en daarna naar de dierenmarkt en dan door naar de boerenmarkt waar we souvenirs konden kopen (of coca natuurlijk). We werden bij het thermaalbad verwacht om 6uur in de ochtend en dan hadden we een uur een privébad. We dachten al helemaal aan een heerlijk warm bad met sauna en de sauna was inderdaad ook heerlijk... het bad had alleen een grijzige kleur water. Mario heeft ons ervan overtuigd dat het prima was om in te zwemmen en dat het ook schoon was, maar helaas was het ook niet zo warm. Toch was het lekker in de vroege ochtend !

Daarna naar de boerenmarkt. Handig om eerst te weten is dat we zelf een unieke attractie waren in het dorp zelf. Blanke mensen zijn hier niet vaak te zien, dus ik denk dat het halve dorp een verdraaide nek heeft om ons te kunnen zie. Het valt me nog mee dat er geen ongelukken gebeurd zijn, want mensen liepen ook echt terug om eens goed te kijken en te mompelen ‘ah gringos, muy bonito!' en wij zwaaiden dan maar lief. De boerenmarkt dus: We kwamen aanlopen en de koeien, ezels en lama's waren ineens absoluut oninteressant, de vleeskeuring van ons was begonnen. Toen we als rasechte toeristen natuurlijk ook nog op de foto gingen met lama's was het natuurlijk helemaal mooi en het werd een beetje genant. De markt zelf was niet heel spannend, dus we zijn HUP naar de boerenmarkt gegaan = souvenirs here we come!

De mannen in het dorp lopen allemaal met een puntmuts op met felle kleurtjes. Iedereen draagt hier trouwens een hoofddeksel voor de straling van de zon (je zit hoog op meer dan 4000 meter) en de mannen dus een soort puntmuts. Deze kan je ook in verschillende winkeltjes kopen en zijn ook helemaal niet voor toeristen bedoeld, maar je zou het zo denken. Veel mutsen waren helemaal origineel etc en sommigen probeerden ons ook nog af te zetten, waardoor prijzen wel uitkwamen op 30euro voor 1 muts. Na goed zoeken kwamen we bij een normaal winkeltje met normale prijzen en heb ik een fijne kaboutermuts (daar lijk je echt op) uitgezocht. Nog wat andere spulletjes gekocht en toen was het tijd om te gaan, weer 7,5 uur plezier in de bus!

Het was echt heel erg leuk en indrukwekkend, vandaar dat dit verhaal ook weer vrij veel is om te lezen.

Dit weekend is mijn laatste weekend bij gastfamilie 1, en dan over naar nummer 2! Hoe en wat weet ik nog niet precies en een verslag van de afgelopen weken komt volgende week weer ergens, geen spannende excursies dus nu kan ik 2 weken wel in 1 verslag proppen!

EN EN EN: eindelijk, na veel gezeur bij telefoonprovider nummer 1 ben ik overgestapt naar een andere waardoor het zowaar mogelijk is om naar NL te smsen en dat ze ook aankomen bij een aantal nummers (dat is hier redelijk speciaal volgens mij) en smsjes te ontvangen en dat die bij mij aankomen (nog specialer). Daarom kan ik jullie met gepaste trots mijn nieuwe Boliviaanse nummer geven haha : 0059175930422

Hasta luego!